پیغام آشنا - ناصر دانشفر

تو و امثال تو شرف را معنی کرده‌اید

✍ ناصر دانشفر

وقتی این دلنوشته را دیدم، نتوانستم سکوت کنم. من چند سالی است که افتخار همراهی آقا رحیم عزیز را دارم، شهادت می‌دهم که او از شریفترین مردمان این مرز و بوم است.
مرد سرت را بالا بگیر، تو عزیز دل و تک تک همفکرهایمان هیچ کم نگذاشتید، درست است که ره به جایی نبردیم و امروز در برابر مردم ایران به ویژه نسل جوان سرافکنده‌ایم، اما خدا می‌داند هر چه در توان داشتیم در طبق اخلاص گذاشتیم تا شاید فرجی حاصل شود. با این حال بندهٔ حقیر اعتراف می‌کنم که حکم امثال من در برابر احکامی که برای نوجوانان و جوانان هموطن صادر می‌شود، مایهٔ شرمساری است.
دوست خوبم به بودن در کنار تو افتخار می‌کنم و امیدوارم که خیلی زود به آرزوی خود که همانا ایران آباد و آزاد است، نائل گردی.

عزت زیاد
https://t.me/peyghameashna

ما بی‌شرف‌ها!

✍ رحیم قمیشی

ناصر دانشفر، دوست بسیار عزیز و جانبازم خبر داده بزودی برای چند سالی می‌رود زندان. به جرم نقد کردن.
مهدی محمودیان، رفیق خوبم نیز، خبر داده به‌زودی باید برود زندان.
برادر رزمنده‌ام، اکبر دانش‌سرارودی خبر داده بالاخره قبول کرده‌اند با پابند الکترونیکی بیاید خانه، شاید خانواده‌اش کمتر صدمه ببینند. او باید تحت‌الحفظ باشد. خطرناک است!
استاد عزیزم دکتر علیرضا بهشتی شیرازی هم، حکم محکومیتش را گرفته، شاید همین روزها ساک کوچکش را بردارد، برود زندان.
دوست عزیزم جواد دردکشان همینطور.
و چقدر بی‌نام و نشان‌ها که بی‌صدا می‌روند زندان و هیچکس خبردار نمی‌شود.
از خانواده آقای تاج‌زاده خجالت می‌کشم سراغی بگیرم، یا حالشان را بپرسم. از بس حبس مصطفی و بسیاری هم‌بندهای بیگناهش طولانی شد. و هیچکدام به فکرش نبودیم.
همه یادمان رفت حصر پیرمرد و پیرزنی بیمار شد ۱۶ سال و ۱۷ سال.
ما بیشرف‌ها مانده‌ایم...

وقتی گفتند ماشینی به رگبار بسته شده و کودکی زیبا جانش را از دست داده، ما خیلی کار داشتیم.
وقتی خبر دادند کولبری هدف قرار گرفته، ما فرصت فکر کردن نداشتیم.
خبر دادند جوان‌هایی بدون آنکه اتهام قتلی در پرونده‌شان باشد، حکم اعدام گرفته‌اند، ما اصلاً وقت نداشتیم. ما لال شده بودیم!
وقتی شنیدیم چند هزار نفر در یکی دو شب جان باختند، فکر کردیم این تنها یک خبر است! هزار یک عدد است، آدم‌ها آسان می‌میرند.
وقتی گفتند مادر یکی از کشته‌ شده‌ها، به زندگی‌اش خاتمه داد، کک‌مان هم نگزید.
ما حتی نپرسیدیم کمیته حقیقت‌یابی اصلاً تشکیل شد. خانواده‌هایشان الان چه می‌کشند.
خانواده قربانیان هواپیمای اکراینی زنده‌اند!
خانواده‌های جوان از دست داده.
ما بیشرف شده بودیم!

دوستم، پسرش سال‌ها کار کرده بود، به هزار دردسر و شب نخوابی، و دو سه شیفت کار کردن، سه میلیارد تومان جمع کرده بود. پدر به او گفته بود من هم تمام پس اندازم را در اختیارت می‌گذارم، یک سر پناه کوچک برای خودت تهیه کنی، شاید انگیزه‌ای برای تشکیل زندگی پیدا کند. می‌گفت چند هفته است به هر بنگاهی سپرده شش میلیارد توانسته فراهم کند، دریغ از یک پیشنهاد!
می‌گوید گفته‌اند خودتان را خسته نکنید، با این مبالغ اندک خانه پیدا نخواهید کرد!
مردم از کجا بیاورند ، همه دزد شوند، مثل شما؟
ما نشستیم تماشا کردیم، جوان‌ها ذره ذره آب شدند. ما تماشا کردیم استعدادها، همه ساک بستند و رفتند، که ایران نمی‌شود زندگی کرد.
اشک‌های ما دیگر خشکیده بود.
ما فقط نگاه کردیم همه چیز گران شد و گران‌تر، آنقدری که سیر کردن شکم ها هم شد یک آرزو، ما نگاه کردیم چطور شخصیت پدرها و مادرها له می‌شود، همان وقتی که در تأمین نیازهای اولیه زندگی‌ فرزندان‌شان در می‌مانند...
ما بیشرف بودیم. ما ساکت ماندیم.

ما به فکر آن بودیم، دردسری برایمان درست نشود.
ما به فکر آن بودیم، هنوز زنده‌ایم!
وقتی دیدیم سرزمین‌مان آرام آرام می‌سوزد.
وقتی دیدیم ظلم توجیه می‌شود با بهانه حفظ حکومت.
این شرف ما بود که می‌سوخت و محو می‌شد.
ما گم‌شده بودیم
در توهم زندگی
فکر کردیم نفس‌کشیدن معنایش زندگی است!
فکر کردیم زنده ماندن بدون شرف، افتخار است.
ما بیشرف‌ها ماندیم!
ما که سکوت مرگ، بر زندگی‌مان سایه انداخته
ما که مُرده‌ایم، فقط نمی‌دانیم!
و فکر کردیم خوش شانسیم زنده مانده‌ایم!
ما آن وقتی که شرف‌مان را کنار گذاشتیم
دیگر زندگی نکردیم.
همان وقتی که ترسیدیم از حق هم دفاع کنیم
دروغ شنیدیم و ساکت ماندیم
ترسیدیم صدمه‌ای ببینیم
ترسیدیم چشم‌هایمان را باز کنیم
مبادا کتک بخوریم
ما شرف‌مان را جا گذاشتیم
همان وقتی که تصمیم گرفتیم فقط به آسایش خودمان فکر کنیم!
ما بیشرفی را زندگی‌ای معمولی دیدیم
و ندانستیم این نه مرگی تدریجی
که خود مرگ است!

شرمگین، ما بیشرف‌ها مانده‌ایم...

@ghomeishi3

⚠️ *محکومیت علیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر و محمدجواد دُردکشان به حبس*


🔺به دلیل امضای یک بیانیه، سید علیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر به ۱۵ ماه حبس و محمدجواد دردکشان به ۶ ماه حبس محکوم شدند.

🔺️حجت کرمانی وکیل سید علیرضا بهشتی از محکومیت موکلش به مجازات ۱۵ ماه حبس به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به دلیل امضای یک بیانیه خبر داد.

🔺️همچنین محمدعلی کامفیروزی وکیل ناصر دانشفر و محمدجواد دردکشان در این پرونده، از محکومیت موکلینش ناصر دانشفر به ۱۵ ماه حبس و محمدجواد دردکشان به ۶ ماه حبس به دلیل امضای یک بیانیه خبر داد.

🔺️این وکلا بیان داشتند: در بهمن ۱۴۰۴ به دلیل امضای بیانیه حمایت ۴۰۰ فعال سیاسی از بیانیه میرحسین موسوی در محکومیت حوادث تلخ دی ماه ۱۴۰۴ از سوی موکلینشان، بر اساس گزارش وزارت اطلاعات، صرفاً برای این سه فعال سیاسی یک پرونده قضایی به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» تشکیل شد که نهایتاً منجر به صدور حکم محکومیت ایشان در شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران گردید/ امتداد

@mostaghelonline

حی علی‌الاصول

✍ ناصر دانشفر

چند روز پیش آقای پزشکیان در واکنش به شعار «حی علی الاصول» گفت: اصول عدالت است، اصول خدمت به مردم است، اصول صداقت است. در ادامه نیز به یادآوری همراهی دولت با نیروهای مسلح و مدیریت قابل تقدیر امور محوله در خلال جنگ تحمیلی توسط قوهٔ مجریه پرداخت.
این شد دستاویزی برای حمله به رئیس‌جمهور از سوی کسانی که دار و ندار کشور را ملک طلق خود می‌پندارند و صدایی را جز صدای خود برنمی‌تابند.
برای تحلیل این پدیده ابتدا باید به روانشناسی افرادی پرداخت که با تمسک به این شعار در پی زدن اصل مذاکره هستند و از به نتیجه رسیدن آن هراس دارند. دلیل این موضوع آن است که پیراهن عثمان کردن « حی علی‌الاصول » نه به دلیل باور به آن است که اصولاً اینان جز یک اصل نمی‌شناسند و آن اصل این است که هر آنچه ما می‌پنداریم عین حق و حقیقت است و هیچ بنی بشری در این دیار حق مخالفت با آن را ندارد.
خوانندگان محترم خود واقفند که این جماعت از به چالش کشیدن رهبر نیز ابایی ندارند، چه رسد به مقامات دست دوم و سوم مملکتی که گویا ارثیهٔ آبا و اجدادی آنان است.
آری طرز تفکر و خلق و خوی این فرقهٔ ضاله اینگونه است که تلقی آنان در جمیع امور عین صواب است و برای نیل به اهداف مد نظرشان هر کنشی مباح است.
در اینجا نکته‌ای قابل ذکر است و آن این مطلب است که، برخی از اینان اصولاً به جز منافع خود به چیزی نمی‌اندیشند و تظاهر به همین اصل لایتغیر هم از سر منفعت طلبی است و بدان اعتقادی ندارند. روی سخن نگارنده در این نوشتار اینان نیستند که بنای وقت تلف کردن ندارم. اما می‌خواهم که مشت بر سندان بکوبم و به بخش اصلی این جمعیت که در متحجران دگم‌اندیش می‌باشند، عرض کنم که چرا برای خودتان هم که شده از داشتن استاندارد‌های دوگانه اجتناب نمی‌کنید؟
به یقین عالم و آدم بر این نکته اشراف کامل دارند که این گروه جامانده در عصر حجر برای جا انداختن حجاب اجباری، چه فجایعی را که رقم نزدند. آنقدر سخت گرفتند که از حجاب عفیفانهٔ ژینا آن دختر پاکدامن، امروز به این نقطه رسیدیم. پر واضح است که آن راهبرد چنین محصولی را رقم می‌زد، اما سؤال این است چه شد که همینان امروز با ریتم و نوحه‌خوانی از حضور بانوان بی‌حجاب در تجمعات شبانهٔ خیابان استقبال کرده، آنان را خودی می‌خوانند؟ این نشان از پایبندی به اصول دارد؟ مطابق کدام اصل برای برگزاری این تجمعات از بیت‌المال هزینه می‌کنند؟
گمان می‌کنم یکی از بدیهیات باور حضرات این باشد که تبعیت تام و تمام از فرامین رهبری وظیفهٔ آحاد مردم ایران است. بگذریم که این اعتقاد هیچ مبنای دینی و قانونی ندارد.  اما فرض کنیم که چنین امری منطق داشته باشد و به همین دلیل آنان نه فقط از پزشکیان که از کل اعضای شورای امنیت ملی به دلیل رأی به مذاکره‌ای که به زعم این جنابان نعل به نعل منطبق بر خواست رهبر نظام نمی‌باشد، عصبانی و ناراحت می‌باشند. اگر اینگونه است، چرا پیش از انتشار متن اخیر ایشان خود را به در و دیوار می‌زدند؟ چرا با ادبیاتی براندازانه به مصاف آن رفتند؟
گیریم‌ عناصر متحجر این فرقه از داشتن رویکرد‌های دوگانه ابایی نداشته باشند، چرا اعضای محترم مجلس خبرگان چنین رویکردی را اتخاذ نموده‌اند؟ مگر در بیانیهٔ رهبر سوم به این موضوع اشاره نشده که علیرغم داشتن نگاهی متفاوت، به رئیس‌جمهور و تیم مذاکره کننده اعتماد کرده، منتظر عملکرد آنان خواهند بود؟ پس ورودشان و تعیین خط و خطوط به کدام دلیل است؟ از کجا دانسته‌اند که موارد مذکور در بیانیهٔ آنان همان است که مد نظر آقای مجتبی خامنه‌ای است؟ این معنای تبعیت کامل از فرامین ایشان می‌باشد؟ این حاکی از ایستادگی این اقلیت محض، اما تمامیت‌خواه بر اصول می‌باشد؟
موضوع دیگری که این روزها کل سیستم را مشغول خود کرده است، مراسم تدفین رهبر پیشین است. همگان به یاد دارند که به هنگام رونمایی از مزار مرحوم خمینی اینان چه قشقرقی به پا کردند. به گمان بندهٔ حقیر آن رویکرد کاملاً درست بود و انتقاد از هزینه‌های گزاف برای مرقد روح‌الله هیچ منطقی نداشت و ندارد. اما پرسش اینجاست که چرا در مقابل بریز و بپاش و تشریفات خاکسپاری کنونی کلمه‌ای از دهان مبارک حضرات خارج نمی‌گردد.  آیا این با اصول توصیه شده در مورد ساده‌زیستی رهبران جامعهٔ اسلامی تناسب دارد‌ و یا اینکه چون سایر امور وظیفهٔ آنان اغماض است؟
اگر بنا به سیاهه کردن تخطی از اصول این مدعیان باشد، باید که مثنوی هفتاد من کاغذ به کار گرفت. اتفاقاً بنده بر این باورم که مشکل اساسی این مملکت آن است که اولاً ما از تبیین درست و معقول اصول عاجز بوده‌ایم و ثانیاّ در تقید و عمل نعل به نعل آن جملگی در حد المپیک وا داده‌ایم.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

پلیس خوب و بد

✍ ناصر دانشفر

به گمانم بسیاری پیام شب گذشتهٔ رهبری را ویرانگر تلقی کرده‌اند و این با ظاهر قضایا جور درمی‌آید. به نظر می‌رسد، رهبر کنونی نیز چون پدر خود، تنها این جمعیت قلیل داخل خیابان را مردم می‌داند و آنها را مبعوث خوانده و طبیعی است که بدانها برای رتق و فتق امور خود محتاج باشد. پس بدیهی است که نخواهد این جماعت از پیشبرد مذاکرات ناراحت و متأثر باشند. این ذهن را بی هیچ شک و شبهه‌‌ای به این سمت و سو رهنمون می‌شود که پیام مورد اشاره تنها برد داخلی داشته و برای پا در رکاب ماندن اهل بعثت باشد.
این برداشت بعید نیست، چرا که با توجه به موضع‌ گیری‌های امثال نبویان، رسایی، ثابتی و دیگر اعضای فرقهٔ ضالهٔ پایداری، خیلی عجیب نبود که اینان چون خوارج نهروان علیه مولایشان قیام بالسیف کنند و مملکت را در این شرایط پیچیده دچار چالش کنند. از این رو، این نوشتار می‌تواند با نگاه بدبینانه، بسیار هوشمندانه نیز تعبیر شود، چرا که از غلیان خشم اینان جلوگیری کرده و مفری برای در موضع اتهام قرار گرفتن خود پیدا کرده است و به نوعی آنان را بازی داده و یا دلجویی کرده است.
اما با توجه به مفاد تفاهم‌نامه که کاملآ مطابق با منافع ملی ماست و در ان کمتر ضعف و نقصان دیده می‌شود، به گمان نگارنده تعبیر دیگری نیز می‌توان نمود. آری این تفاهم‌نامه آنقدر خوب است که آدمی هر چه فکر می‌کند، نمی‌تواند دلیل مخالفت رهبر کنونی را متوجه شود و بداند که چه نظر دیگری جز این می‌توانسته داشته باشد. تنها چیزی که به ذهن می‌رسد، تقاضای تداوم جنگ تا تنبیه کامل متجاوز و تسلیم کاخ سفید، قصاص هیئت حاکمهٔ آمریکا و گرفتن نقدی کل خسارت جنگ، علاوه بر رفع تحریم و آزادی منابع مالی کشورمان باشد که به هیچ وجه معقول نیست.
اینجاست که مرا به این تفسیر می‌رساند که شاید رهبر جمهوری‌اسلامی به این نتیجه رسیده که نباید طرف مقابل با این ذهنیت وارد گفتگو شود که بتواند خیلی چیزها را به ما تحمیل کند. از این رو برای خود نقش پلیس بد و برای رئیس‌جمهور جایگاه پلیس خوب را در نظر گرفته تا به مذاکره‌کنندگان ایالات متحده بگوید که شخص اول این مملکت، چندان هم از این تفاهم‌نامه راضی نیست و اگر قرار باشد که خلاف محتوای این سند چیزی را بخواهند، او در مقابل آن خواهد ایستاد. این راهبردی عاقلانه است، هوشمندانه آن است که نباید به طرف زیاده‌خواه درگیر مذاکره اینگونه القا شود که این سقف خواسته‌های ایران است و ما از دستاورد کنونی بسیار راضی هستیم. اگر این برداشت مطابق با واقع باشد، بنده به ایشان بابت نگاه خوبشان تبریک عرض می‌کنم و صمیمانه تشکر می‌نمایم، امیدوارم که چنین باشد.
در پایان سخنی با آقای پزشکیان دارم. آقای رئیس‌جمهور، از هر جهت که بنگرید، مسئولیت رخدادها در مذاکرات آتی به عهدهٔ شماست و یقین بدانید که از همین امروز جماعت اندک پر سر و صدا، آرامتان نخواهند گذاشت. آقا مسعود عزیز، دادن مسئولیت بدون اختیار معنا ندارد. اکنون که این موضوع اتفاق افتاده نباید کار را ساده بگیرید. گمان من این است که شما باید که خط به خط مذاکرات را شخصاً ملاحظه کنید و به تیم مذاکره‌کننده رهنمود داده، خطاهای احتمالی آنان را مکتوب گوشزد نمایید. صراحتاً به آقای قالیباف تفهیم کنید که مطلق‌العنان نیست و باید زیر نظر شما کار کند. اگر کوچکترین تخطی از فرامین شما کردند و پس از تذکر شما اصلاحی صورت نگرفت، بدون مماشات آن را به اطلاع عموم مردم برسانید.
اقای پزشکیان، روزگار سختی پیش رو دارید. این نظام با تک‌تک رؤسای جمهور خود بد تا کرده، به گمانم شما را آویزان خواهند کرد. اگر در موضع قدرت از اختیارات خود بهره نگیرید، یقین داشته باشید که در فردای پس از مسئولیت دمار از روزگارتان در خواهند آورد.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

عقل می‌گوید نرو، دل می‌گوید بشتاب

✍ ناصر دانشفر

هم‌اکنون سخنگوی وزارت خارجه اعلام کرد که احتمالاً تفاهم انجام شده توسط رئیس جمهور دو کشور امضاء خواهد شد. ترامپ هم گفت برای حضور در این جلسه شاید در همانجا بماند.
شک ندارم که بنا دارند پزشکیان را قربانی کنند و به خیال خودشان پوست موز زیر پای وی بیندازند. مشخص است که اتاق فکر برنامه ریخته که تبعات آتی این توافق به عهدهٔ او گذاشته شود، تا زین پس نوک پیکان تندروها از سوی قالیباف به سمت رئیس‌جمهور هدایت شود. پس عاقلانه نیست که او تفاهم‌نامه‌ای را توشیح کند که آنچنان که باید در جریان چند و چون آن نبوده است.
اما دل می‌گوید، آقای پزشکیان دل به دریا بزن و برای نجات ایران از خود بگذر، به خدا توکل کن و پیش برو. آری با خدا معامله کن و به خاطر رهایی مردم از این وضعیت فلاکت‌بار خویشتن را فدا کن.
عزت و ذلت دست این جمع اندک پر سر و صدا نیست. تردید نکن، دلهره نداشته باش، مردم این مسائل را خوب می فهمند.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

این خشت تا ثریا کج می‌رود

✍ ناصر دانشفر

آن‌طور که رسانه‌ها روایت کرده‌اند، در جریان بازی روز گذشته به هنگام اجرای سرود جمهوری‌اسلامی، مخالفان نظام ولایی به ویژه طرفداران رضا پهلوی به هو کردن مبادرت نموده‌اند. گفته شده که پس از این اتفاق جمعیت یکپارچه تیم ملی را تشویق کرده‌اند. البته به گمانم بخش دوم کمی با اغماض بیان گردیده، چرا که کلیپ‌هایی در فضای مجازی با محتوای توهین به بازیکنان منتشر شده است.
شاید این رویکرد جدید اپوزیسیون به نظر برخی قابل تحسین باشد، اما گمان من این است که کنش اولیهٔ آنان نیز ناصواب بوده است.‌
بدون تردید بسیاری از خوانندگان بدون درنگ بنده را بدلیل این گفته در حالت خوشبینانه مورد اتهامات عدیده قرار می‌دهند و با نگاه واقع‌بینانه سخت خواهند نواخت. اما ای کاش کمی تأمل کنند تا دلیل و منطق این گفته را بدانند.
بدیهی است که منظور بنده این نیست که رفتار عاقلانه آن است که آنان نیز با کسانی که به این سرود افتخار می‌نمایند، همراهی کنند. راه دیگری هم برای اعتراض وجود و آن سکوت و برنخاستن به هنگام اجرای آن می‌باشد.
اما چرا نباید با هو کردن به مصاف این سرود برویم. به گمانم همه بپذیرند که با توجه به تکثر موجود، هر حکومتی که در این کشور حاکم شود، کم مخالف ندارد. آقایان و خانم‌های سلطنت‌طلب، لحظه‌ای فرض کنید که شما بر اریکهٔ قدرت تکیه زده‌اید و سرود ملی کشور، همان باشد که شما دوست دارید. قطعاً انتظار دارید که کسی بدان توهین نکند؟
قطعاً می‌پذیرید که این حکومت حداقل ۱۰ درصد حامی پروپا قرص دارد. اگر بیش از این هم نباشد، معنایش این است که بدون تردید شما ۹ میلیون دشمن خونی دارید. این جمعیت می‌تواند همواره حدود ۱۰۰ استادیوم آزادی را پر کند و اگر بنا باشد که آنها هم به مانند شما رفتار کنند، سرود مد نظر و محبوب شما هیچگاه امکان اجرا نخواهد یافت.
در مورد آوردن پرچم شیر و خورشید هم همین قصه ساری و جاری است. می‌پرسم که اگر فردا حاکم شدید به تجزیه‌طلبان، اجازهٔ به اهتزاز در آوردن آن در استادیوم‌های داخلی خواهید داد و یا از برافراشته شدن آن در میادین ورزشی و دیگر امکنه خشنود خواهید شد؟
بله، بنده نیز معتقدم که حکومت فعلی نمایندهٔ اکثریت مردم ایران نیست، اما مگر شمایان از چنین نمایندگی‌‌ برخوردار هستید؟ نفرمایید که اکثریت مردم مخالف این حکومت هستند که با این استدلال هم رویکرد اتخاذ شده نه معقول است و نه مقبول، چرا که جمع کثیری از این اکثریت به ضرس‌قاطع موافق شما هم نیستند.
گمان من این است که پرچم و سرود ملی تا زمانی که حکومتی به هر شکل و شمایل بر سرکار است، نباید مورد تعرض قرار گیرد، که اگر ما امروز آن را مجاز بدانیم، باید انتظار داشته باشیم که در اثنای حاگمیت هر نظامی، مخالفان با آن چنین کنند.
به عنوان کسی که با نظام پادشاهی مخالف است و با تمام وجود برای عدم بازگشت چنین حکومتی تلاش خواهد کرد، اعلام می‌کنم که اگر فردا روزی به هر شکل و شمایلی، حتی کودتا یا دخالت خارجی، چنین رژیمی در سرزمین مادری بر سر کار آید، خود را موظف می‌دانم که به سرود ملی و پرچم آن بی‌احترامی نکنم.
عزیزان، اکنون بخواهیم یا نخواهیم تیم‌های ملی کشورمان با گزینش جمهوری‌اسلامی تشکیل می‌شود، اما باز هم تیم ملی است و نه تیم نظام مقدس، اجازه دهید که همین پرچم و سرود تا اطلاع ثانوی از تعرض و توهین مصون بماند
این پندار من است که پرچم و سرود  ملی نظامی که با رای مردم‌ به قدرت رسیده است تا زمانی که با رای و‌نظر مردم تغییر نکرده است، نباید در میادین ورزشی بین المللی مورد تعرض قرار گیرد.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

گذر از مرحلهٔ دوم توافق کار دشواری است، اما رسیدن به تفاهم با مردم دشوارتر می‌باشد

✍ ناصر دانشفر

آنطور که از قرائن برمی‌آید و بنا به گفتهٔ افراد دست‌اندرکار مذاکرات، گام دوم این پروسه بدلیل ورود به اختلافات بنیادی بین ایران و آمریکا نسبت به توافق بدست آمده آسان حاصل نمی‌شود که هیچ، چنان سخت و طاقت‌فرساست که شاید پنبهٔ توافق اولیه را هم بزند.
چندی پیش با یکی از سرداران بازنشستهٔ سپاه گفتگو داشتیم. خدمتشان عرض کردم که شما به ناچار و برای حفظ موجودیت نظام بدرستی پارامتر تنگهٔ هرمز و هدف قرار دادن پایگاه‌های ایالات متحده در منطقه را در دستور کار قرار دادید و انصافاً تا به اینجا این رویکرد، جواب داده و باعث موفقیت شما شده است. اما، اما اگر اداره کنندگان فعلی کشور از این برگ خوب استفاده نکنند، ممکن است که حاکمیت دوباره در شرایط بغرنجی قرار گیرد. لذا از ایشان خواستم که به بالایی‌ها از قول بنده بگوید که هرچه سریعتر قال قضیه را بکنند و باز با فرصت‌سوزی مردم را گرفتار نکنند. ایشان که گویا کمی از کوره در رفته بودند، ابتدا به میان حرفم پریدند و گفتند که آنها از تو عاقلترند و بعد جملهٔ خود را چنین اصلاح کردند که مذاکره کنندگان فعلی از شما بیشتر اهل دو دو تا چهارتا هستند. توافق روز گذشته نشان داد که همانگونه که او ابراز نمود، پشت پردهٔ مذاکرات با داد و قال‌های به اصطلاح کارشناسان رسانهٔ میلی بسیار تفاوت دارد و امیدوارم که تیم مذاکره کننده در مرحلهٔ دوم نیز سربلند گردند و کشور را از وضعیت فاجعه‌بار کنونی خلاص کنند.
گمان نگارنده آن است که با توجه به مشخص شدن میزان توانمندی جمهوری‌اسلامی در حراست از کیان نظام، ساکنان کاخ سفید علاقه‌ای به بازگشت به جنگ‌ ندارند و اگر نجواهای بی‌بی در گوش ترامپ او را مجاب به استفاده از نیروی زمینی نکند، این جنگ را خاتمه یافته باید تلقی کرد. از طرفی با عنایت به درک درست سران قوا از وضعیت حاکم بر کشور، به نظر می‌رسد که اینان با بده بستان‌های منطقی سرانجام این مذاکرات را به نقطهٔ برد برد برسانند و زمینهٔ رفاه حداقلی مردمان را فراهم آورند. امید آنکه چنین شود.
لیکن حتی اگر این نیز به وقوع بپیوندد، باز هم گرهٔ کور کار این رژیم عبور کرده از ایدئولوژی‌های مرگبار باز نمی‌شود. چرا که درد اساسی حاکم بر کشور عدم مقبولیت و مشروعیت حاکمیت است که باید با بازگرداندن اعتماد عمومی آن را درمان کرد. نیاز به گفتن نیست که این قصه اگر امر محال نباشد، بسیار دشوارتر از رسیدن به تفاهم نهایی با آمریکا می‌باشد.
میرحسین راهکار برون‌رفت از این ماجرا را برگزاری رفراندوم می‌داند و بندهٔ حقیر همانگونه که پیشتر نوشته‌ام، تحقق این پیشنهاد را امری محال می‌دانم، چرا که دمکرات‌ترین حکومت‌ها نیز حاضر به برگزاری همه‌پرسی در مورد موجودیت خود نیستند. این بدان معنا نیست که طرح موسوی نادرست است، که از این درستتر نمی‌شود، مشکل آن است که قابلیت اجرایی ندارد.
پندار من این است که در شرایط فعلی، تنها راه منجر به تغییر از طریق اقدامات رهبر سوم می‌گذرد. اینکه ایشان چه خواهد کرد را هیچکس نمی‌داند، بنده نیز به دلیل عدم شناخت از ایشان، اکنون امکان پیش‌بینی و داوری ندارم. کتمان نمی‌کنم که در سالهای پس از رخداد جنبش سبز چیزهای خوبی از ایشان نشنیده‌ایم، اما با ظن و گمان در بارهٔ وی قضاوت نمی‌کنم.
آری نمی‌دانم چه خواهند ، شاید بخواهند جا پای پدر بگذارند و همچنان در همان مسیری گام زنند که او بر آن اصرار داشت. اگر این باشد که ...، شخصاً بعید می‌دانم که این اتفاق رخ دهد.
شاید هم به مانند چین در پی توسعهٔ اقتصادی باشد و بخواهد تا مدتی آزادی‌های مدنی را محدود نماید که در این صورت گمان من این است که با توجه به جو فرهنگی اجتماعی حاکم بر مردم ایران، سوی ناکجاآباد را پیش گرفته‌اند و دیر یا زود با مردم دچار چالش خواهند شد. امکان دارد که اشتباه کنم، اما گمان من این است که ایران را توسعهٔ متوازن سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نجات خواهد داد.
از این رو توصیهٔ من به ایشان این است که با اعلام آشتی ملی، آزادی زندانیان سیاسی، رفع حصر، دلجویی از مردم صدمه دیده در خیزش‌های مردمی و کنار گذاشتن نظارت استصوابی برای شرکت دادن مردان کاربلد در ادارهٔ کشور، طریق بازگشت به مردم را بپیمایند، علاوه بر این به جای وابستگی به اردوگاه شرق، در سیاست خارجی بین غرب و شرق نیز راهبرد موازنه را در پیش گیرند. بدیهی است که در این صورت نیز شاید آنگونه که باید اعتماد مردم جلب نشود و به آسانی نتوان با همسایگانی که حالا زخم کاری خورده‌اند همکاری نمود، چه رسد به اینکه با سنگ‌اندازی‌های قطعی رفقای شرقی، بشود رابطه با غرب را عادی‌سازی کرد. با این همه به یقین این تنها مسیری است که برای برون رفت از این وضعیت نابسامان وجود دارد. ای کاش چنین کنند، این تنها راه نجات است.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

شما باهوش‌تر از آنید که بازی بی‌بی را بخورید

✍ ناصر دانشفر

هر بچه‌ای می‌داند که این مردک کودک‌کش جانی در حال دست و پا زدن می‌باشد. او به خیال خام خود بنا دارد که با کارت حمله به ضاحیه، کل توافق را هوا کند.
شک ندارم که تیم مذاکره کنندهٔ کشورمان به این ترفند او کاملاً واقف می‌باشند و این تک او را با امضای تفاهم‌نامه، نه فقط خنثی که به وی پاتک می‌زنند.
اینکه ما گمان بریم آمریکایی‌ها امکان ادارهٔ این حیوان درنده را دارند و پس از انعقاد قرارداد، او به تعهدات فی‌مابین ایران و آمریکا پایبند خواهد بود و یا آمریکا چنان به وی سخت خواهد گرفت که دست از پا خطا نکند، رؤیایی خوش و امری غیرممکن است. این وحشی خونخوار، حیات خود را در جنگ‌ و کشتار می‌بیند. پس عاقلانه نیست که ما این خواستهٔ اکثریت قاطع مردم کشورمان را منوط به موضوعی نماییم که تحقق آن محال است.
عزیزان دست‌اندرکار، اعم از سیاسی و نظامی، شما پس از امضای توافقنامه دست بسته نخواهید بود، همهٔ امکانات کنونی در فردای این رخداد در اختیار شماست و اگر تنبیه این خبیث، منطبق بر منافع کشور باشد، بی‌شک شما با توان بیشتر مبادرت به آن خواهید کرد. تأخیر نکنید، چشمان یک ملت به دستان شماست.
به عنوان یک شهروند عادی این سرزمین که با نوع نگرش مردم ایران زمین اندکی آشنایی دارد، خدمتتان عرض می‌کنم که اگر دوست حزب‌الله هستید، این واقعه را به عقب نیندازید.‌ شعار نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران، تنها به دلیل این استنتاج منطقی بر سر زبان‌ها افتاد که خلق‌الله یقین پیدا کردند مسئولان نظام مقدس منافع ملی آنان را فدای اینان می‌نمایند.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

تا کی آرزوی مرگ، بنای زندگی ندارید؟

✍ ناصر دانشفر

امر غریبی رخ نداده، منظورم شعارهای شب گذشتهٔ بخشی از حامیان نظام، در برخی از میادین ام‌القرای اسلامی می‌باشد. اگر اکنون قالیباف و عرقچی آماج تیرهای زهرآگین اینان شده‌اند، به قول شهید بهشتی که در این مورد گفته بود آسیاب به نوبت، تنها مصداق نوین سنگ بنایی است که پیش از انقلاب گذاشته شده بود و بعد از پیروزی بر آن اصرار گردید.
مرگ بر آمریکا، مرگ بر شوروی، مرگ بر اسرائیل، مرگ بر انگلیس، مرگ بر ... شعارهای بی‌حساب و کتاب گروهی از مردم کشورمان نبوده است، بلکه ذاتی تمامی رخدادهای رادیکال از جمله انقلاب اسلامی می‌باشد. ما با مرگ شاه آغاز کردیم و رهبرانمان روز به روز ما را تشویق به تمنای مرگ برای این و آن کردند.
حالا که به پشت سرمان نگاه می‌کنیم، اگر منصفانه رویدادها را تحلیل کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که به جای هل دادن بسیاری از منتقدان نظام در ابتدای انقلاب و سر دادن شعار مرگ بر منافق این امکان وجود داشت که با قدری تسامح و تساهل بسیاری را از جمله جمع کثیری از جوانان وطن را از افتادن به ورطهٔ تقابل نجات داد و آنان را به جای غلطیدن در وادی نابودی و سقوط به مسیری رهنمون شد که از ظرفیت‌های بی‌نظیر آنان کشور را برخوردار نمود.
گمان نگارنده آن است که اتخاذ این استراتژی بدلیل نداشتن برنامه برای ادارهٔ کشور و خالی بودن دست مسئولان نظام در سراسر دوران حاکمیت جمهوری‌اسلامی، از نقشهٔ راهی برای ادارهٔ سیستمی حکومت بود. آری آنان همواره با شعار مرگ بر این و آن ما را از فکر کردن به زندگی محروم نمودند.
مرگ بر لیبرال، چرا؟ زیرا که ما مردم نمی‌باید با دیدگاه‌های مردان اهل اندیشه‌ای چون بازرگان، سحابی و... آشنا شویم و بدانیم که ما رمه نیستیم، شهروند این مملکت هستیم و حق و حقوقی داریم.
جنگ جنگ تا رفع فتنه از جهان، چرا؟ چون ما نباید به این فکر کنیم که جنگ تحمیلی اول خیلی پیش‌ترها امکان به پایان رسیدن داشت و نیازی به آبیاری نهال انقلاب با خون چند ده‌هزار جوان برومند سرزمین مادری نداشت.
نیاز به گفتن نیست که همگان بر این نکته واقفند که دائرهٔ آرزوی مرگ تا آنجا گسترش یافت که نه فقط خاتمی که لاریجانی را هم در بر گرفت. نه تنها روحانی و ظریف که نوادهٔ روح‌الله را هم بدان نواختند.
آری از همین روی بود که وقتی سید اصلاحات، خاتمی عزیز از زندگی برایمان گفت و «مرگ بس» را سرلوحهٔ کار خود کرد و گفت: زنده باد مخالف من، انگار امر محیرالعقولی رخ داده که چشمانمان از شگفتی برق زد. اما ما عادت کرده بودیم و لذا قدر آن نسیم را هم ندانستیم، گویی برآمدن معجزهٔ هزارهٔ سوم جزئی از سرنوشت شوم خلق ایران بود.
بله مرگ بر موسوی، هاشمی، خاتمی، روحانی، بعد از یک مدتی احمدی‌نژاد، اگر می‌ماند بی‌شک مرگ بر رئیسی و حالا پزشکیان، عراقچی و قالیباف سازشکار، برونداد کوزه‌ای است که جز این نمی‌تواند از آن تراوش کند.
درست است که اکثریت قاطع مردم ایران دیگر اسیر افکار انقلابی دههٔ پنجاه نیستند و اقلیتی صاحب زر و زور هنوز بر این سبیل می‌تازند، اما بی‌تعارف جماعت مخالف نظام نیز هنوز در خم همان کوچه مانده‌اند و با تمام وجود طالب مرگ مسئولان این نظام می‌باشند.
من می‌فهمم که چرا بسیاری از مرگ افراد دست‌اندرکار نظام حاکم، مسرورند و شوربختانه آن را با هلهله، رقص و پایکوبی ابراز می‌نمایند، اما می‌پرسم که تا کی، تا کی قرار است که ما این روند ناصواب را ادامه دهیم؟
امروز روی سخن من به هر دو گروه حامیان نظام و مخالفان آن می‌باشد. از حامیان صادق و نه گردانندگان اصلی آنان که جز به آلاف و الوف خود نمی‌اندیشند و خوشبینانه نگاه آخرالزمانی دارند، می‌پرسم که بعد از اینان که حالا هدف شعارهای همراه با نفرت شما شده‌اند، به سراغ که خواهید رفت و قایق کوچک حاکمیت را تا کجا بناست کوچک و کوچکتر کنید؟ تا کی قرار است بجنگید؟ کی بنا دارید به مردم اجازهٔ زندگی بدهید؟
از مخالفان سرسخت حکومت نیز سؤال دارم، چه زمانی قرار است به آشتی ملی فکر کنید و طرفداران صمیمی و خوش‌قلب نظام مستقر و نه طالبان قدرت و ثروت را هموطن بخوانید و دشمن ندانید؟
مردم بیائید برای یکبار هم که شده به زندگی رأی بدهیم و پس از امضای این تفاهم که امری لازم اما کافی نیست، عزم جزم کنیم که هرگز به مرگ حتی فکر هم نکنیم.
در پایان بی‌پرده می‌گویم که اگر مسئولان فعلی در باد پیروزی بر ابرقدرت امپریالیست بخوابند و بنای بازگشت به مردم را نداشته باشند، دیر یا زود صدای بلند مرگ بر بار دیگر در این سرزمین برهوت طنین‌انداز خواهد شد.

عزت زیاد

https://t.me/peyghameashna

کی بنا دارید در بارهٔ نفوذ راه چاره‌ای بیندیشید؟!!!

نیاز به گفتن نیست که مسئولان امنیتی نظام مقدس هر وقت تقی به توقی بخورد به سراغ آنهایی می‌روند که به قول مرحوم هاشمی در زمرهٔ نجیب‌ترین اپوزیسیون حاکمیت هستند. آنانی که تنها و تنها به دلیل عشق به وطن از عمق جان فریاد می‌زنند و صد البته خوب می دانند که این ناله‌ها به هیچ جایی نمی‌رسد.
چند هفتهٔ پیش دوباره به دادگاه انقلاب احضار شدم و بعد از یکی دو روز متوجه گردیدم که در پرونده‌‌ای دو شریک نازنین دارم. تلفنی احضار کردند، گفتیم تا از طریق ثنا ابلاغ نشود، تمکین نخواهیم کرد. از طریق یکی از وکلایمان به گوش بازپرس رساندیم که اگر بناست پاسخگوی ضابطان باشیم، منتظر خواهیم ماند و چنانچه خود ایشان بنای بازجویی دارد، خدمتشان خواهیم رسید.
روز یکشنبه پیش مراجعه کردیم و فهمیدیم که اسفند ماه حکم جلب و بازرسی منزل ما را به دلیل امضای بیانیه حمایتی از بیانیهٔ میرحسین در مورد وقایع تلخ و فاجعه‌بار ۱۸ و ۱۹ دی صادر کرده بودند که به دلیل رخداد جنگ تجاوزکارنه‌ای که توسط دولت‌های پلید آمریکا و اسرائیل بر مردم مظلوم کشورمان تحمیل گردید، به عقب افتاده بود.
آری بار دیگر ما مردم دچار جنگی شدیم که در وقوع آن هیچ نقشی نداشتیم. دو جمع پرهیاهو که بخش کوچکی از مردم ایران عزیز می‌باشند، هریک به دلیلی به استقبال این پدیدهٔ خانمان‌سوز رفتند و هنوز بر طبل جنگ می‌کوبند. عدهٔ قلیلی وطن‌فروش، راه نجات از استبداد حاکم را پناه بردن به شقی‌ترین فرد روی این کرهٔ خاکی که دستانش به خون جمع کثیری آلوده است، می‌پندارند، همو که از نگاه جامعهٔ بین‌الملل نه قاتل که نسل‌کش است. این جماعت در حین تکه‌تکه شدن مردم و به ویژه غنچه‌های پرپر دبستان شجرهٔ طیبه در میناب، مشغول رقص و پایکوبی بودند و بر ضجه‌های مادران غرق در اندوه این دیار خنده می‌زدند، آنقدر سرمستِ به حقیقت پیوستن اوهام خود بودند که حتی برای حفظ ظاهر آن را محکوم نکردند . ترامپ و بی‌بی لئیم را عمو خواندند، چشمانشان را به روی واقعیت‌ها بستند و بدتر از همه این هجوم وحشیانه را حتی زمانی که زیرساخت‌های سرزمین مادری مورد هدف قرار گرفت، با محمل قانونی دخالت بشردوستانه به گمان خود تطهیر نمودند. بگذریم که اینان رذالت را به حد نهایت رسانده‌اند و چنان خود را بی‌ارزش کرده‌اند که پرداختن به اینان اتلاف وقت می‌باشد.
اما گروهی که به ظاهر نگاه آخرالزمانی دارند و اکنون بر جای جای ارکان حکومت دست انداخته و صدا و سیمای میلی به طور کامل در اختیار حضرات قرار دارد، چنان بر طبل جنگ می‌کوبند و عقلای در امان مانده از یورش دشمنان را به خیانت متهم می‌نمایند که آدمی را تنها به این موضوع رهنمون می‌نماید که حیات و ممات این فرقه تنها به تنازع و تنش گره خورده است و فضای صلح و آرامش برای اینان سم مهلک است.
این امری مسلم است، اما من مانده‌ام چرا با وجود دلایل متعدد برای شک و تردید در اعمال و رفتار حضرات، نیروهای امنیتی نظام تنها و تنها در پی برخورد با افراد و دستجاتی هستند که به واقع عاشق‌ترین مردمان نسبت به وطن هستند. واقعاً جای پرسش نیست که چرا به جای اینان با افراد و گروههایی برخورد نمی کنند که
- در این شرایط حساس با طرح فرزند نوح، رهبری کنونی را در مظان اتهام عدم مشروعیت قرار می‌دهد،
- به صراحت می‌گوید که کار از دست رهبری در رفته و بدین شکل صلاحیت وی را مورد تردید قرار می‌دهد،
- در اصالت تیم مذاکره کننده ایجاد شک می‌نماید و خواهان صوت یا تصویر رهبری در مورد جواز مذاکره است،
- با بهره‌گیری از تمام توان خود در کشاکش نبرد افسران دیپلمات، زیر پای آنان را خالی نموده و حتی حضور آنان در گفتگوهای کشور همسایه را نفی نموده و بدتر از آن مسئولان کشور دوست پاکستان را تحقیر می‌نمایند،
- با پراکندن تخم نفاق بین حامیان نظام که در ایام جنگ و آتش‌بس برای حکومت محبوب خود سنگ تمام گذاشته‌اند، در پی شکستن این ظرفیت عظیم می‌باشند،
- رئیس جمهور کشور را متهم به قانون‌شکنی کرده، با طرح موضوع عدم کفایت سیاسی بنی‌صدر وی را آماج تیرهای زهرآگین خود می‌نمایند،

آری نه فقط برخورد که به انحاء مختلف به حمایت از آنان می‌پردازند. چرا این جماعت که به شکلی علنی در صدد زدن تیشه بر ریشهٔ نظام هستند، مورد بازخواست قرار نمیگیرند؟ خلایق در ابراز عقیده و نه تحمیل آن آزادند، و لذا نگارنده از حق این جماعت به شرط آنکه از منابع قدرت و ثروت بهره نبرند، با تمام وجود دفاع می‌کند، اما...
عزیزان همراه یقین دارم که این نوشتار نیز چون مطالب قبلی من به هیچ گرفته خواهد شد و یا اینکه منجر به تشکیل پرونده‌ای جدید می‌گردد، اما می‌گویم تا آیندگان نگویند که چرا کسی از نفوذ نگفت، آری نفوذ، مگر می‌شود یک حکومت دلسوزترین فرزندان وطن را به زیر تیغ برد و از آنانکه هر روز بر پیکر وی خنجر می‌زنند همه جوره حمایت کند؟ به خدا نفوذ جدی است، فکری کنید.

عزت زیاد

گفتیم انفجار رخ خواهد داد، باور نکردید

✍ ناصر دانشفر

امروز سالگرد دستگیری آقایان قمیشی، دانش‌ سرارودی و بنده می‌باشد. حداقل یک ماه پیش از این تاریخ به یکایک مسئولان و دست‌اندرکاران قوهٔ مجریه عرض کردیم که اگر طریق مسالمت‌آمیزی برای مطالبات مردمی در نظر گرفته نشود، کار به جاهای باریک خواهد کشید.
اقرار می‌کنم که همگی به درستی این دریافت اذعان کردند، اما نوع مواجهه‌ حاکمیت با فراخوان ۲۵ بهمن حاکی از آن است که گردانندگان اصلی نظام به این نگرش اعتقاد نداشتند. شکر خدا بدلیل همکاری بی‌نظیر حاضران دلسوختهٔ این تجمع، یعنی خانواده‌های شهدا، رزمندگان، جانبازان و آزادگان خون از دماغ کسی نریخت، هر چند در کمال شرمندگی ما نتوانستیم از دستگیری و تبعات آن برای برخی از شرکت‌کنندگان جلوگیری کنیم.
ضمن تشکر و فرود آوردن سر تعظیم در برابر این عزیزان، وظیفه دارم به صراحت اعلام کنم که گمان من این است اگر می‌شنیدند، امروز دلهای خیل عظیمی از مردم این سرزمین خون نبود و مدام اشک از دیدگانشان سرازیر نمی‌گردید.

عزت زیاد

@peyghameashna

سخنگوی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان می‌گوید تعداد دانش‌آموزان کشته شده به ۲۰۰ تن و به اندازه یک مدرسه رسیده است.

محمد حبیبی در پستی در شبکه ایکس نوشت :

قتل عام به اندازه یک مدرسه کامل!

دیگر صحبت از «نیمکت» و «کلاس» نیست؛
با رسیدن به عدد ۲۰۰، حالا رسماً یک «مدرسه کامل» را قتل‌عام کرده‌اند.

تصور کنید: زنگ مدرسه‌ای را می‌زنند، اما حیاط خالی است.
۲۰۰ دانش‌آموز، ۲۰۰ کیف، ۲۰۰ آینده که زیر خاک رفت.

این لیست، کارنامه مردودیِ حکومتی است که پاسخِ سوال را با گلوله داد.

ای کاش مرده بودم و این روزهای شوم را به چشم نمی‌دیدم.

ناصر دانشفر

عزت زیاد

حمله روزنامه اصولگرا به صداوسیما: کشته شده هایی که در شبکه افق برای شان طنز ساختید چه شهید باشند چه جاویدنام، فرزندان ایران هستند

قدس نوشت:

تنها ساعاتی پس از دست به دست شدن ویدئویی از برنامه یکشنبه ‌شب «خط‌ خطی» برنامه طنز شبکه افق، «صادق یزدانی» مدیر این شبکه عزل و پخش برنامه خط خطی هم متوقف شد.

آن‌هایی که او درباره‌شان طنز می‌گوید و لودگی می‌کند، هر کدامشان، چه «شهدای امنیت» باشند، چه «جان‌باختگان ناآرامی‌ها»، چه «شهید» نام داشته باشند و چه «جاویدنام» خوانده شوند، فرزندان همین آب و خاک‌اند و دست‌پروردگان همین نظامات آموزشی و پرورشی.

آن‌هایی که امروز در میان ما نیستند، چه عددشان به روایت ما ۳هزار و اندی باشد، چه به روایت دشمن، ۳۰هزار و اندی، همه‌شان، همه‌شان، همه‌شان هموطنان ما بوده و هستند و شرم باد بر کسی که ایرانی باشد و هموطنان درگذشته‌اش را به سخره بگیرد و به لودگی یاد کند.

این «هموطنی» هم که نباشد، مقام «انسان» را که نمی‌توان از آن جان‌باختگان گرفت؛ و شرم باد بر انسانی که همنوع درگذشته‌اش را دستمایه طنز، آن هم چه طنزی، که باید آن را ابتذال طنز و طنزپیشگی دانست، قرار بدهد؛ که کفتارها و گرگ‌ها هم از این دست رفتارها بر همنوعشان روا نمی‌دارند.

@peyghameashna

سپهر بابا کجایی ؟

شعر و موسیقی : پردا

@peyghameashna

پدر،
با چشمانی اشکبار و ناله‌هایی که سنگ را آب می‌کرد،
نامِ فرزندش را زمین نمی‌گذارد.
صدا زد:
«سپهر بابا کجایی؟»
و این صدا
فقط درد یک پدر،
که خشم تاریخ نبود،
که نهیبِی بود به کسانی که سپهر را به خاک و خون کشیدند.

از آرزوهایش برای سپهر گفت؛
از آینده‌ای که حقِ مسلمِ او بود،
نه رؤیایی دور.
از جوانی که می‌توانست
بماند و بسازد،
اما قربانیِ ظلم شد.

سپهر یکی نبود.
سپهرها بسیارند؛
سپهرهای ایران
که ایستادند،
اعتراض کردند،
و با گلوله پاسخ گرفتند.
این ظلم،
نه فقط به سپهر،
که به وجدانِ یک ملت بود.

صدای اعتراضشان شنیده نشد،
اما در خاک ماند،
در خون ریشه دواند،
و روزی
به فریادِ دادخواهی
تبدیل خواهد شد؛
نه فقط برای سپهر،
که برای همه کسانی که با سکوتشان
اجازه دادند این بی‌عدالتی ادامه یابد.


@peyghameashna

Channel photo updated

😢