♨️ هم‌گرایی ریاض، آنکارا و اسلام‌آباد؛ چرا رژیم صهیونیستی باید نگران ائتلاف جدید باشد؟

🔻 یادداشت «بن‌درور یمینی» در وبگاه یدیعوت احارونوت، به پیامدهای ناگوار «پیمان دفاعی مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان برای تل‌آویو و واشینگتن می‌پردازد. یمینی استدلال می‌کند این توافق—حتی با وجود شکاف‌های ایدئولوژیک تاریخی میان اعضا—یک «شکست راهبردی آشکار برای رژیم صهیونیستی و اعلام ناامیدی عمیق کشورهای عربی از ناتوانی آمریکا در مهار ایران» است؛ شکستی که محصول مستقیم حماقت کابینه نتانیاهو در رد دست درازشده‌ی ریاض برای عادی‌سازی است. نویسنده ابعاد این ضربه استراتژیک به رژیم صهیونیستی را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. اعلام رسمی شکست هژمونی آمریکا در مهار تهران:
جنگ اخیر با ایران کشورهای خلیج فارس را زیر حملات موشکی و پهپادی تنها گذاشت. آمریکا نتوانست بازوهای ایران را قطع کند؛ برعکس، ایرانی که سنگین‌ترین بمباران‌های تاریخ را تحمل کرد، نه تنها عقب ننشست، بلکه ضعف و آسیب‌پذیری چتر امنیتی واشینگتن را افشا ساخت. تشکیل این ائتلاف، سند رسمی ناامیدی ریاض از تعهدات کاخ سفید و تلاش برای یافتن شرکای جایگزین در جهان اسلام است.

🔻 ۲. دفن «پیمان ابراهیم» و انتقال کریدور IMEC به ترکیه:
رژیم صهیونیستی اکنون با پیامدهای سنگین دوری از عادی‌سازی روبروست. علاوه‌بر بن‌بست توافق با ریاض، کلان‌پروژه کریدور اقتصادی IMEC که قرار بود از طریق بندر حیفا در رژیم صهیونیستی به اروپا متصل شود، اکنون با فشار آنکارا و همراهی این ائتلاف، به مسیر جایگزین از خاک سوریه و ترکیه به سمت اروپا تغییر جهت می‌دهد. رد پذیرش تشکیل کشور مستقل فلسطین از سوی رژیم صهیونیستی، ابتکار عمل را به محور ترکیه-قطر واگذار کرد.

🔻 ۳. نمادین بودن در میدان، اما زلزله در استراتژی:
یمینی تصریح می‌کند این پیمان از نظر رزمی شاید قبل از تولد شکست خورده باشد؛ چرا که ارتش‌های ترکیه و پاکستان عملاً انگشتی برای دفاع از سعودی در برابر حملات موشکی ایران بلند نکردند. با این وجود، اهمیت سیاسی این بلوک بسیار عمیق است: خروج پادشاهی‌های خلیج فارس از مدار تل‌آویو، تثبیت نفوذ نوعثمانی اردوغان و منزوی‌تر شدن رژیم صهیونیستی در نظم پساجنگ.

https://www.ynetnews.com/opinions-analysis/article/ryqbyboiml

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies