ناکامی

روانکاو باید پیوسته بیمار را با خودداری از برآورده کردن درخواست هایش برای عشق، ناکام بگذارد.

• ناکامی، نقش مهمی در روانکاوی ایفا می کند. فروید خاطرنشان می سازد؛ همچنان که سمپتوم های رنج آور با پیشرفت درمان ناپدید می شوند، انگیزه ی بیمار برای ادامه ی روانکاوی به همان میزان رو به کاستی می نهد.بنابراین؛ او پیشنهاد می کند که برای اجتناب از خطر ازدست رفتن کل انگیزه ی بیمار و قطع زودد هنگام درمان، روانکاو باید رنج بیمار را در جایی دیگر به شکل محرومیت هایی ملموس دوباره ایجاد کند.

• این توصیه ی تکنیکی که عموماً به "قاعده ی پرهیز" معروف است، حکایت از آن دارد که روانکاو باید پیوسته بیمار را باخودداری از برآورده کردن درخواست هایش برای عشق ناکام بگذارد. بدین طریق نیاز و حسرت بیمار امکان می یابند تا در او باقی بمانند، تا به عنوان نیروهایی عمل کنند که او را وادار به کنش و ایجاد تغییرات می کنند.

• برای فروید قاعده ی پرهیز اساسا به پرهیز فرد تحت روانکاوی از فعالیت جنسی مربوط می شود؛ اگر یک بیمار مونث ملتمسانه از روانکاو درخواست کند که با او هم خوابه شود، روانکاو باید با خودداری از چنین کاری باعثِ ناکامی فرد تحت روانکاوی شود.

• اگرچه لکان با این توصیه موافق است، اما تاکید می کند که درخواست متداول تری وجود دارد که روانکاو باید آن را نیز ناکام بگذارد و آن درخواست فرد تحت روانکاوی برای «پاسخ » است. فرد تحت روانکاوی از روانکاو انتظار دارد که از قواعد محاورات روزمره پیروی کند.

• روانکاو با پیروی کردن از این قاعده  ساکت ماندن، وقتی که فرد تحت روانکاوی سوالی می پرسد؛ یا فهمیدن کلام او به شیوه ای متفاوت با آنچه مورد نظر اوست، ابزار نیرومندی برای ناکام گذاشتن فرد تحت روانکاوی در اختیار دارد.

• لکان در سال 1961 روش دیگری را برشمرد که روانکاو با آن فرد تحت روانکاوی را ناکام می گذارد و آن خودداری از دادن علامت signal اضطراب به فرد تحت روانکاوی است. غیاب همیشگی اضطراب در روانکاو، حتی وقتی که فرد تحت روانکاوی از روانکاو درخواستِ متحمل شدن اضطراب را دارد. لکان بر این باور است که این روش شاید سودمندترین شکل ناکامی در درمان روانکاوی باشد.

فرهنگ مقدماتی اصطلاحات روان کاوی لکانی | دیلن اونز

PsychoAnalyser