▪︎ زیبایی‌شناسی هنر شرقی-غربی (۳)
▪︎ تفاوت در جایگاه و کارکرد صورت محسوس
• در بسیاری از هنرهای شرقی، صورت بیش از آنکه موضوعِ بازنمایی باشد، واسطه‌ای برای معنا است. هنرمند الزاماً در پی آن نیست که شیء را همان‌گونه که چشم در شرایط عادی می‌بیند بازسازی کند؛ بلکه می‌کوشد آنچه را در ورای شیء، در ساختار معنوی یا مثالی آن، ادراک کرده است به صورت هنری تبدیل کند. به همین دلیل، فاصله گرفتن از طبیعت ظاهری، در چنین نظامی لزوماً نقص یا ناتوانی هنرمند محسوب نمی‌شود. برعکس، گاه همین فاصله است که امکان نزدیک‌شدن به حقیقت را فراهم می‌کند. تفاوت است میان «دیدنِ شیء» با «دیدنِ حقیقتِ شیء» از چشمی که با پدیده مواجه می‌شود. هنر شرقی، در بسیاری از صورت‌های تاریخی خود، به معنای دوم اهمیت ویژه‌ای می‌دهد. هنرمند نه صرفاً آنچه را که «هست» بازنمایی می‌کند، بلکه آنچه را «باید دیده شود» آشکار می‌سازد.آنچه اهمیت دارد، تفاوت در جایگاه و کارکرد صورت محسوس است؛ یعنی این پرسش که صورت در نظام زیبایی‌شناختی یک فرهنگ، خودِ حقیقت تلقی می‌شود یا نشانه‌ای برای رسیدن به حقیقتی فراتر از آن.
▪️| #Aesthetic
🌀| @Perspective_7
Post #1492
35
Perspective | پرسپکتیو ▪︎ زیبایی‌شناسی هنر شرق (۲) ▪︎ از «حقیقتِ پشتِ صورت» تا «حقیقتِ صورت» • بنابراین یکی از تمایزهای مهم را می‌توان در نسبت میان «دیدن» و «شناختن» جست‌وجو کرد. در بسیاری از سنت‌های شرقی، دیدنِ ظاهر مقدمه‌ای برای عبور از ظاهر است؛ چشم باید از صورت محسوس بگذرد…
- 👍 1