سیاست شناسی

❇️✴️ نظام‌های توتالیتری چگونه نابود می‌شوند؟

نظام توتالیتری با نوید بهبود بخشیدن به جامعه و زندگی شهروندانش به قدرت می‌رسد. و با ویران کردن شیوه‌ی سازمان یافتن جامعه قدرتش را از دست می‌دهد، و بنابراین زندگی اکثر مردم را بدتر می‌کند. پایان حکومت‌های توتالیتری، چه چپ و چه راست، به شیوه‌های گوناگون پیش می‌آید، گاه خونین، گاه به نحو شگفتی سریع و صلح‌آمیز. آن‌ها گاه در یک قیام مردمی جارو می‌شوند؛ و در مواقع دیگر، پایان کارشان حاصل کار اصلاح‌طلبانی است که از درون نظام در دوره‌ای سر برمی‌آورند؛ رژیم دیگر آشکارا همه‌ی ابزارهای لازم برای برقرار نگاه داشتن نظم اجتماعی را حتی در پایه‌ای‌ترین سطوح از دست داده است‌.

حتی یک نظام توتالیتری نمی‌توان یافت که روح و نشاط واقعی داشته باشد و شهروندانش را محکوم به سختی‌های جسمی و روحی بیش‌تری از جوامع دموکراتیک نکرده باشد.

توتالیتاریسم با سپردن حاکمیتی نامحدود و بی‌تزلزل به شخصی واحد (که غالباً هم از لحاظ اخلاقی و روحی عنان گسیخته است) مصیبتی می‌شود نه فقط برای آن‌هایی که تحت حکومتش هستند، بلکه برای کل بشریت. در همین گذشته‌ی نه چندان دور، خصوصاً در ایام بحران، حکومت توتالیتری به نظر یک گزینه  می‌آمد آن هم گزینه‌ای معنادار برای بخش‌های بزرگی از جامعه. زمانی که تجربه‌های تلخ امروز نیمه فراموش شوند، یا زمانی که جامعه گرفتار بحرانی عمیق شود، این حکومت‌ها ممکن است یک‌بار دیگر به نحو خطرناکی برای مردم بدیلی جذاب شوند.

✍ایوان کلیما
■روح پراگ؛ ص ۱۴۶ - ۱۴۷

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

✴️🔼 عبور بیش از ۱۲ میلیون بشکه نفت از تنگه هرمز در روز

تانکرترکرز:

صادرات نفت خام خاورمیانه در مقایسه با هفته گذشته ۳۶٪ افزایش یافته و به ۱۷.۹۲ میلیون بشکه در روز رسیده است.
از این میزان، ۱۲.۳۵ میلیون بشکه در روز از تنگه هرمز عبور کرده است.

ایران: همچنان ۰ بشکه در روز

کشورهای تحت پوشش گزارش:

🇮🇶 عراق | 🇮🇱 اسرائیل | 🇰🇼 کویت | 🇴🇲 عمان | 🇶🇦 قطر
🇸🇦 عربستان | 🇸🇾 سوریه | 🇦🇪 امارات | 🇾🇪 یمن

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

دلار یک میلیون تومانی در راه است...

مدنى زاده در گزارش مبسوط خود به شوراى اقتصاد، نسبت به فروپاشی قريب الوقوع مالى كشور هشدار داده و سقف تحمل را حداكثر ٣٠ روز اعلام كرده..

در اين گزارش، هشدار داده شده با انسداد كامل ورود ارز، پول ملى در آستانه سقوط نهايى قرار كَرفته و چاپ پول، تورم را تشديد كرده است.

•سهم ايران از عبور نفت از تنگه هرمز نزديك صفراست.
ناوگان نفتكش‌هاى تحريم شكن در دام تراستى‌ها و بسترهاى مسدود تجارى گرفتار شده است.

او گفته وزارت نفت به عنوان اصلى‌ترين منبع تامين بودجه كشور، تنها ٢٠ روز تا قطع كامل درآمدزايى ارزى خود فاصله دارد!

اعمال تحريم هاى ثانويه وفشار سنكَين بر كشورهاى همسايه، تمام مسيرهاى تنفسى تجارت خارجى و ابزارهاى نقل وانتقال ارزى ايران را بطور كامل مسدود كرده است.

وزير اقتصاد صريحا هشدار داده:
چنانچه امروز تصميمات سخت اتخاذ نشود و مذاكره رخ ندهد، فردا براى چاره‌جويى و كنترل بحران خيلى دير خواهد بود. مدنى زاده به اعتراضات اصناف كشور در ماه گذشته اشاره كرده و گفته است اين نوك كوه يخ است. خطر ناآرامى‌هاى گسترده وجود دارد!


✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology

✴️❇️ ۳۵۰۰ میلیارد تومان دود شد رفت هوا !

✍ جعفر بخشی بی‌نیاز

🌐 سال گذشته واحد ۷۰ پالایشگاه آبادان در این وانفسای اقتصادی و در نبود منابعِ پولی با هر زحمتی که بود ؛ با هزینه‌ای گزاف و باور نکردنی یعنی بیش از ۳۵۰۰ میلیارد تومان بازسازی شد. یک سال از بازسازی گذشت و حالا خبر رسیده که روز گذشته انفجار عظیمی در همین واحد رخ داده که منجر به زخمی و مصدوم شدن شدید چند کارگر پالایشگاه شده. خب در وهله ی اول ؛ خبر از یک حادثه می گوید. می شود اسمش را مثلا گذاشت یک نقص فنی. اما آنچه ابن حادثه ی به ظاهر ساده را مهم جلوه می دهد نه خودِ انفجار بلکه واکنشِ سنگدلانه و بی‌ مسئولیتانه ی مدیر عامل پالایشگاه است. جمله‌ای که در فضای رسانه‌ای پخش شده و آن را نه یک توضیح فنی که آن را به مثابه یک اعترافِ آشکار به بی‌لیاقتی می داند. این که او گفته ؛ ما اساساً به این کوره نیازی نداشتیم. جناب مسئول ! با این جمله‌ی مضحک و تکان‌ دهنده ؛ شما دقیقا چه چیزی را توضیح دادید؟

🌐 آیا با این جمله می‌خواهید از سنگینیِ بارِ ۳۵۰۰ میلیارد تومان سرمایه ملی که به باد رفت ؛ بگذرید؟ یا می‌خواهید با کوچک شمردنِ اهمیتی که برای این تجهیزات قائل هستید ؛ از مسئولیتِ نظارت و کارایی فرار کنید؟ اگر این کوره اهمیت نداشته پس چه کسانی با اعتماد به نفسِ کاذب و احتمالا با نگاهی منفعت‌ طلبانه ؛ اجازه دادند هزاران میلیارد تومان از بودجه‌ی این ملت ؛ صرفِ بازسازیِ چیزی شود که اساساً در برنامه‌ی استراتژیکِ تولیدِ شما جایی نداشت؟ این یعنی چه؟ یعنی برنامه‌ ریزیِ ساختگی؟ یعنی بودجه‌ خواریِ پشتِ پرده با پوششِ پروژه‌های بازسازی؟ یا یعنی ساده‌ ترین و دردناک‌ ترین حالت که همان بی‌ عرضگی و عدم توانایی در تشخیصِ اولویت‌های اقتصادی و صنعتیِ شماست؟ وقتی مدیرانی در سطوح کلان حضور دارند که پس از وقوع حادثه و مجروح شدنِ کارگران در این گونه حوادث ؛ به جای بازخواستِ خود و تیم فنی به دنبال توجیهِ پروژه های ارزان و بر باد رفته هستند ؛ عملا لیاقت‌ مداری را سر بریده اند و به مسئولیت و وجدان پشت پا زده اند‌.

🌐 ما در کشوری هستیم که در آن سرمایه‌های ملی نه با حساب و کتاب بلکه با شانس و بی‌ خیالی مدیریت می‌شوند. رقم ۳۵۰۰ میلیارد تومان واقعا رقم کوچکی نیست. این پول می‌توانست به نان‌ آوررهای بی‌نوا ؛ به زیر ساخت‌های درمان ؛ به آموزش یا به پروژه‌های واقعیِ توسعه در کشور اختصاص یابد. اما این پول در مسیری هرز شده و هدر رفته که در نهایت به انفجار رسیده. چه کسی تایید کرده که این کوره برای پالایشگاه حیاتی ست؟ چه نهادی بر کیفیتِ بازسازیِ این کوره با این حجم از بودجه ؛ نظارت کرده؟ و مهم‌ تر از همه چگونه کسی که می‌گوید به این پروژه نیازی نبوده هنوز در جایگاهِ تصمیم‌ گیری و مدیریت نشسته؟ این یک حادثه نیست که این عین جرم و خطاست. جرمی که در آن ؛ سرمایه ملی از بین رفته ؛ ایمنیِ کارگران قربانی شده و اعتبارِ مدیریتیِ کشور به زیر آوارِ کوره ریخته شده است. ما هر روز منتظر انفجارهایی از این دست در کشور با چنین مدیران بی لیاقتی هستیم. انفجارهایی که به ساده گی رقم هایی چون ۳۵۰۰ میلیارد تومان را دود می کنند و به هوا می فرستند.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ زلزله در اعماق کوه‌ها؛ چرا پرواز خفاش‌های B-2 به معنای «پایان بازی» است؟

رفقا، وقتی شبکه‌های خبری از به پرواز درآمدن بمب‌افکن‌های استراتژیک B-2 Spirit حرف می‌زنند، کارشناسان نظامی به آسمان نگاه نمی‌کنند؛ بلکه به اعماق زمین خیره می‌شوند! چرا؟ چون پنتاگون این خفاش‌های نامرئیِ ۲ میلیارد دلاری را برای زدن رادارها یا پادگان‌های روی سطح زمین از آشیانه خارج نمی‌کند. پرواز B-2 فقط یک پیام دارد: دستور نابودی فوق‌سری‌ترین و عمیق‌ترین پایگاه‌های زیرزمینی صادر شده است!

دلیل این موضوع، سلاح مخوفی است که در شکم این بمب‌افکن پنهان شده. B-2 تنها هواپیمای جهان است که می‌تواند هیولای روز قیامت، یعنی بمب سنگرشکن GBU-57 (MOP) را حمل کند.

این بمبِ ۱۴ تنی (تقریباً معادل وزن ۳ فیل بالغ!) قرار نیست روی سطح زمین منفجر شود. وقتی B-2 این بمب را از ارتفاع بسیار بالا در سکوت و رادارگریزیِ مطلق رها می‌کند، جاذبه زمین به آن سرعت وحشتناکی می‌دهد. این غول فولادی با انرژی جنبشی خالص به زمین برخورد کرده و مثل یک مته عظیم، تا عمق ۶۰ متری (معادل یک ساختمان ۲۰ طبقه) در دل کوه، صخره‌های سخت و بتنِ مسلح نفوذ می‌کند!

فاجعه اصلی تازه اینجا رخ می‌دهد: وقتی بمب به عمیق‌ترین نقطه تأسیساتِ زیرزمینی رسید، فیوز هوشمندِ تأخیری فعال شده و انفجار در فضای بستهِ زیرِ زمین رخ می‌دهد. نتیجه؟ کل پایگاه زیرزمینی در کسری از ثانیه تبخیر شده و یک زلزله مصنوعیِ خردکننده تمام تونل‌ها و تجهیزات را متلاشی می‌کند.

وقتی پای B-2 در میان باشد، دیگر فرقی نمی‌کند هدف چقدر زیر کوه پنهان شده باشد؛ فرار غیرممکن است.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ آگهیِ مفقودی برای پنل‌های خورشیدی !

✍ جعفر بخشی بی نیاز

🌐 پرده‌ها آرام‌ آرام کنار می‌روند و هر بار در این کشور آنچه پشت آنها دیده می‌شود اخباری سنگین‌ ؛ تلخ و به شدت تکان دهنده است. رانت ؛ اختلاس و مفقودی های مکرر و ادعاهایی که اگر درست باشند مردم را به کل از خودشان و سیستم ناامید کرده است. حسین معروف ؛ عضو سابق هیأت نمایندگان اتاق بازرگانی مدعی شده برای واردات پنل‌های خورشیدی حدود ۷۰۰ میلیون یورو ارز تخصیص یافته ؛ اما با گذشت مهلت شش‌ ماهه کالای متناظر وارد کشور نشده است. ادعای دیگری هم مطرح کرده که این ارز در بازار دبی فروخته شده و حالا قرار است با آزاد شدن تخصیص‌ها ؛ کالاهای دیگری که از قبل در گمرک مانده‌اند ؛ با آن تسویه شوند. اینها فعلاً ادعاهایی نیازمند بررسی و اثبات اند ؛ اما همین ادعاها پرسش‌هایی روشن و فوری پیش روی مسئولان می‌گذارد.

🌐 که پاسخ دهید همین حالا ۷۰۰ میلیون یورو کجاست؟ پنل‌هایی که قرار بوده در برابر این ارز وارد شوند ؛ دقیقا کجاست؟ ارز را چه کسانی دریافت کرده‌اند و چه نهادی باید پاسخ‌ گوی سرنوشت آن باشد؟‌ وقتی پای چنین رقمی در میان است ؛ سکوت و پاسخ‌های تهی ؛ پذیرفتنی نیست. مسئولان مربوط از جمله کسانی که مستقیماً خطاب قرار گرفته‌اند ؛ باید با اسناد و جزئیات روشن کنند ارز چه زمانی و به چه کسانی تخصیص یافته. تعهد واردات چه بوده و اکنون پرونده در چه مرحله‌ای ست. اگر ادعا نادرست است ؛ حتما که باید با مدرک تکذیب شود و اگر درست است باید زنجیره تصمیم‌ گیری و مسئولیت‌ ها بی‌استثنا روشن شود. این ماجرا اگر صحت داشته باشد فقط در باره پنل خورشیدی نیست که در باره اعتماد عمومی و شیوه حفاظت از منابع کشور است. مردم حق دارند بدانند در حالی که از کمبود انرژی و ضرورت توسعه برق خورشیدی سخن گفته می‌شود ؛ سرنوشت ارزی که برای همین هدف اختصاص یافته ؛ چه شده است.

🌐 و پرسش بزرگ‌تر همچنان پا برجاست که نهادهای نظارتی ؛ امنیتی و اطلاعاتی و به‌ ویژه قوه قضاییه ؛ در برابر چنین ادعاهایی چه کرده‌اند؟ نظارت واقعی یعنی رد گیری پول ؛ بررسی اسناد ؛ معرفی مسئولان و اطلاع‌ رسانی شفاف. نه آنکه پرونده‌ها در سکوت بمانند و پاسخ‌ گویی فقط متوجه افراد کم‌ قدرت و کم‌ دسترس باشد. مردم سال‌ هاست که دارند این دو گانگی را می‌بینند. سخت‌ گیری برای خطاهای کوچک ؛ اما کندی و ابهام در برابر پرونده‌هایی که ارقامشان سر به فلک کشیده است. به زبان مردم ؛ تخم‌ مرغ‌ دزد را می‌گیرند ؛ اما شتر‌ دزد را رها می‌کنند. اگر این تصویر نادرست است ؛ تنها راه اصلاحش یک چیز است. رسیدگی سریع ؛ علنی و بی‌ ملاحظه به ادعاهای بزرگ ؛ نه انکارهای بی‌ مدرک و نه سکوت‌های طولانی. ۷۰۰ میلیون یورو رقم کوچکی نیست. پس پاسخ هم نباید کوچک ؛ مبهم یا دیر هنگام باشد.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

✅حدود ۷۰۰ میلیون یورو ارز گرفتند؛ پنل خورشیدی کجاست؟!

حسین معروف، عضو سابق هیأت نمایندگان اتاق بازرگانی، مدعی شده برای واردات پنل خورشیدی ۷۰۰ میلیون یورو ارز تخصیص داده شده، اما با تمام‌شدن مهلت شش‌ماهه سفارش، کالای متناظر وارد کشور نشده!

اما ادعای جنجالی‌ترش اینه که می‌گه این ارز در بازار دبی فروخته شده و حالا منتظرن تخصیص‌ها آزاد بشه تا کالاهای دیگه‌ای که از قبل توی گمرک هست، با این ارزها تسویه بشه!

اگر این ادعا درست باشه، سؤال خیلی ساده‌ست:
۷۰۰ میلیون یورو کجاست؟!
پنل‌هایی که بابتشون ارز گرفته شده کجان؟!
چه کسی ارز رو گرفته و چه کسی باید جواب پس بده؟!

معروف مستقیم خطاب به همتی و دهقان دهنوی می‌پرسه: چرا درباره سرنوشت این ۷۰۰ میلیون یورو توضیح شفاف داده نمی‌شه؟!

اینجا دیگه بحث چند میلیون دلار نیست؛ صحبت از ۷۰۰ میلیون یورو از منابع ارزی کشوره!

اگر ۷۰۰ میلیون یورو برای پنل خورشیدی داده شده، چرا هنوز معلوم نیست پنل‌ها کجان و ارز دقیقاً کجا رفته!؟
✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology

‌ناتوانی دولت‌ها در یادگیری

‌در دل نظام‌های حکمرانی و در پس حکمرانانی که آمده و رفته‌اند، گنجینه‌ای ارزشمند از وقایع نهفته است که با اندک کاوشی می‌توان به آن دست یافت... غم‌انگیزتر آن‌که این نوع نگاه با رویکردی حتی شدیدتر، جهان را هم دربر می‌گیرد. به این معنی که قرار نیست و نباید از «بیگانگان» بیاموزیم و در امتداد همین رویکرد حتی علوم ادارۀ کشور را هم غیرقابل قبول اعلام می‌کنیم.

از این هم غم‌انگیزتر آن‌که در قضاوت‌های رسمی خود در مورد دولت‌های مختلف، حکمرانی در دهه‌های اخیر را هم باز به دوره‌های خوب و دوره‌های بد تقسیم‌بندی کرده‌ایم. حاصل این رویکرد مخرب آن شده است که هر دولتی که روی کار می آید، از همان روز نخست تمام اقدامات مثبت را به خود نسبت می‌دهد و برعکس، از نظر هر دولت جدید مشکلات و موانع عمری به درازای همۀ تاریخ دارند.

غایب اصلی این داستان غمناک همان یادگیری است که در نتیجۀ آن بسیاری از اقداماتی که از منظر یک دولت سرنوشت‌ساز و اساسی شمرده می‌شوند، تکرار تصمیماتی است که قبلاً نتیجه نداده است.

⚛از کتابِ «ناتوانی دولت‌ها در یادگیری»
🔺بررسی چهل سال تجربهٔ مسعود نیلی
🔺بهمن احمدی امویی در گفت‌وگو با مسعود نیلی

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology

❇️✴️ ماکیاولی درباره ترامپ چه می‌گفت؟

📄 فارن پالیسی
✍استیون ام. والت

والت با رجوع به کتاب «شهریار» استدلال می‌کند که دونالد ترامپ بسیاری از توصیه‌های ماکیاولی برای حفظ قدرت را نقض کرده است. ماکیاولی معتقد بود اگر حاکم نمی‌تواند هم محبوب و هم هراس‌انگیز باشد، ایجاد ترس مؤثرتر است؛ اما این ترس باید بر اعتبار تهدید و اطمینان از مجازات استوار باشد. والت معتقد است شکست‌ها، تغییر مواضع و بی‌ثباتی ترامپ، از جمله در جنگ ایران، اعتبار تهدیدهای او را کاهش داده است.

اصل دیگر ماکیاولی این بود که حاکم نباید منفور یا تحقیر شود. والت سیاست‌های اقتصادی، رفتار شخصی و تغییر مکرر مواضع ترامپ را عواملی می‌داند که به باور او هر دو خطر را افزایش داده‌اند. او معتقد است رهبرانی مانند شی جین‌پینگ نیز این آسیب‌پذیری را تشخیص داده‌اند و در مقابل سیاست‌های واشنگتن مقاومت بیشتری نشان می‌دهند.

والت همچنین ترامپ را ناقض توصیه ماکیاولی درباره احتیاط مالی می‌داند. از نگاه او، کاهش مالیات ثروتمندان، افزایش هزینه‌های نظامی و رشد بدهی ملی نمونه‌هایی از سیاست‌هایی هستند که منابع دولت را تحت فشار قرار می‌دهند؛ همان خطری که ماکیاولی درباره تلاش حاکمان برای خرید حمایت عمومی هشدار داده بود.

مهم‌ترین نقد والت به عملکرد ترامپ به جنگ و قدرت نظامی مربوط می‌شود. او می‌نویسد ماکیاولی از حاکم انتظار داشت ماهیت و محدودیت‌های نیروی نظامی را به‌خوبی بشناسد، اما ترامپ بدون ارزیابی کافی هزینه‌ها و پیامدها وارد جنگ ایران شده است. والت این جنگ را درگیری‌ای بدون چشم‌انداز روشن پیروزی می‌داند که هم‌زمان به اقتصاد جهانی و موقعیت بین‌المللی آمریکا آسیب زده است.

نویسنده همچنین استفاده از نهادهای قضایی علیه مخالفان و فرسایش اعتماد دیگر کشورها به تعهدات آمریکا را با توصیه‌های ماکیاولی ناسازگار می‌داند. به نوشته او، ماکیاولی فریب و حتی شکستن پیمان را گاهی ضروری می‌دانست، اما بر حفظ ظاهر وفاداری، درستکاری و مشروعیت تأکید داشت؛ در حالی که والت معتقد است غیرقابل‌اعتماد بودن ترامپ اکنون برای دیگر بازیگران آشکار شده است.

جمع‌بندی والت این است که ماکیاولی «خوب نبودن» را تنها زمانی موجه می‌دانست که برای حفظ نظم، ثبات و بقای کشور ضروری باشد، نه برای منفعت یا خواسته شخصی حاکم. از نگاه او، عملکرد ترامپ نمونه‌ای از تمرکز قدرت همراه با خودمحوری و بی‌ثباتی است و احتمالاً برای ماکیاولی بیش از آنکه نمونه یک «شهریار» موفق باشد، استدلالی به سود برتری یک جمهوری منظم بر حکومت فردی محسوب می‌شد./فوکوس

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ بیش از این خوار و خفیف روس‌ها نشوید!

✍ مجید مرادی

اولیانف نماینده روسیه در نزد سازمان‌های بین‌المللی در وین گفته است: بازگشت بازرسان آژانس به ایران ممکن نیست. زیرا آمریکایی‌ها هرگز تضمین نداده‌اند که حملات موشکی به خاک ایران را متوقف خواهند کرد. آن‌ها برعکس عملاً هر روز و گاهی چند بار در روز، تهدیدهایی را مطرح می‌کنند. در چنین شرایطی، دیگر صحبت از حضور بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟
🔺هرکس این سخنان را بخواند فکر می‌کند اولیانف سخنگوی دولت جمهوری اسلامی است. خفت و خواری از این بیش‌تر نمی‌شود که از زمان دولت رئیسی تاکنون، مهم‌ترین اخبار و مواضع هسته‌ای ایران را این دیپلمات روس‌به رسانه‌ها در میان می‌گذارد. دیپلمات‌های دولت رئیسی به صراحت از او خواسته بودند تا کشورش ایران را تنها نگذارد. او گمان کرده است که ایران، کلا مسأله هسته‌ای را برون سپاری کرده است.
روس‌ها دوست ندارند مسأله هسته‌ای ایران قبل از جنگ اوکراین حل شود. اصلا جنگ اوکراین را هم در آستانه تفاهم هسته‌ای به راه انداختند تا مذاکرات دو طرف بی نتیجه بماند.
اکنون رئیس‌جمهور و وزیر خارجه ما در نیویورک هستند و می‌توانند موضع ایران را بیان کنند اما این دیپلمات روس که نماینده کشورش در سازمان‌های بین المللی وین است موضع ایران را در خصوص ورود بازرسان بیان می‌کند. پیش از این چند بار تذکر دادم که سخنگویان وزارت خارجه و سازمان انرژی اتمی زمام سخن را به دست بگیرند و نگذارند روس‌ها خود را قیم ایران بدانند. روسیه و اسرائیل در خصوص ایران نقاط اشتراک فراوانی دارند و یکی از آنها جلوگیری از تبدیل شدن ایران به بازیگری عادی در محیط بین الملل و جلوگیری از استاندارد شدن رفتار هسته‌ای ایران است.
حداقل نگذارید مواضع هسته‌ای ایران را اولیانف بیان کند.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ مقدمه دیپلماتیک جنگ؟
✍ مرضیه حاجی هاشمی

«ترامپ»، رئیس‌جمهوری آمریکا، در سخنرانی خود در «مجمع عمومی سازمان ملل»، «جمهوری اسلامی» را به‌عنوان یک تهدید ۵۱ ساله برای جهان توصیف کرد و از رهبران کشورها خواست در برابر آن متحد شوند. او جمهوری اسلامی را رژیمی تروریستی خواند و گفت رفتار آن ناشی از ضعف و استیصال است و در صورت اتحاد کشورها، این تهدید پایان و قیمت نفت نیز کاهش خواهد یافت. ترامپ به محورهایی اشاره کرد که به خوبی با استناد بدان ها جنگ، محاصره دریایی و انزوای اقتصادی ایران را برای افکار عمومی جهان توجیه پذیر می کند. وی تاکید کرد این تهدید از سرکوب داخلی و حمایت از گروه‌های مسلح منطقه، تا حملات ۷ اکتبر، اقدامات تروریستی علیه آمریکا، برنامه هسته‌ای، حمله به کشتی‌های تجاری و اختلال در تنگه هرمز و بازار انرژی امتداد دارد.

⬅️ اما به نظر نکته قابل تأمل آنجاست که هنوز در حالی که از نابودی آن سخن می گوید از گفتگو و باز بودن درهای دیپلماسی بر روی آن نیز حرف می زند. به نظر می رسد در اینجا نباید دیپلماسی و جنگ را الزاماً دو نقطه مقابل یکدیگر فرض کنیم. دیپلماسی می‌تواند برای پایان دادن به جنگ باشد؛ اما می‌تواند هم‌زمان ابزاری برای تعیین شرایط پایان جنگ و مرحله ای از آن یا حتی مقدمه ای برای آن و ضربه نهایی نیز باشد. در حالت نخست، مذاکره برای رسیدن به توافقی است که با تقسیم امتیازات، به درگیری پایان دهد و به دو طرف امکان عقب‌نشینی بدهد. در حالت دوم، مذاکره در شرایطی انجام می‌شود که یک طرف زیر فشار نظامی، اقتصادی و سیاسی قرار گرفته و هدف آن وادار کردن آن به پذیرش شروطی است که بدون این فشار احتمالاً نمی‌پذیرفت و اگر نپذیرد ضربه نهایی وارد می شود.

⬅️ به بیان دیگر اگر جنگ برای وادار کردن طرف مقابل به پذیرش توافق، آغاز یا تشدید شده باشد، رسیدن به میز مذاکره لزوماً به معنای پایان منطق جنگ نیست. ممکن است خودِ مذاکره آخرین حلقه همان زنجیره فشار باشد، به گونه ای که ابتدا حمله نظامی است، سپس فشار شدید اقتصادی، تهدید به تشدید بیشتر و در نهایت پیشنهاد توافق. در این صورت، توافق نتیجه یک مصالحه متقابل نیست؛ بلکه نتیجه نهاییِ فشار و آخرین مرحله آن است و اینگونه توافق دقیقا زمانی اتفاق می افتد که تمام مسیرهای توافقِ بهتر قبلا با فرصت سوزی، کور شده و تنها گزینه کنار آن نابودی است.


⬅️ با شلیک سه موشک در تنگه هرمز به «تفاهم نامه اسلام آباد» که اکنون تهران به بازگشت بدان اصرار دارد، آخرین شانس اینگونه توافق -به معنای کامل کلمه توافق و نه تسلیم- بسیار کم شده است. حداقل آنچه از سخنان ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل، توصیفاتش از جمهوری اسلامی و دعوت جهان به همکاری می توان دریافت این است که آنگونه مسیر دیپلماتیکی که وی در کنار مسیر جنگ و محاصره و انزوای منجر به نابودی، پیش روی تهران گذاشته است قرار نیست به توافقی ختم شود که تفاهم نامه اسلام آباد می توانست. مذاکراتی که باب آن هنوز باز است، شاید نمایش یک اتمام حجت برای جهان و مقدمه دیپلماتیک جنگ باشد.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ ‌ ریاضت‌ِ ساختگی در نیویورک !

✍ جعفر بخشی بی نیاز

🌐 خبر اول این است که مسعود پزشکیان رییس جمهور ایران در سفر به نیویورک ؛ به‌ جای اقامت در هتل در محل اقامت نماینده ایران در سازمان ملل مستقر شده است. این تصمیم با هدف کاهش هزینه‌های سفر اتخاذ شده و برای نخستین‌ بار توسط یک رئیس‌ جمهور ایران انجام شده است. خبر دوم هم این است که مدیر‌ کل روابط دفتر ریاست‌ جمهوری از صدور روادید سفر دختر و داماد مسعود پزشکیان به نیویورک خبر داده و گفته که زهرا پزشکیان به همراه همسرش به نیویورک سفر کرده‌اند. البته این نخستین سفر آنها به نیویورک در ارتباط با سفر رئیس‌ جمهوری نیست و دختر و داماد پزشکیان سال گذشته نیز همراه با هیأت ایرانی به نیویورک سفر کرده بودند. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که ماجرای خودِ سفر پزشکیان به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ؛ طی روزهای اخیر با انتقاد شدید رسانه‌های تندروی اصولگرا مواجه شده بود و تعدادی از فعالان سیاسی نیز خواستار لغو سفر تیم ریاست‌ جمهوری به نیویورک شده بودند.

🌐 در دنیای سیاست‌ ؛ نمایش‌ و شو گاهی از خودِ واقعیت قدرتمندتر است. اما وقتی مرز میان نمایش و فریب از میان می‌رود‌ یک کمدی سیاه خلق می شود‌. پزشکیان این بار برای سفر به نیویورک ریاضت‌‌‌ نمایی را انتخاب کرده است. رخدادی به ظاهر ارزشمند که در نگاه اول شاید برای توده‌های خسته ؛ رنگ و بویی از تواضع داشته باشد ؛ اما حقیقت و اصل ماجرا معنایی کاملاً متفاوت دارد.‌ این که رئیس‌ جمهور قرار است کجا استراحت کند و شب را کجا بخوابد ؛ پرسش نیست‌ که پرسش این است که چرا وقتی هزینه‌ها برای رئیس‌ جمهور به بهانه‌ی صرفه‌ جویی تا این حد اهمیت پیدا کرده ؛ برای خانواده‌ی رییس جمهور برای این سفر مرزی تعریف نشده. تصویرِ تضاد آمیز و تکان‌ دهنده زمانی کامل می‌شود که می‌بینیم همزمان با صحبت از صرفه‌ جویی در هزینه‌های سفر ریاست‌ جمهوری خبر صدور روادید و سفر دختر و داماد وی به نیویورک هم منتشر می‌شود. بی گمان این یک تقارن تصادفی نیست که این یک تناقض کاملا آشکار و حتی توهین آمیز است. وقتی دولت با شعار مدیریت هزینه‌ها از هتل‌ ها و فاکتورهای نجومی می‌گریزد ؛ اما اجازه می‌دهد اعضای نزدیک خانواده با سطحی از اعتبار یا به‌ واسطه‌ی جایگاه ریاست‌ جمهوری آن هم بی دلیل و بی علت به مقصد نیویورک پرواز کنند ؛ مخاطب ناخودآگاه با یک سوال بنیادین روبرو می‌شود که کدام روایت حقیقت دارد؟

🌐 آیا هزینه‌های سفر برای دولت واقعاً محدود است یا صرفاً هزینهٔ اقامتِ رئیس‌ جمهور ابزاری ست برای تلطیف افکار عمومی در برابر انتقادات؟ و اگر صرفه‌ جویی اولویت است ؛ آن مسافرانِ بدون عنوان و بدون هدف مشخص که با عنوان سفر شخصی اما در سایه سفر رسمی حضور دارند ؛ چگونه هزینه‌های خود را تأمین می‌کنند؟ آن‌ها با چه عنوانی و برای انجام چه مأموریتی به قلب نیویورک رفته‌اند؟‌ این رفتار متناقض فراتر از یک اشتباه مدیریتی نشان‌ دهنده نوعی تزویر در اخلاق است. از یک سو ؛ در فضای سیاسی بحث بر سر دیدارهای دیپلماتیک و حتی شعارهای تند و خشم آگین است که از سوی برخی جناح‌ها مطرح می‌شود و از سوی دیگر در لایه‌های زیرینِ سیاست شاهد نوعی امتیازات خانوادگی هستیم که با روحِ مدیریتِ بحران در دوران تورم در تضاد کامل است. وقتی دولت می‌خواهد از کاهش هزینه برای خود استفاده کند اما هزینه های گرانِ سفر را برای نزدیکانش عادی می‌انگارد ؛ در واقع دارد به زبان می‌گوید که ریاضت برای شماست و امتیاز برای ما. این دوگانگی نه تنها پاسخگوی انتقادات نیست بلکه به شکلی بی‌رحمانه اعتماد عمومی را به شعارهای تغییر و مدیریت اقتصادی که این تیم مدعی آن است کاملا متلاشی می‌کند. اما حقیقتِ ماجرا بسیار ساده است. ریاضت‌ نمایی در برابر توده‌ها ؛ تنها پوششی برای پنهان کردنِ واقعیت‌های تلخِ امتیازاتِ طبقه حاکم است.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ هیجان و ترسِ خالص در بازیِ گرنی !

✍ جعفر بخشی بی‌نیاز

🌐 بار دیگر سایه‌ی سیاه یک پدیده ؛ بر چهره‌ی بی‌دفاع کودکان و نوجوانان ما سنگینی می‌کند. اما این بار ما با هیولایی متفاوت روبرو نیستیم. نه آن بازیِ مرگبار و کاتالیزوری مثل نهنگ آبی که سال‌ها پیش با ابعاد هولناکی در جامعه ایران ریشه دواند و قربانیانی را از میان ما ربود و نه صرفاً یک شایعه‌ی رسانه‌ای که با غلو و بزرگ‌ نمایی ؛ هراس را به خانه‌ها تزریق کرد. امروز ما با یک پدیده دیجیتال به نام گرنی (Granny) روبرو هستیم. بازی‌ای که با ظرافتِ تمام ؛ مرز میان سرگرمی و فشار روانی را در میان نوجوانان و حتی بچه های کم سن و سال جابه‌جا کرده است. اگر کمی به عقب برگردیم ؛ یادمان می‌آید که مقامات انتظامی در سال‌های گذشته با نگاهی بازدارنده به پدیده‌ی نهنگ آبی می‌نگریستند. آن‌ها بر این باور بودند که هجمه‌ی رسانه‌ای و شایعات ؛ بیشتر از خودِ واقعیت باعث هراس شده است. اما امروز مسئله فراتر از یک شایعه یا یک بازی با مراحلِ خود زنی و اطلاعات‌ کسبی ست. مسئله دقیقا جای خالی ست. جای خالیِ معنا. جای خالیِ هیجانِ سالم و در نهایت جای خالیِ نهادهای مدنی و فرهنگی.

🌐 بازی گرنی محصول استودیوی DVloper بدون نیاز به گرافیک‌های هالیوودی و هزینه‌های سنگین توانسته دقیقاً همان چیزی را که نوجوانان امروز در جستجوی آن هستند برایشان فراهم کند. هیجانِ خالص در میانه تنهایی. مکانیزم پنج‌ روزه بازی که در آن فرد باید در سکوت مطلق ؛ میان ترس و بقا ؛ راهی برای فرار از چنگال پیرزنی خبیث پیدا کند. دقیقاً همان فشار روانی را به مخاطب تزریق می‌کند که در دنیای واقعی ؛ کمبودِ هیجانِ هدفمند در زندگی آن‌ها باعث شده است. این بازی با استفاده از غریزه‌ی بقا ؛ ذهن نوجوان را در یک حالت اضطرابِ مداوم و نفس‌ گیر نگه می‌دارد. اما پرسش اصلی اینجاست که چرا یک اپلیکیشن موبایلی با این سطح از پیچیدگی روانی می‌تواند این‌ گونه به راحتی در تار و پودِ ذهنی فرزندان ما رسوخ کند؟ پاسخ در گروی نگاهی تلخ به واقعیت‌های نهادینه‌ی ماست. زمانی که نهادهای فرهنگی ؛ آموزشی و تربیتی ؛ بودجه‌های میلیاردی دریافت می‌کنند اما در عمل در فضای رسانه‌ای و دیجیتال نه اثری از آن‌ها دیده می‌شود و نه سایه‌ای از حمایت از ذهن‌های جوان در فضای مجازی و زمانی که این نهادها در تولید محتوای جذاب ؛ هوشمندانه و هم‌ گام با زمانه درمانده‌اند ؛ در واقع به طور غیر مستقیم صندلیِ سلطه‌ی این بازی‌ها را برای آن‌ها آماده کرده‌اند.

🌐 ما با وضعیتی روبرو هستیم که در آن خلاءِ تولید کننده اصلیِ معنا ؛ توسط تولید کنندگان هیجانِ مصنوعی پر شده است. وقتی نهادهای رسمی ؛ فضای رسانه‌ای را به میدانِ شایعات یا سکوتِ مطلق رها می‌کنند ؛ بازی‌هایی مثل گرنی یا پیش‌ درآمد‌های تاریکی چون نهنگ آبی با تمام مهارت و از روی غریزه ؛ مغز ؛ احساس و استعدادِ خامِ بچه‌هایمان را تصاحب می‌کنند. این یک بحرانِ تکنولوژی نیست که این یک بحرانِ حضور است. اگر نهادهای تربیتی و فرهنگی نتوانند با همان سطح از جذابیت و هوشمندی ؛ ذهن نسل جدید را به سمتِ چالش‌های واقعی و سازنده سوق دهند ؛ نباید انتظار داشته باشیم که فردا فرزندان ما در خانه‌های تاریکِ دیجیتال به دنبال راه فراری از واقعیت‌های تلخ و ترسناکِ زندگی بگردند. ما امروز نه با یک بازی ؛ بلکه با نتیجه‌ی مستقیمِ بی‌کفایتیِ ساختارهای فرهنگی در کشور روبرو هستیم. ساختارهایی که بودجه می‌گیرند اما آن را حیف و میل می کنند.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

اینکه آقای پزشکیان با آن مدل راه رفتن لاتی با ترامپ قرار گذاشته و پشت در بسته در نیویورک، ترامپ سنگین وزن را یقه کرده و چون مسابقه کشتی کج بر زمین زده و او را خفه کند، فقط در مخیله افرادی می‌گنجد که دیدشان به دنیا و آمریکا در حد همان یقه کردن منتقد نگون بخت ایرانی در کوچه بن‌بست است!

همان جماعتی که آنقدر پای صداوسیمای جبلی و سریال «مختارنامه» نشسته‌اند که فکر می‌کنند گرفتن انتقام به همین سادگی بوده و تبعاتی ندارد!

همان جماعتی که آنقدر مترسک و نقش خیالی ترامپ را در تجمعات نمادین دستگیر یا اعدام کردند که باورشان شد حذف این بشر به همین راحتی است!

جماعتی که آنقدر سطح نگاه و  فکرشان محدود است که ساختار آمریکا را نیز بسان نظام‌های خاورمیانه متکی به محوریت اشخاص و فرد دیده که با حذف او کل ساختار فکری و تشکیلاتی فرو می‌پاشد!

نهایت، جماعتی که اگر حوثی‌های قات‌زده با چاشنی جسارت و از خودگذشتگی الگویشان هست، ولی به وقت خودشان، چیزی بالا نزده، فقط توهم مبارز بودن زیر پتو دارند و مبارزه در میدان را فقط برای دیگران تجویز می‌کنند!

✍ حبیب رمضانخانی

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

❇️✴️ قدرت بر پایه ترس؛
خطرناک ترین قدرت

خطرناک ترین نوع قدرت، آنی است که از ترس تغذیه می کند. قدرت وقتی که از ترس تغذیه می کند، زبانش را عوض می‌کند؛ اول وعده می‌دهد، بعد توجیه می کند و سرانجام، آنقدر تکرار می‌شود که ظلم به نام نظم شناخته می‌شود. نه چون درست است، بلکه فقط چون عادی شده. ستم همیشه با فریاد نمی‌آید،بلکه اغلب با قانون می‌آید، با نظم، با جمله‌هایی مرتب که خشونت را منطقی جلوه می‌دهند. آنجا که بی‌عدالتی لازم نامیده می شود انسان‌ دیگر انسان نیست، بلکه یک عدد است، قابل حذف و قابل جایگزینی. حکومتی که بقا را بالاتر از اخلاق می‌نشاند، یاد می‌گیرد چگونه دست‌هایش را آلوده کند و همزمان چهره ای آرام به مردم نشان دهد. در چنین نظمی ظلم یک استثناء نیست، ابزار است. اما تاریخ حافظه ای لجوج دارد؛ قدرتی که بر ترس تکیه کند، دیر یا زود از همانجا فرو می‌ریزد. نه بخاطر دشمنانش، بلکه چون حقیقت هیچوقت برای همیشه خاموش نمی‌شود.


📘شهریار
✍️ نیکولو ماکیاولی


✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

نتیجه ی راه چگوارا و فیدل کاسترو و نظام کمونیستی

در سال ۱۹۵۰ کوبا یکی از اقتصادهای نسبتاً مرفه آمریکای لاتین بود. در همان زمان، تایوان همچنان جزیره‌ای فقیر بود و درآمد سرانه‌اش بسیار پایین‌تر بود.
هر دو کشور چندین دهه فرصت داشتند تا مسیر خود را طی کنند.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology

✴️❇️ ‏قطر؛
لبخند در تهران، برداشت در پارس جنوبی

✍ عبداله باباخانی

‏از منظر انرژی، شاید یکی از پرهزینه‌ترین نمونه‌های عقب‌ماندگی ایران در برابر یک همسایه را بتوان در رابطه با قطر دید.

‏ایران و قطر بر روی یک مخزن عظیم مشترک گازی نشسته‌اند؛ اما قطر با توسعه سریع‌تر میدان گنبد شمالی و تبدیل‌شدن به یکی از قدرت‌های بزرگ LNG جهان، توانسته بخش بزرگی از مزیت اقتصادی و ژئوپلیتیکی این منبع مشترک را به نفع خود تثبیت کند.

‏اما بخش قابل‌تأمل‌تر ماجرا سیاسی است: قطر در تمام این سال‌ها، با وجود رقابت جدی در مهم‌ترین میدان مشترک انرژی ایران، توانسته روابط بسیار نزدیک و دسترسی سیاسی، دیپلماتیک بالایی به دولت‌های مختلف ایران حفظ کند و حتی در مقاطع حساس، به یکی از کانال‌های اصلی ارتباط تهران با غرب تبدیل شود !!!

‏یعنی در یک سو، قطر با حداکثر سرعت منافع خود را از مهم‌ترین منبع مشترک دو کشور دنبال کرده و در سوی دیگر، توانسته هم‌زمان جایگاه سیاسی و دیپلماتیک بسیار نزدیکی در تهران برای خود حفظ کند.

‏این تضاد میان «رقابت سخت در انرژی» و «روابط نزدیک در سیاست» شاید یکی از حرفه ای ترین سیاست های کشورهای حوزه خلیج فارس در چند دهه گذشته علیه منافع ملی ایران بوده است و هنوز نیز رتبه نخست را دارد.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology

✴️🔼 امام زمان برای ظهور به لشکر نیاز داره برای همین ما رفتیم تو لبنان ۵۰تا شهر و روستا ساختیم اما اسرائیل همشو زد داغون کرد

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology

✴️🔼 سریع القلم: احتمال دارد از ۱۳ آبان تا ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۵، موعد اقدام گسترده نظامیِ بعدی آمریکا علیه ایران باشد


✅ #سیاست_شناسی
🆔 @politicology

❇️✴️ قبل از اعمال محاصره هوایی زیر میز بزنید!

✍ حسین قتیب

‏ممکن است عده‌ای خبر امروز درباره محدودیت‌های تازه علیه شرکت‌های هواپیمایی ایران را این‌طور کوچک کنند که خب، چند نفر کمتر به پاتایا می‌روند، چند نفر کمتر در استانبول خرید می‌کنند و چند سفر دوبی هم سخت‌تر می‌شود. اما مسئله اصلاً این نیست.

‏ما این الگو را قبلاً هم دیده‌ایم. بعد از آتش‌بس آوریل و آغاز محاصره دریایی، عده‌ای با دیدن عبور چند کشتی ایرانی گفتند پس محاصره‌ای در کار نیست. در حالی که اساساً مسئله این نبود که آیا یک کشتی توانسته عبور کند یا نه.
مسئله این بود که آزادی عمل ایران در دریا تا چه اندازه محدود شده و چه کسی دارد قواعد عبور و مرور را تعیین می‌کند.

‏خبر امروز درباره هوانوردی هم باید در همان چارچوب دیده شود. این‌که یک هواپیمای ایرانی هنوز بتواند از تهران بلند شود یا در یک فرودگاه خارجی بنشیند، اصل مسئله را عوض نمی‌کند.

سؤال این است که ایران تا چه اندازه می‌تواند شبکه هوایی خودش را مستقل از فشار خارجی اداره کند، هواپیماهایش را در خارج بنشاند، سوخت و خدمات بگیرد و ارتباط عادی هوایی‌اش را حفظ کند.

‏این‌ها اتفاقات جدا از هم نیستند. قطعات یک پازل‌اند.
‏یک قطعه در دریاست، یک قطعه در هوا، قطعات دیگر در بانک، بیمه، تجارت، انرژی و حمل‌ونقل. هر کدام را اگر جدا نگاه کنیم، می‌شود اهمیتش را پایین آورد. یک کشتی هنوز عبور کرده، یک هواپیما هنوز پرواز می‌کند، یک مسیر بانکی هنوز باز است.

اما وقتی این قطعات را کنار هم می‌گذارید، تصویر متفاوتی شکل می‌گیرد: کوچک‌شدن تدریجی فضای مانور ایران.
‏بُعد امنیتی ماجرا هم دقیقاً همین‌جاست. کنترل آسمان فقط این نیست که روی نقشه، حریم هوایی ایران همچنان متعلق به ایران باشد. کنترل واقعی یعنی بتوانید از آن حریم، شبکه هوایی خودتان را اداره کنید و ارتباطتان با بیرون را حفظ کنید.

وقتی بازیگر خارجی بتواند هزینه فرود، سوخت‌گیری، خدمات و فعالیت شرکت‌های هوایی شما را بالا ببرد و طرف‌های خارجی را از همکاری با آنها بترساند، بخشی از کنترل عملی شما بر آسمان و اتصال هوایی‌تان فرسوده می‌شود. این فقط محاصره هوایی نیست.

هرچه هوانوردی ایران منزوی‌تر، حضور شرکت‌های خارجی کمتر و امکان اعمال فشار خارجی بر رفت‌وآمد هوایی بیشتر شود، در صورت ورود بحران به مرحله بعد، حرکت از «محدودکردن پرواز» به «کنترل نظامی آسمان» آسان‌تر می‌شود؛ و کنترل نظامی آسمان نیز در عمل می‌تواند مستلزم حمله دوباره به پدافند، رادارها و زیرساخت‌های نظامی ایران باشد. هم چنین امکان اعمال محدودیت پرواز بر خاک ایران برای حمایت از نیروهای شبه‌نظامی مزدور .

بنابراین این فقط مسئله تحریم هواپیما نیست؛ یکی از خطرهای امنیتی همین است که قطعاتی که امروز اقتصادی و هوانوردی به نظر می‌رسند، فردا بخشی از معماری عملیاتی یک حمله و اعمال کنترل بر آسمان ایران شوند.

‏اشتباه محاصره دریایی و تحمل آن را به امید  فرجی تا ستون دیگر  نکنید . قبل از اعمال محاصره هوایی زیر میز بزنید.

✅ #سیاست_شناسی
🆔 @Politicology