بور و انیشتین هر دو انسانهای زيرک و نافذی بودند. انیشتین بسیار تلاش کرد تا نشان دهد که مکانیک کوانتومی ناسازگار است. با اين حال، بور همیشه قادر بود با استدلالهای او مقابله کند. اما انیشتین در آخرين حمله خود؛ به چیزی بسیار عمیق، بسیار دور از انتظار (سنت شکن)، دردسرساز و در عین حال بسیار هیجان انگیز اشاره کرد که در آغاز قرن بیست و يکم مجددا فیزيکدانان نظری را مجذوب خود کرد. تنها پاسخ بور به آخرين کشف بزرگ انیشتین – يعنی کشف درهم تنیدگی - ناديده گرفتن آن بود. پديده درهم تنیدگی واقعیت بنیادی مکانیک کوانتومی است، واقعیتی که آن را بسیار متفاوت از فیزيک کلاسیک میکند. اين پديده تمام درک ما را در مورد آنچه در دنیای فیزيکی واقعی است زير سوال میبرد. شهود معمول ما در مورد سیستمهای فیزيکی اين است که اگر ما همه چیز را در مورد يک سیستم بدانیم، يعنی چیزهای که در اصل قابل شناخت هستند، آنگاه ما همه چیز را در مورد اجزای آن میدانیم. اگر اطلاعات کاملی از وضعیت يک خودرو داشته باشیم، پس همه چیز را در مورد چرخها، موتور، گیربکس آن، تا پیچهايی که روکش را در جای خود نگه میدارند، میدانیم. منطقی نیست که يک مکانیک بگويد: "من همه چیز را در مورد خودرو شما میدانم اما متأسفانه نمیتوانم در مورد هیچ کدام از قطعات و اجزای آن چیزی به شما بگويم."

اما اين دقیقاً همان چیزی است که انیشتین به بور توضیح داد - در مکانیک کوانتومی، میتوان همه چیز را در مورد يک سیستم دانست، ولی در مورد تک تک اجزای آن خیر !! - اما بور نتوانست اين واقعیت را درک کند. همچنین من میتوانم اين را اضافه کنم که نسلهای بعدی کتابهای درسی کوانتوم آن را ناديده گرفتند. همه میدانند که مکانیک کوانتومی عجیب است،

اما من گمان میکنم تعداد کمی از مردم میتوانند دقیقاً به شما بگويند که از چه نظر عجیب است.

آنچه خواندید بخشی از مقدمه کتاب «مکانیک کوانتومی (حداقل نظری)» است که به قلم نویسنده این کتاب «لئونارد ساسکیند» نوشته شده است. پروفسور لئونارد ساسکیند استاد دانشگاه استنفورد، مدیر موسسه فیزیک نظری استنفورد و عضو آکادمی ملی علوم در ایالات متحده ی آمریکا یکی از بزرگترین فیزیکدانان نظری جهان و یکی از بنیانگذاران نظریه ریسمان است.
🔗Source

☕️physics cafe