در مکانیک کوانتومی چیزی به اسم واقعیت عینی وجود ندارد، به عبارت دیگر هر آنچه که ما می بینیم، حالت‌های احتمالی‌ هستند که در پیکربندی (موقعیت و وضعیت) خاصی‌ دچار فروپاشی شده و قابل مشاهده شده اند… و سایر حالات ممکن در جهان کوانتومی دیگری حضور دارند. در اینجا به معرفی‌ آزمایش کشنده‌ای می‌پردازیم که این فرضیه را محک می‌زند. نخست، نگاهی‌ به دو تفسیر عمده در مورد ماهیت واقعیت کوانتومی می‌پردازیم (تفسیر کپنهاگی و تفسیر جهان های موازی یا جهان های چندگانه). تفسیر قدیمی‌ تر و کمی برجسته تر برای فیزیک کوانتومی، تفسیر کپنهاگی نام دارد که توسط دو دانشمند برجسته، نیلز بور و ورنر هایزنبرگ در سالهای ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ میلادی ارائه شده است. براساس مفاهیم بنیادی این تفسیر، همه ی ذرات زیر اتمی‌ تشکیل دهنده‌ی این جهان میتوانند رفتاری شبیه به تابع موج داشته باشند. تابع موج نمایش احتمالی‌ از مکان ذره و شتاب آن‌ در زمان مورد نظر می‌باشد.
بررسی رفتار این ذرات به کشف چگونگی فروکش کردن به یک حالت احتمالی خاص در میان همه ی احتمالات ممکن و درک و مشاهده‌ی جهان به صورتی که ما می بینیم، کمک خواهد کرد. تفسیر دیگری که برای مکانیک کوانتومی وجود دارد اولین بار توسط هیو اورت در سال ۱۹۵۷ مطرح شده است. اورت با حفظ کلیت تفسیر کپنهاگی و حذف بخش مهم آن‌ یعنی‌ فروپاشی تابع موج، این تفسیر را ارائه داد. با حذف این قسمت، کلیه ی مقادیر ممکن برای ذرات زیر اتمی‌ همه با هم در حال برهم نهی (superposition) قرار دارند. این به معنی تعداد بسیار بی‌ شمار جهان‌های موازی وجود دارد. حال سوالی که پیش می‌‌آید این است که چرا این طور به نظر می‌رسد که تمام مدت در سراسر دنیا فروپاشی تابع موج در حال روی دادن است و ما فقط یک جهان را می بینیم؟ ادامه..

Channel: @physic_fact
Bot: @physics_sedighi_bot