● در سرستون‌های شیرپیکر تخت‌جمشید، طراحی حجمیِ چهره باعث می‌شود با تغییر زاویهٔ دید، حالت ادراکی چهره نیز تغییر کند؛ نمای روبه‌رو می‌تواند آرام و حتی لبخندگون به نظر برسد، اما از زاویهٔ جانبی، دهان باز؛ دندان‌ها و برجستگی پوزه حالتی خشن‌تر و غرش‌گونه ایجاد می‌کند. این ویژگی بصری با مهارت حجاری هخامنشی سازگار است، اما شواهد موجود برای تطبیق آن به یک پیام آگاهانه برای دشمنان کافی نیست. براساس آرای موزه متروپولیتن، هنر هخامنشی از تغییر حالت بصری جانوران با زاویه دید بیگانه نیست. در این سرها، چشم، پوزه، دهان، دندان‌ها و برجستگی گونه‌ها به‌صورت حجمی تراشیده شده‌اند. اینگونه وقتی از روبه‌رو نگاه می‌کنیم، فرم‌های متقارن صورت غالب می‌شوند، ولی با حرکت به طرفین، برجستگی پوزه، دهان و دندان‌ها بیشتر خودشان را نشان می‌دهند. چنانکه از روبه‌رو، صورت شیر به‌خاطر تقارن، چشم‌های بزرگ، پوزه و خطوط منحنی اطراف دهان حالتی آرام، حتی شبیه لبخند پیدا می‌کند. درصورتیکه از نیمرخ، فرم برجستهٔ پوزه، دهان، دندان‌ها و عضلات صورت بیشتر دیده می‌شود و حالت آن می‌تواند تهاجمی، خشن و شبیه غرش به نظر برسد.

📚| #‌Art_History
🌀| @Perspective_7