قدرشناسی دکتر سامی عامری در ابتدای یکی از آثارش:

در روزگاری که یاری‌رسان در راه حق و رفیق در مسیر تنهایی کم‌یاب است... این کتاب را تقدیم می‌کنم به همسرم؛ همدمم در راه پرفرازونشیب دعوت. آن که از آسودگی خویش می‌گذشت تا من آسوده باشم و بسیاری از گرفتاری‌های دنیا را از من بازداشت تا این کتاب را به پایان برسانم.
تراه إذا ما جئته متهللًا ... كأنك تعطيه الذي أنت سائله
= هنگامی که [برای درخواست چیزی] نزدش می‌روی، او را چنان شادمان می‌یابی که گویی این تو هستی که خواسته‌اش را برآورده می‌سازی!