راهی به رهایی..

◾️ز ترفیع چشمت..

شعر: حامد احمدی


گوینده: #سعید_الیف


@rahi_be_rahaei

آن‌گاه هم که می‌خوابیم

آن‌گاه هم که می‌خوابیم بیداریم یکی چشم به دیگری
و این عشقْ گرانبارتر از میوه‌ی رسیده‌ی یک دریاچه
بی‌خنده و بی‌گریه همیشه ادامه داشته‌ست
روزی از پسِ روزی و شبی از پسِ ما.



@rahi_be_rahaei

ـــ پل الوار، ترجمه‌ی بیژن الهی، کتاب دره‌ی علف هزاررنگ، نشر بیدگل، ۱۴۰۰، ص ۱۰۷.

«رنجِ هر چیزی دقیقاً همسنگِ ارزشِ آن است؛ این است که به گمانم انسان یک‌جورهایی به رنج رغبت دارد. اگر مهم نمی‌بود، اهمیتی هم نمی‌داشت.» قسمت دوم جمله بود که یکهو بدجور توی ذوقم زد: به‌ چشمم بی‌دلیل مازوخیستی آمد. اما حالا می‌دانم که حقیقتی در خود داشته است. اگر انسان غیرمستقیم از رنج لذت ببرد، دیگر به نظرش رنج، عبث نمی‌آید. رنج نشان می‌دهد که هنوز فراموش نکرده‌اید؛ رنج به خاطره طعم می‌دهد؛ رنج گواهیِ عشق است. «اگر مهم نمی‌بود، اهمیتی هم نمی‌داشت.»


@rahi_be_rahaei

ـــ جولین بارنز، عکاسی، بالن‌سواری، عشق و اندوه، ترجمه‌ی عماد مرتضوی، نشر گمان، ص ۱۱۵.

#موزیک

◾️خاتونِ عشق

پا بر پلکِ من دارد
و گیسوان‌اش، گره در گیسوی من.
رنگ از چشمِ من می‌بَرَد
و تن‌اش، قالبِ دستِ من.
فرو می‌رود در سایه‌سارِ من
عینِ سنگی بر سینه‌ی آسمان.

پلک برهم نمی‌آورد هیچ
و خواب بر من حرام می‌کند.
و رؤیاهایش، به روزِ روشن
دود می‌کند آفتاب‌ها را به هوا
و مرا ـــــ‌خندان و گریان و باز خندان‌ـــــ
به حرف می‌آورد
جا که هیچم نیست تا بگویم.


@rahi_be_rahaei

ــــ پل الوار، انگلیسیِ ساموئل بکت، برگردان حسن خاکسار.

[...] در کار مملکت خودمان مأیوسم در عین امیدواری، امیدوارم در عین مأیوسی.



@rahi_be_rahaei

محمدعلی فروغی

در دینکرد ششم، بند C63 آمده:

az wiyāxanīh hangāmīg-saxwanīh, ud az hangāmīg-saxwanīh pad-xrad-gōwišnīh, ud az xrad-gōwišnīh pad-gāh-gōwišnīh bawēd ud az saxwan ī pad-gāh ud -hangām guftan mard xwarrah ī xwēš abzāyēd.

ترجمهٔ آن:
«از متانت، به‌موقع‌سخنی و از به‌موقع‌سخنی، به‌خردگفتاری و از خردگفتاری، به‌جاسخنی باشد و انسان با سخنِ به‌جا و به‌موقع گفتن فرّه خویش بیفزاید.»


@rahi_be_rahaei

الان پنجاه ساله‌ام. سی سال آن را در زمان همواره ناآرامِ بیم و امید به سر برده و امیدوار بوده‌ام که بالاخره این وضعیت بیم و امید تمام شود. اکنون باید اعتراف کنم که وضع ادامه دارد، در واقع به نظر می‌رسد که در ساعات ظلمانی، پیوسته اوضاع بدتر و بدتر می‌شود.


@rahi_be_rahaei

«یادداشت‌های برلین» - هگل

• به‌جاست که خُرده‌توصیف‌های شخصی را برای خودمان نگه داریم، مگر آن‌که استعداد و موهبت بیان آن‌ها به‌شکل هنری یا پیامبرانه را احساس کنیم.
«در اغلب موارد اما، پُرگویی در باب شهود فقط پنهان‌کننده‌ی فقدان پرسپکتیو است نسبت به ابژه، و مستوجب همان حکم است که فقدان پرسپکتیو نسبت به انسان‌ها‌.»


@rahi_be_rahaei

-مقدمه اخلاق پروتستانی و روح سرمایه‌داری، ماکس وبر، ترجمه عبدالکریم رشیدیان و پریسا منوچهری

• تورّم زشت است، چه در بدن باشد و چه در سخن. سخنِ بادکرده به‌نظر بیهوده می‌آید و اغلب تاثیر عکس دارد. زبانِ پُرباد و گزاف‌گو ظاهرا می‌خواهد که از مرزهای شکوه نیز فراتر رود، حال آن‌که اطوار کودکانه درست نقطه‌ی مقابل شکوه و عظمت است.
اطوار کودکانه چیست؟ اندیشه‌ای فضل‌فروشانه که با ادعای دانشمندانه آغاز می‌شود و از شدتِ موشکافی به نوشته‌های سرد و بی‌روح منجر می‌شود. معمولا کسانی که در جستجوی زبانی استثنایی، مصنوع و جذاب‌اند، دچار این لغزش می‌شوند.


@rahi_be_rahaei

-در باب شکوهِ سخن، لونگینوس

چگونه دوستی ما می‌تواند در مقابله با مواضع سیاسی مخالف‌مان دوام بیاورد؟



@rahi_be_rahaei

🎥 یونان
#فیلم

سَتُنسی، کاَنَّکَ لَم تَکُن
فراموش می‌شوی، گویی که هرگز نبوده‌ای


✍️🎤 #محمود_درویش


@rahi_be_rahaei

پشتِ نقابِ بزرگسالی‌ همه‌ی ما کودکی است نیازمندِ عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی...



#سیر_عشق
#آلن_دو_باتن


@rahi_be_rahaei

#موزیک

چه کسی می‌تواند به یقین بگوید که بین قلب‌های سرد و خشکیده و جمجمه‌های تهی، دیدن کدام یک نفرت‌انگیزتر است؟


@rahi_be_rahaei

انوره دوبالزاک
از کتاب بابا گوریو

اگر نشد مالِ من عشق،
اگر پیدا نکردم راهِ قرار،
شکوهی تلخ ارزانی‌ام کن.‌

#آنا_آخماتووا
‌
...................

‍ ▪️اگر انسان بتواند در برابر دوست داشته نشدن دوام بیاورد، تقریبا هیچ چیزی در جهان نمی‌تواند او را به‌هم بریزد...


@rahi_be_rahaei

شنیده‌ایم و هنوز هم می‌شنویم که شاهنامه قرآنِ عجم است؛ مثنوی قرآن پارسی است؛ دیوان حافظ حافظه ایرانیان است.از سخن شهید بلخی اندر شباهت شعر رودکی با نُبَی (قرآن) تا سخنان اقبال لاهوری، ملک الشعراء بهار، محمدحسین شهریار و عبدالکریم سروش درباره قرآن پارسی همه گویای رؤیای دستیابی به متنی است پارسی که منزلت و شوکت کتاب مقدس را یافته باشد. این مقاله،آرمان ایرانیان برای دستیابی به متن جاودانه و مقدس را در زبان پارسی در دو بخش بررسی می‌کند بخش نخست گزارشی تاریخی از رویای شاعران و خوانندگان ایرانی است برای دستیابی به یک متن شبه‌مقدس پارسی.در این‌بخش اسنادی از همسان‌انگاری متنهای ادبی پارسی با متون مقدس همراه با تلاش ایرانیان برای فره‌مندانگاری آن متن‌ها ارائه می‌شود در بخش دوم امکان یا امتناع مقدس شدن سه کتاب شاهنامه، مثنوی و دیوان حافظ که در این‌مقاله «اَبَرمتن» خوانده می‌شود بررسی شده.مقاله سرشت (ماهیت) این سه ابرمتن و کارنمود (کارکرد و هویت) آنها را می‌کاود و با طرح دو مفهوم «متن فرهَخته» و «متن فَرَّه‌مند»یک الگوی نظری تدارک می‌بیندتا کیفیات هنری و صناعی و کارنمود فرهنگی این سه متن را تحلیل کند


@rahi_be_rahaei

نه اینکه توسن مست کلام رامم نیست
نه اینکه تیغ تر واژه در نیامم نیست
‌‌
دلم نمی‌خواهد با شما درآویزم
و گر نه نیست سلیحی که در کلامم نیست
‌‌
به پس گرفتن ذرات خویش مشغولم
مجال کشمکش و حال انتقامم نیست
‌
بد است ضعف کسی را به رویش آوردن
مخواه فاش بگویم که در مرامم نیست
‌
شما مراقب عنوان و عرض خود باشید
ز من گذشته و پروای ننگ و نامم نیست
‌
شکوه و شوکت بیهوده‌ای که می‌جویید
سفاهتی‌ست که درخورد احترامم نیست
‌
فسون‌زدوده و از چشم حیرت افتاده
عجیب نیست که دنیایتان به کامم نیست

‌
سمانه کهربائیان


@rahi_be_rahaei

#موزیک

مهاجر سرزمین دلتنگی را
کولباری نیست
مگر خاطرات.


@rahi_be_rahaei