بر اساس مدل سازیهای صورت گرفته از یک دندان ،نئاندرتالی شواهد قابل توجهی از نقائص رشدی مینای دندان هیپوپلازی مشخص شد که در تصویر دوم کاملا مشهود است.
بر اساس نتایج مطالعه ای که به تازگی در ژورنال Nature منتشر شد کودکان نئاندرتالی که در حدود ۴۰۰ تا ۴۰ هزار سال پیش زندگی میکردند و نیز کودکان انسان مدرن متعلق به ۵۰ تا ۱۲ هزار سال پیش احتمالا با سطوح مشابهی از استرس دوران کودکی مواجه بودند اما در مراحل متفاوت رشدی
به عقیده محققین این یافته ها میتوانند بازتابی از تفاوت در نحوه مراقبت از کودک و سایر استراتژیهای رفتاری بین این دو گونه باشد.
در این بررسی مینای دندانی ۴۲۳ دندان نئاندرتال متعلق به ۷۴ فرد و ۴۴۴ دندان انسان مدرن آنالیز و در نهایت با شناسایی شیارهای افقی مینای دندانهای نازک تر استرس دوران اولیه زندگی این افراد بررسی شدند ضمن این که تحقیقات پیشین نشان داده بودند که این شیارها میتوانند با استرس‌های دوران کودکی مانند بیماری عفونت سوء تغذیه و تروما در ارتباط باشند.نقائص رشدی مینای دندان در جمعیت انسان مدرن دوران پارینه سنگی عمدتا در زمان از شیر گرفتن کودک بین ۱ تا ۳ سالگی رخ داده است. در نئاندرتال‌ها اما این نقائص به احتمال زیاد از زمان ۱ سالگی احتمالا) دوره) از شیر گرفتن و پیش از ۲ تا ۴ سالگی بوده
محققین معتقدند که استرس تجربه شده توسط کودکان در هنگام از شیر گرفته شدن می تواند ناشی از افزایش تقاضای انرژی باشد که خطر سوء تغذیه را افزایش میدهد. احتمالا انسان‌های مدرن از طریق روش‌هایی چون وابستگی طولانی مدت کودک به والدین استفاده موثرتر از منابع و فراهم کردن دسترسی کودک به غذا کمک کرده باشند. این استراتژی ها ممکن است توسط نئاندرتال‌ها استفاده نشده باشند و این می‌تواند به مزایای بقای انسان مدرن در مقایسه با نئاندرتال‌ها کمک کرده باشد.
سحر مرتضی نژاد
Reference:
https://www.nature.com/articles/s41598-024-61321-x
Channel ID: PsychoAnalyser
