♨️امارات در برابر یک آزمون امنیتی دشوار با ایران

🔻امارات وارد مرحله‌ای حساس در روابط خود با ایران شده؛ که در آن، فاصله میان «بی‌طرفی» و درگیر شدن مستقیم در مناقشه آمریکا و ایران هر روز کمتر می‌شود. با تشدید تنش‌ها در خلیج فارس، ابوظبی با تهدیدهای امنیتی ملموس‌تری روبه‌رو شده است؛ از نفوذ پهپادها و احتمال حملات موشکی گرفته تا افزایش تهدید علیه کشتی‌ها و تأسیسات حیاتی.

🔻وزارت دفاع امارات امروز دوشنبه (۳۱ اوت) از مقابله با یک پهپاد از مبدأ ایران خبر داد. اهمیت این تحولات فقط در بُعد نظامی آنها نیست. مسئله اصلی برای امارات این است که چگونه از حریم هوایی، آب‌های سرزمینی، زیرساخت‌ها و منافع خود در برابر تهدیدهای ایران محافظت کند، بدون آنکه به یکی از طرف‌های مستقیم جنگ آمریکا و ایران تبدیل شود.

🔻موضع امارات در برابر تهران، پیش از این حوادث نیز، با تعلیق مبادلات تجاری با ایران- وارد مرحله تازه‌ای شده بود؛ اهمیت این اقدام در زمان‌بندی آن نهفته؛ این تصمیم پیش از اعلام تحریم‌های اقتصادی جدید آمریکا علیه شبکه‌های مرتبط با ایران اتخاذ شد و نشان می‌دهد ابوظبی در تلاش بوده پیش از آنکه واشنگتن انتخاب‌هایش را به این کشور تحمیل کند، رابطه خود با تهران را برپایه محاسبات امنیتی و اقتصادی خودش بازتنظیم نماید.

🔻این رویکرد نشان‌دهنده یک پیام دوگانه است: ابوظبی از یک‌سو نمی‌خواهد روابط اقتصادی و مالی خود با ایران را در شرایط جنگ و تحریم ادامه دهد و از سوی دیگر، قصد ندارد این تصمیم را به معنای پیوستن به کارزار نظامی علیه تهران معرفی کند.

🔻حضور نظامی آمریکا در امارات، یکی از مهم‌ترین عوامل پیچیده‌کننده این معادله است. حتی اگر نیروهای اماراتی در حمله آمریکا علیه ایران مشارکت نکنند، وجود پایگاه‌های آمریکایی در خاک این کشور می‌تواند امارات را در محاسبات نظامی تهران وارد کند.

🔻از همین رو، ابوظبی تلاش می‌کند میان «همکاری دفاعی با آمریکا» و «مشارکت در حمله به ایران» خط روشنی ترسیم کند.
واکنش امارات به گزارش حمله به پایگاه المنهاد نیز همین رویکرد را نشان می‌دهد. ابوظبی این ادعا را رد، اما هم‌زمان اعلام کرد پهپادی که از ایران وارد حریم هوایی کشور شده بود را، رهگیری کرده است.

🔻این تفکیک برای ابوظبی اهمیت سیاسی زیادی دارد، زیرا به آن امکان می‌دهد حتی در شرایط افزایش تنش، کانال‌های ارتباطی با تهران را کاملاً نبندد.

🔻ملاحظات امنیتی تنها بخشی از نگرانی امارات است. موقعیت جغرافیایی این کشور در همسایگی خلیج فارس و تنگه هرمز باعث شده هرگونه تشدید درگیری میان ایران و آمریکا مستقیماً تجارت، کشتیرانی، انرژی و جریان سرمایه را تحت تأثیر قرار دهد.

🔻امارات همچنین نمی‌تواند هزینه‌های احتمالی تبدیل شدن به یکی از میدان‌های رویارویی ایران و آمریکا را نادیده بگیرد. حمله به زیرساخت‌های انرژی، بنادر، فرودگاه‌ها یا مراکز مالی می‌تواند پیامدهایی فراتر از خسارت نظامی داشته باشد و جایگاه امارات به‌عنوان یکی از مراکز اصلی تجارت و سرمایه‌گذاری منطقه را تحت فشار قرار دهد.

🔻از همین‌رو، منافع ابوظبی بیش از آنکه در گسترش درگیری باشد، در مهار و محدود نگه داشتن آن است.
این رویکرد، در توصیف مقام‌های اماراتی از اقدامات نظامی خود نیز دیده می‌شود؛ عباراتی مانند «مقابله با پهپاد»، «افزایش سطح آمادگی» و «رصد مستمر حریم هوایی» همگی نشان می‌دهند ابوظبی تلاش دارد اقداماتش را در چارچوب دفاع از حاکمیت و امنیت ملی تعریف کند، نه مشارکت در جنگ.

🔻در نهایت، امارات با یک معادله دشوار روبه‌روست: از یک سو، همکاری امنیتی با آمریکا برای حفظ بازدارندگی و امنیت منطقه‌ای اهمیت دارد و از سوی دیگر، همین حضور نظامی می‌تواند کشور را در صورت تشدید جنگ، در معرض واکنش ایران قرار دهد. بنابراین، راهبرد ابوظبی در شرایط کنونی، حفظ توان دفاعی و روابط امنیتی با واشنگتن، همراه با تلاش برای جلوگیری از تبدیل شدن خاک امارات به میدان مستقیم جنگ با تهران است.
🔗 العرب

#امارات

🔹کانال مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies