ما شایستۀ احترام هستیم. تو شایستۀ احترام هستی. تو هم برای دیگران و هم برای خودت مهم هستی و نقشی حیاتی در سرنوشت رو به گسترش جهان بر عهده داری. از این رو، موظفی که مراقب خودت باشی. همان‌طور که از کسی که دوستش داری و برایش ارزش قائلی، مراقبت می‌کنی، به او کمک می‌رسانی و با او مهربانی، با خودت نیز باید همان‌گونه رفتار کنی. بنابراین، باید عادت کنی به گونه‌ای رفتار کنی که احترامِ وجودِ خودت را برایت به ارمغان بیاورد—و این رفتاری منصفانه است. اما در عین حال، هر انسانی عمیقاً دارای نقص است. همه در برابر شکوه الهی کوتاهی دارند (همهٔ انسان‌ها خطا می‌کنند). با این حال، اگر این واقعیتِ تلخ به این معنی باشد که ما هیچ مسئولیتی برای مراقبت از خودمان—به اندازهٔ دیگران—نداریم، همه به طور دائم و بی‌رحمانه مجازات خواهند شد. چنین وضعیتی خوب نخواهد بود. این امر، نقایص و کاستی‌های جهان را، که باعث می‌شود هرکسی که صادقانه فکر می‌کند، صحتِ وجودیِ جهان را زیر سوال ببرد، از هر لحاظ بدتر خواهد کرد. این به سادگی نمی‌تواند راه درستِ پیش روی ما باشد.