Robert Grin’ning “Mahorat” nomli kitobida Homo magister degan so’zni uchratib qoldim. Bu so’z o’z ishining ustasi boʻlgan mohir odam, degan ma’noni anglatar ekan.

Biz qachon mohirlikka erishamiz? Biror bir yangi narsani o’rganishni boshlaganimizda, ichimizda hadiksirash bo’ladi. Oddiy misol. Pianino chalishni o’rganishni boshlaganimizda avvaliga bu ishga hayajon va ishtiyoq bilan kirishishimiz mumkin. Lekin ko’p o’tmay ularning o’rnini zerikish, toqatsizlik, qo’rquv va noaniqlik kabi hissiyotlar egallasa, ularga taslim bo’lish xavfi katta bo’ladi. Shunda ham to’xtamasak va mashq qilishda davom etsak, nimadir ro’y beradi va 💥(boom) biz mohirlikka erishamiz. Yillar davomida shu mashg’ulotga sodiq qolsak, pianino tugmalari asab tizimimizning bir qismiga, barmoqlarimizning uchiga aylanadi. 🎹

Bolalikdagi qiziqishlaringiz yodingizdami? Bugun shu qiziqishlaringizga qay darajada sodiq qola oldingiz? Hozir qilayotgan ishlaringizga qay darajada sodiqsiz?

Kitobdan parcha:

Hayvonlar uchun vaqt – ashaddiy dushman. Agar potensial oʻlja boʻlsa, bir joyda uzoq vaqt aylanib yurish uning uchun darhol oʻlim belgisi boʻlishi mumkin. Agar u yirtqich boʻlsa, uzoq kutish oʻljani qoʻldan boy berishni anglatadi. Hayvonlar uchun vaqt jismonan qarishni ham ifodalaydi. Ov bilan shugʻullanuvchi ajdodlarimiz ushbu jarayonni butunlay teskari tomonga oʻzgartirgani hayron qolarli. Ular nimanidir qancha koʻp kuzatsa, uni tushunishi va voqelik bilan bogʻlanishi shuncha yaxshilangan. Tajriba ortib borgan sari ularning ov koʻnikmalari ham ortgan. Doimiy amaliyot tufayli samarali qurol yasash qobiliyati yanada kuchaygan. Tana qarishi mumkin, ammo ong oʻrganish va moslashishda davom etgan. Vaqtdan bunday foydalanish mahoratning muhim tarkibiy qismidir.