مجسمه‌ی نَپیرَسو، شهبانوی عیلامی، سندی از مهندسی، هنر و جایگاه سیاسی زنان در سلسله‌ی «ایگه‌هالکی» است. این اثر که اکنون در موزه لوور پاریس (با کد Sb 2731) نگهداری می‌شود، ما را به حدود ۱۲۵۰ پیش از میلاد بازمی‌گرداند.

این تندیس به دلیل تکنیک ساخت و جرمِ خیره‌کننده‌اش، یکی از عجایبِ فلزکاری باستان محسوب می‌شود:
🔸 قدمت: حدود ۳۲۰۰ سال (دوره عیلام میانه)
🔸 ابعاد: ۱۳۰ سانتی‌متر ارتفاع و ۷۰ سانتی‌متر عرض.
🔸 وزن: ۱۷۵۰ کیلوگرم! (این وزنِ سنگین ناشی از هسته‌ی مسیِ توپر و لایه‌ی مفرغی روی آن است).
🔸 تکنیک ساخت: استفاده از روش «موم گمشده» (Lost-wax casting)، که نشان‌دهنده‌ی مهارتِ خارق‌العاده‌ی صنعتگران ایلامی در ریخته‌گری است.
🔸 محل کشف: ژانویه ۱۹۰۳ میلادی، طی کاوش‌های «ژاک دو مورگان» در تپه‌ی آکروپلِ شوش.

ناپیر-آسو (نَپیرَسو) همسر «اونتاش-ناپیریشا» (سازنده‌ی بنای عظیم چغازنبیل) بود. این تندیس با پوششِ لباسِ فاخر، دستبندهای ظریف و حلقه‌ای که در دست چپ دارد، بازنمایی دقیقِ یک شهبانوی مقتدر است...