▪︎ بازآفرینی شاعرانه واقعیت

کوروساوا به عناصر طبیعت و تغییرات جوی علاقه‌مند بود و در آثارش از آن برای القای مفاهیم حسی استفاده می‌کرد: رگبار تند در نخستین صحنه «راشومون» و آخرین صحنه «هفت سامورایی»، گرمای جانفرسا در «سگ ولگرد»، برف در «زیستن»، مه در «سریر خونین»، باد شدید در «یوجیمبو» و «درسواوزالا». گویی طبیعت بیانگر اسرار مخفی و باطن شخصیت‌ها می‌شود. سینمای کوروساوا رئالیسمی پراحساس است، که قصد دارد با استفاده از تمام شگردهای نمایشی و فنی تماشاگر را تحت تأثیر قرار دهد. سبک کار کوروساوا در خدمت بازآفرینی شاعرانهٔ واقعیت بود. او به استفاده از عدسی‌های بسته علاقه داشت که تصویر را اندکی «نرم» می‌کند و اجازه می‌داد چهره بازیگر از دور گرفته شود. دوربین نباید زیادی به هنرپیشه نزدیک می‌شد و در بازی او مزاحمت ایجاد می‌کرد. در فیلم‌برداری معمولاً از چند دوربین استفاده می‌کرد تا بازی هنرپیشه با جابه‌جایی و دخالت مداوم دوربین مختل نشود و حس بازی بهم نخورد. شرح واقعیت هرچه صریح‌تر و شفاف‌تر، و با قدرت بیان شود، بر جان تماشاگر نشسته و او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

▪️| #Aesthetic
👤| #Akira_Kurosawa
🌀| @Perspective_7