من یه چیزیو متوجه شدم ؛
اینکه قرار نیست هیچوقت راضی باشیم ...
ماالان همونجایی هستیم که سالهای پیش میخواستیم باشیم ،
ولی آیا متوجه ش هستیم؟
آیا واقعا اونقدر که تو ذهنمون بودن هیجان انگیز هستن؟
نه!‌
یه واقعیت تلخِ که خواسته های ما فقط تو ذهنمون قشنگن و صدمِ ثانیه ی رسیدن بهش !
بعد از اون خواسته های جدید و امیال تازه تو ذهن نقش میبندن که باعث ادامه دادنمون میشن و به اکثرشون خواهیم رسید اما
همیشه در حقیقت ناراحتیم‌،
چون گیرنده های حسی بدن عادت میکنن:)
یه لباسو فقط وقتی رو تنت حس میکنی که پوشیدیش...
نه در تمام مدتی که تنته !
ارزوتو فقط لحظه ای احساس میکنی که بهش رسیدی....
نه در تمام مدتی که داری زندگیش میکنی!
و این درحالیه که گیرنده های درد ،هیچوقت اثرشون عادی نمیشه:)
و رنج تنها چیزیه که همیشه حس میشه
بک گراندِ چیزی به اسم زندگی !

رِمینا🧜🏻‍♀