"دخترِ شعر"

مولانا: جهان تاریک است، چگونه قدم بردارم؟
شمس: تو خود شعله باش؛
تاریکی به احترامِ نورت کنار می‌رود...

متأسفانه حافظه‌ی ضعیفی داشتی، جانکم.
بارها در میانه‌ی کلامم گفته بودم که از جملات نصف‌ونیمه بیزارم.
ذهنم با خیال فرسوده می‌شود.
خیال بیش از حد لازم نیست
و خیالی که سراسر تو باشد، جانم را می‌کاهد.
زمان از تعداد نفس‌های شمرده‌ی تو زودتر می‌گذشت
و ما در میانه‌ی راه دوست‌داشتن با زمان غرق شدیم.

گاهی اوقات، بدون هیچ دلیلی حالم خوب است.
شاید یک لبخند،
یک تشکر،
یا حتی یک خواب خوب،
انرژیِ مضاعفی به من بدهد.
روزهایی هست که بی‌دلیل خوشحالم؛
روزهایی که رفتار هیچ‌کس،
سخنان هیچ‌کس،
مرا به غم وا نمی‌دارد.
عاشق این خوشحالی‌های بی‌دلیلم.
امروز، بی‌دلیل شاد هستم؛
لبخند می‌زنم،
عشق می‌ورزم،
بامزه می‌شوم،
و عاشقانه،
خودم را بیشتر از همیشه دوست دارم.