«مسئله اصلی در رواندرمانی، انتخاب بین درمان کوتاه و درمان عمیق نیست؛ مسئله این است که آیا ما انسان را به مجموعهای از علائم قابل اندازهگیری تقلیل میدهیم یا هنوز او را بهعنوان یک سوژه با تاریخچه، رابطه، معنا و جهان درونی میبینیم. خطر مینیمالیسم افراطی زمانی آغاز میشود که درمان از فرایند فهم و تحول روانی به مدیریت سریع نشانهها تبدیل شود. کارایی علمی ارزشمند است، اما اگر با عمق انسانی همراه نشود، ممکن است رواندرمانی به جای تغییر سازمان روان، صرفاً به تنظیم رفتار و کاهش علامت محدود شود. چالش آینده این است که بین شواهد محور و پیچیدگی تجربه انسانی تعادل برقرار کنیم؛ زیرا انسان فقط یک مجموعه نشانه نیست، بلکه یک روایت زنده از حافظه، میل، رابطه و معناست.»
Reference:
• Norcross, J. C., & Wampold, B. E. (2019). Relationships and Responsiveness in the Psychological Treatment of Trauma: The Tragedy of the Evidence-Based Practice Movement. Psychotherapy, 56(4), 531–544.
🔻 Address:
Telegram | nstagram | Castbox | YouTube