هفت سال از روزی که ما رو ترک کردی می‌گذره و من هنوز نتونستم نبودنت رو باور کنم. امشب که داشتم عکس‌هات رو نگاه می‌کردم، دلم بیشتر از همیشه برات تنگ شد؛ برای لبخندت و برای روزهایی که تو و بقیه‌ی اعضای اف‌اکس کنار هم بودین. این دنیا برای فرشته‌ای مثل تو زیادی بی‌رحم بود. تو لیاقت یه زندگی شاد رو داشتی؛ زندگی‌ای که توش مجبور نباشی برای این‌که خودت باشی، این‌قدر درد بکشی.
پرنسس هلویی من، یه گوشه از قلبم همیشه برای تو باقی می‌مونه؛ برای لبخندت، برای خاطراتت و برای تمام لحظه‌هایی که بودنت قشنگ‌ترشون می‌کرد. تو هیچوقت فراموش نمی‌شی.