نظریه تقسیم‌پذیری و محدودیت فضا
.
«برای مطالعه میدان‌های گرانشی اینجا کلیک کنید»
.
میدان‌های گرانشی در نقطه‌ای از فضا، با در نظر گرفتن کوانتا، به خوبی تعریف نمی‌شوند! این جمله یعنی چه؟
.
به‌طور شهودی می‌توان فهمید ماجرا چیست. فرض کنید می‌خواهیم ناحیه‌ای بسیار کوچک از فضا را مشاهده کنیم. برای این کار باید چیزی در این ناحیه قرار دهیم تا نقطه مورد نظرمان را علامت‌گذاری کرده باشیم. فرض کنید ذره‌ای را اینجا می‌گذاریم. هایزنبرگ فهمیده بود نمی‌توان برای مدت طولانی ذره‌ای را در نقطه‌ای از فضا مکان‌یابی کرد. ذره خیلی زود می‌گریزد. هرچه ناحیه‌ای که می‌خواهیم ذره را در آن بیابیم کوچک‌تر باشد، ذره با سرعت بیشتری می‌گریزد.«این اصل عدم قطعیت هایزنبرگ است».
اگر ذره با سرعت زیادی بگریزد، پس انرژی زیادی دارد. حالا بیایید نظریه انیشتین را وارد کار کنیم. انرژی باعث خمیدگی فضا خواهد شد. انرژی زیاد یعنی فضا بسیار خمیده خواهد شد. انرژی بسیار در ناحیه‌ای کوچک به معنای آن است که فضا آن‌قدر خمیده خواهد شد که، مانند ستاره‌ای در حال فروپاشی، به یک سیاهچاله بدل می‌شود. اما اگر ذره به سیاهچاله بدل شود دیگر نمی‌توانیم آن را ببینیم. دیگر نمی‌توان از آن به عنوان نقطه مرجعی برای ناحیه‌ای از فضا استفاده کرد. نمی‌توان ناحیه‌های کوچکی از فضا را به طور تصادفی اندازه گرفت، چون اگر چنین کنیم این ناحیه‌ها درون یک سیاهچاله ناپدید می‌شوند‌.
با کمی ریاضیات می‌توان این استدلال را دقیق‌تر مطرح کرد‌ نتیجه آن کلی است:
هم مکانیک کوانتومی و هم نسبیت عام به طور ضمنی اشاره می‌کنند که تقسیم‌پذیری فضا محدودیت دارد. کمتر از مقیاسی مشخص نمی‌توان به‌چیزی دست یافت. به‌بیان‌دقیق‌تر، هیچ‌چیز آنجا وجود ندارد.

Channel: @physic_fact
Bot: @physics_sedighi_bot