▪️درباب کاتارسیس


• « کاتارسیس » اصطلاحی در پزشکی یونان باستان است؛ ارسطو، با به‌کارگیری این اصطلاح و در تقابل با افلاطون، معتقد است تراژدی احساسات را تحریک و تهییج نمی‌کند، بلکه درواقع موجب رهایی مخاطب از آن‌ها می‌شود. پس می‌توان گفت تراژدی مثل داروی هومیوپاتی عمل می‌کند: درمان بیمار از طریق مواجه کردن او با مجموعه‌عواملی که مسبب بیماری‌اش بوده است، گرچه با چاشنی بسیار کم‌تری از آن؛ و در تراژدی، رو در رو کردن مخاطب با ترس و هم‌دردی. قطعه‌ای از کتاب هفتم، «سیاست»، موید همین دیدگاه است و نشان می‌دهد چه‌طور افرادی با احساسات وافر، با کیفیتِ کاتارسیسیِ موسیقی «شاد و خشنود می‌شوند». مینتورنو در دوره‌ی رنسانس، میلتون در قرن هفده، تامس تواینینگ در قرن هجده، یاکوب برنایس در قرن نوزده و لوکاس در قرن بیست منتقدانی بودند که در این تفسیر با ارسطو توافق داشتند.


📚| « نظریه‌های تئاتر - از یونان تا پایان عصر روشنگری »
✍️| نویسنده: ماروین کارلسونتر / ترجمه: مریم دادخواه


🎭¦ #About_Theatre
🌀| @Perspective_7