مکانیک کوانتومی و نسبیت عام، دو ستون اصلی فیزیک مدرن هستند؛ اما در عمیق‌ترین سطوح هنوز نتوانسته‌ایم آن‌ها را در یک نظریه واحد ادغام کنیم.۱. گسستگی در برابر پیوستگی (Discreteness vs. Continuity)
مکانیک کوانتومی بسیاری از کمیت‌های فیزیکی را به صورت گسسته (کوانتیده) توصیف می‌کند، در حالی که نسبیت عام فضا-زمان را یک بافت پیوسته در نظر می‌گیرد.۲. احتمال در برابر قطعیت (Probabilism vs. Determinism)
در تفسیر استاندارد کوانتوم، تنها می‌توان احتمال وقوع رویدادها را پیش‌بینی کرد؛ اما معادلات نسبیت عام ماهیتی تعیین‌گرا دارند و از شرایط اولیه، آینده سیستم را محاسبه می‌کنند.۳. خطی بودن در برابر غیرخطی بودن (Linearity vs. Nonlinearity)
اصل برهم‌نهی در مکانیک کوانتومی نتیجه خطی بودن معادله شرودینگر است؛ در حالی که معادلات میدان اینشتین غیرخطی هستند و همین موضوع ترکیب دو نظریه را بسیار دشوار می‌کند.۴. اختلاف دیدگاه‌های فلسفی (Observer Centered Interpretation vs. Realism)
بسیاری از فیزیک‌دانان، از جمله اینشتین، معتقد بودند واقعیتی مستقل از مشاهده‌گر وجود دارد. در مقابل، برخی تفسیرهای رایج مکانیک کوانتومی بیشتر بر نتایج قابل مشاهده و اندازه‌گیری تأکید می‌کنند.۵. چالش بزرگ فیزیک مدرن (The Quest For Quantum Gravity)
هر دو نظریه در حوزه خود بسیار موفق‌اند؛ نسبیت عام جهان‌های عظیم مانند ستاره‌ها، سیاه‌چاله‌ها و کیهان را توصیف می‌کند و مکانیک کوانتومی رفتار ذرات بنیادی را توضیح می‌دهد.Channel: @physic_fact
اما در شرایطی مانند مرکز سیاه‌چاله‌ها یا لحظه آغاز جهان، به نظریه‌ای نیاز داریم که هر دو را در خود جای دهد؛ چیزی که امروزه از آن با عنوان «گرانش کوانتومی» یاد می‌شود.
Bot: @physics_sedighi_bot