همیشه شنیده‌ایم که «آدمیزاد به امید زنده است»، اما اگر همین امید گاهی خطرناک‌تر از ناامیدی باشد چه؟ در ویدئوی چندماه پیش، که دیدنش در این روزها خالی از لطف نیست، سراغ نیمه‌ی تاریک امیدواری رفته‌ام. با کمک تجربه‌های زیستهٔ نویسندگانی مثل سولژنیتسین و ویکتور فرانکل، درباره لحظاتی حرف می‌زنیم که برای دوام آوردن، باید رویاهای شیرین را دور ریخت و با واقعیت عریان روبرو شد.

این ویدئو تلاشی است برای پیدا کردن «معنا» در میانه‌ی رنج، وقتی هیچ امیدی به تغییر شرایط بیرون نیست.

ویدئوی ۲۰ دقیقه‌ای درباره‌ی واقعیت، رنج و «قاشق‌های کوچک» ما در اقیانوس طوفانی.

تو روزهای سخت زندگی چطور به امید فکر کنیم؟
آیا امید اصلاً به کارمون میاد؟

📺 https://youtu.be/X2OFJ3jHSV0


@ParsehPodcast 🎧🎧🎧