رویکردهای برنامه ریزی درمانی
ماکوور (۲۰۰۴) سه رویکرد را در مورد برنامه ریزی درمانی برمی شمرد:

1. رویکرد اول، درمان درمانگر مدار (درمان گرایش مدار یا نظریه مدار) است. در این رویکرد، درمانگر یک اپروچ نظری اساسی در روان درمانی (مثل گرایش روان پویایی، رفتاری یا هر گرایش دیگری) را یاد می گیرد و از آن در مورد تمام مراجعان استفاده می کند.

2. رویکرد دوم، درمان تشخیص مدار است. در این رویکرد، شکل درمان به تشخیص بستگی دارد نه به گرایش درمانگر. این رویکرد به تقلید از پزشکی سعی می کند برای هر تشخیص مؤثرترین درمان را پیدا کند.

3. رویکرد سوم، درمان نتیجه مدار است. این رویکرد تمام عوامل مؤثر بر نتیجه درمان را مبنا قرار می دهد. برخی از این عوامل به مراجع ربط دارند (مثل تشخیص و صفات تشخیصی مراجع)، برخی هم به درمانگر (مثل گرایش نظری، فنون و صفات شخصیتی درمانگر) و وضعیت‌ها یا فوریت‌ها (مثل محیط درمان و اتحاد درمانی).