این روزها در اینستاگرام یک مدل محتوای روانشناسی خیلی رایج شده:
«اگر این ۵ نشونه رو داری، احتمالاً فلان اختلال رو داری!»
چند علامت از DSM برداشته میشه، کنار هم چیده میشه و در نهایت یک تشخیص آماده تحویل مخاطب داده میشه؛ بدون اینکه خیلیها حتی بدونن تشخیص بالینی دقیقاً چطور انجام میشه.
اما داشتن چند علامت، بهتنهایی مساوی با داشتن یک اختلال روانی نیست.
در تشخیص باید به چیزهایی مثل شدت و تداوم علائم، زمینه و شرایط فرد، میزان اختلال در عملکرد، همپوشانی با مشکلات دیگر و افتراق تشخیصی توجه کرد.
مثلاً اضطراب، غم، حساسیت، اهمالکاری یا مشکل در روابط، لزوماً نشانه یک اختلال نیستند؛ اینها میتونن بخشی از تجربه طبیعی انسان هم باشند.
DSM چکلیست «ببین چه اختلالی داری» نیست.
خودتشخیصی با چند اسلاید اینستاگرامی، هم میتونه اضطراب ایجاد کنه و هم باعث بشه آدمها خودشان را با برچسبهایی تعریف کنند که شاید اصلاً به آنها تعلق نداشته باشد.
روانشناسی را از حالت «هرکی چند تا علامت داشت، پس فلان اختلال رو داره» دربیاریم.
درود صبح بخیر عزیزان🤍
♡ ❍ㅤ ⎙ㅤ ⌲
ˡᶦᵏᵉ ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ ˢᵃᵛᵉ ˢʰᵃʳᵉ
@Psychology_134