Taniqli pedagog, yozuvchi va aktivist Hellen Keller go’daklik chog’ida bir kasallikka chalingach, ko’rish, eshitish va gapirish qobiliyatlaridan ayriladi. Shunday bo’lsa-da, u bu qiyinchiliklarga yengilmadi, iste’dodining soyada qolishiga yo‘l qo‘ymadi.
Helen 1880-yilda Alabama shahridagi kichik bir qishloqda dunyoga keldi. Oilaga quvonch keltirgan go’dak 1,5 yoshga qadam qo’ymasdan, og’ir kasalllikka chalindi. Shifokorlar uning omon qolishiga umid kamligini aytishdi. Daxshatli isitmaning tark etishi hammani sevinchdan bo’ggan esa-da, ko’rish va eshitish qobiliyati ham uni tark etganini hanuz hech kim bilmasdi. Tashqi dunyo bilan aloqa uzilgani sayin Hellen tobora odamovi bo‘lib bordi. Yetti yoshida esa u o‘zini erkin boshqara olmas darajaga yetdi. O‘sha davrni u o‘z xotiralarida shunday tasvirlaydi:
“Bora-bora tovush ham, yorug‘lik ham go‘yo hech qachon mavjud bo‘lmagandek xotiramdan o‘chib ketdi. To o‘qituvchim kelib, ruhimni zulmatdan qutqarguniga qadar.”
O’qituvchisi Anne Salivan qizning kaftiga chizib, unga o‘qishni o‘rgatadi. Ustozi tufayli hayot qiyinchiliklarini yengdi. Garvarddek buyuk oliygohda ta’lim olish orzusiga erishdi.
Haqiqat shunda ediki, u boshqalarga qaraganda teranroq ko’ra va eshita olgan.
“Dunyodagi eng go‘zal narsalarni ko‘rib bo‘lmaydi, ularni qalban his qilish kifoya”
Bollivudning mashxur “Zulmat” filmi aynan uning hayotiy hikoyasi ta’sirida sur’atga olingan.
@pslog