مکانیزم توجه

ارنست نیبر و همکارانش نشان می‌دهند که هم زمانی چگونه میتواند بازنمایی محرک هایی که به آنها توجه شده است را تغییر دهد. در حالتی که توجه وجود ندارد، برون دادها به صورت غیر هم زمان به نورون شماره ۳ می‌رسند و بعید است که به ایجاد پتانسیل عمل منجر شوند.

در حالتی که توجه وجود دارد برون دادهای عصبی که هم زمان بوده و درنتیجه در نورون شمارهٔ ۳ به یکدیگر می پیوندند با احتمال بیشتری ممکن است به ایجاد پتانسیل عمل منجر شوند.

(EPSPs = پتانسیل‌های تحریکی پس سیناپسی.)

هنگامی که چنین رویدادی رخ دهد، پتانسیلهای تحریکی پس سیناپسی EPSPها با یکدیگر جمع شده و لذا به احتمال بیشتری می‌توانند پتانسیل عمل را در نورون پس سیناپسی ایجاد کنند. ارنست نیبر و همکارانش معتقد بودند که این هم زمانی را می‌توان با فرستادن پتانسیلهای عمل هم زمان به تمامی نورون‌های یک جمعیت معین، القا کرد. هر نورونی که درون داد هم زمان را دریافت میکند به سمت آستانه ای رانده می‌شود تا تخلیه کند و همین امر میتواند هم زمانی تخلیه در تمامی نورون‌هایی که آن درون داد هم زمان را دریافت میکنند افزایش دهد.

Fundamental Human Neuropsychology

PsychoAnalyser