خوشه‌هایی از بدن سلولی نورون‌ها در سیستم عصبی محیطی‌اند که به‌عنوان ایستگاه‌های انتقال و پردازش اطلاعات عصبی عمل می‌کنند. آن‌ها بر خلاف «هسته‌های عصبی» در سیستم مرکزی، در مسیرهای حسی و خودگردان قرار دارند و پیام‌هایی مانند درد، فشار و دما را از محیط به نخاع و مغز منتقل می‌نمایند.
مهم‌ترین انواع آن‌ها شامل گنگلیون ریشه پشتی (DRG) و گنگلیون‌های خودگردان سمپاتیک و پاراسمپاتیک هستند.
در گنگلیون، نورون‌ها توسط Satellite Glial Cells احاطه می‌شوند که با تنظیم محیط یونی و آزادسازی مولکول‌هایی مانند ATP، فعالیت نورونی را تعدیل می‌کنند. این ارتباط نورون-گلیا در شرایط التهاب دچار اختلال می‌شود و منجر به نوروپاتی گردد.
اهمیت گنگلیون‌ها در نوروپلاستیسیته‌ی محیطی است یعنی جایی که تغییرات سلولی در این گره‌های عصبی می‌توانند مسیر درد یا واکنش‌های خودگردان را بازنویسی کنند. در نتیجه، گنگلیون‌ها امروزه به‌عنوان اهداف درمانی نوظهور در کنترل درد و بازسازی عصبی شناخته می‌شوند.
Reference:
Purves D. Neuroscience, 6th ed. Oxford University Press, 2018.
Address:
Telegram | Instagram | Castbox | YouTube