چند روز است که این فیلم را میبینم و به آن می اندیشم.
هم سخن مرد و هم سخن زن را دریافته ام و بر این گمانم روح ملی ایرانی در این سخنان عجین شده است.
روح ملی ایرانی از تکیه گاه هزار ساله خود رخت بر بسته و اینک حیران است. آب رفته به جوی باز نخواهد گشت.
اینک اما روح ملی ایرانی در نهایت آزادی است. آزادی در معنای مسئولیت. هر رفتار یک مسئولیت است. اگر زنجیر میزنی، اگر پرچم تکان میدهی اگر طبل می‌زنی اگر بخاطر روزه داری غذا و خوری را تعطیل می‌کنی... مسئولی. مسئول کردار و عواقب مثبت یا منفی آن در قبال خود و خانواده و جامعه ات.
از این رو زیستن هیبت ناک شده است. دیگر قرار نیست مسیولیت خود را گردن مسجد و دسته و امام جماعت و مرجع تقلید و توضیح المسائل و خدا اندازی. تو آزادی و مسئول تمام رفتار و کردار و گفتارت. دیگر اینک تامام شد زندگی کودکانه و بودن در زیر سایه (big father) پدر، خدا، حاکم و تو بالغ شدی. بالغ به معنای دریافتن آزادی و نتیجه گیری آن که مسئول بودن است. مسیول ذره ذره رفتارت. خرده خرده کردارت.
از این رو این گریه‌های رشدِ از کودکی به بلوغِ روح ملی ایرانی برایم مغتنم است و گرامی.


https://t.me/parrchenan