در قرن نوزدهم، ریاضیدان آلمانی - «برنهارت ریمان» نوع جدیدی از هندسه را معرفی کرد که امروزه آن را «هندسه ریمانی» می‌نامیم. در این هندسه، فضا لزوماً تخت نیست و می‌تواند خمیده باشد.
.
ریمان این ایده را به عنوان یک نظریه فیزیکی درباره گرانش مطرح نکرد؛ او تنها زبان ریاضی لازم برای توصیف فضاهای خمیده را توسعه داد.
.
چند دهه بعد، آلبرت اینشتین به دنبال توضیح جدیدی برای گرانش بود. او به این نتیجه رسید که جرم و انرژی ساختار فضا-زمان را خم می‌کنند و آنچه ما به عنوان نیروی گرانش تجربه می‌کنیم، در واقع نتیجه حرکت اجسام در این فضا-زمان خمیده است.
.
اما برای بیان دقیق این ایده، اینشتین به ابزارهای ریاضی پیشرفته نیاز داشت. در اینجا «مارسل گروسمان»، دوست و همکار ریاضیدان او، هندسه ریمانی و ریاضیات لازم را به اینشتین معرفی کرد.
.
Channel: @physic_fact
Bot: @physics_sedighi_bot