به گفته Chaudhary «ما بیش از ۹۵ درصد از تاریخ خود را به عنوان شکارچی-گردآورنده زندگی کرده‌ایم. بنابراین، جوامع شکارچی-گردآورنده معاصر می‌توانند سرنخ‌هایی ارائه دهند که آیا سیستم‌های تربیتی خاصی وجود دارد که نوزادان و مادرانشان ممکن باشد از نظر روان‌شناختی با آنها سازگار شوند یا خیر.»


محققان متوجه شدند که در میان ۱۸ نوزاد و نوپای تا ۴ سال در این جامعه، هر کودک از حدود ۱۰ نفر تا گاهی ۲۰ نفر مختلف، به طور متوسط ۹ ساعت مراقبت دقیق دریافت می‌کند. 
وقتی کودکی گریه می‌کند، تعداد زیادی از افراد معمولا در عرض ۲۵ ثانیه آماده مداخله هستند. براساس نتایج این تیم تحقیقاتی، مادران بیولوژیک فقط در ۵۰ درصد از قسمت‌های گریه کودکان مداخله می‌کردند. در این جوامع حتی کودکان و نوجوانان بزرگتر هم به مراقبت از اعضای جوان‌تر جامعه کمک می‌کنند. 


این مطالعه تاکید می‌کند که فرزندپروری یک سازگاری اصلی انسان است، که با روایت‌های «مادرانه فشرده» در تضاد است، که تأکید می‌کند مادران باید از غرایز مادری خود برای مدیریت مراقبت از کودک به تنهایی استفاده کنند. دکتر Chaudhary و دکتر Swanepoel می نویسند که “این گونه روایت ها می تواند منجر به خستگی مادر شود و عواقب خطرناکی داشته باشد.”

Reference & more: https://health-it-co.ir/36225/