شتر پابسته و ساربانی با دوکی در دست راست
این برگ در مجموعه فریرِ موزه ملی هنر آسیایی اسمیتسونین است. موزه آن را برگی جداشده از مرقع، منسوب به بهزاد و مرتبط با هرات در اواخر سده نهم خورشیدی و دوره صفویان معرفی می‌کند؛ اندازهٔ خود نگاره فقط ۱۱٫۵ × ۱۴٫۵ سانتی‌متر است. آبرنگ، گواش و طلا روی کاغذ. دو کتیبه بالای تصویر کار را به استاد بهزاد نسبت می‌دهند، اما موزه واژه منسوب را به کار می‌برد. ساربان هنگام نگهبانی از شتری که پاهای پیشینش بسته شده، از وقت خود برای کاری روزمره استفاده می‌کند. این جزئیات کوچک به صحنه زندگی می‌دهد، شتر با دهان گشوده و گردن کشیده بی‌قرار به نظر می‌رسد، در حالی که ساربان با آرامش سرگرم کار خویش است. تضاد حرکت جانور و سکون مرد، چشم را میان آن دو رفت‌وبرگشت می‌دهد. در پوشش شتر هم دقت دل‌انگیز دیده می‌شود حاشیه گلدار سیاه و آبی، زمینه سرخ، آویزها و زنگ زیر گردن. به نظر نگارگر عمداً این شتر را چون موجودی با شخصیت مستقل تصویر کرده است. ساربان کوچک‌تر است و کنار تصویر ایستاده و حالت دست‌هایش داستان لحظه را کامل می‌کند.
@PersianPaintings