دقیقه نود. یک تجربه شخصی
«دقیقه نودی هست در زبان عامیانه،  یعنی کسی که کارها را آن‌قدر به تأخیر می اندازه که فرصت‌ها محدود و مشکلات، بزرگ‌تر و جدی‌تر می شوند.
دانشجویی که درس خواندن را تا شب امتحان عقب می‌اندازد، پروژه‌ای را تا چند ساعت مانده به تحویل شروع نمی‌کند، یا تصمیم مهمی را آن‌قدر به تعویق می‌اندازد تا مجبور شود در شرایط فشار تصمیم بگیرد، در واقع زندگی خود را وارد «دقیقه ۹۰» کرده است.
این نوع رفتار معمولاً با استرس، عجله، اشتباه و کاهش کیفیت همراه است.
پس دقیقه ۹۰ را نباید به یک سبک زندگی تبدیل کرد.
اگر امروز می‌توان کاری را انجام داد، بهتر است آن را به فردا و فرداها موکول نکنیم.

اما «دقیقه ۹۰» معنای دیگری هم دارد؛ معنایی زیبا و امیدبخش:
تا وقتی بازی تمام

نشده، نباید تسلیم شد

.
در فوتبال بارها دیده‌ایم تیمی که تا دقایق پایانی بازنده بوده، در آخرین لحظات نتیجه را تغییر داده است. یکی از مشهورترین نمونه‌ها، فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۹۹ است؛ جایی که منچستر یونایتد در برابر بایر مونیخ تا لحظات پایانی عقب بود، اما در وقت‌های تلف‌شده دو گل زد و قهرمان شد.
این اتفاق فقط یک داستان فوتبالی نیست؛ یک نگرش به زندگی است.
ممکن است در زندگی احساس کنیم دیر شده است.
ممکن است در درس‌ها عقب افتاده باشیم.
ممکن است یک فرصت را از دست داده باشیم.
ممکن است اشتباهی کرده باشیم و فکر کنیم دیگر نمی‌توان جبران کرد.
اما یک تفاوت بزرگ وجود دارد:
اگر دیر شروع کرده‌ای، تسلیم نشو.
اگر عقب افتاده‌ای، متوقف نشو.
اگر فقط چند قدم تا پایان فرصت داری، همان چند قدم را با تمام توان بردار.
البته «تا دقیقه ۹۰ جنگیدن» با «کارها را تا دقیقه ۹۰ عقب انداختن» یکی نیست.
اولی یعنی:
«من دیر شروع کردم، اما هنوز تسلیم نشده‌ام.»
دومی یعنی:
«من می‌توانستم زودتر شروع کنم، اما صبر کردم تا کار به بحران برسد.»
پس پیام من به شما  دانشجویان این است که:
کارها را به دقیقه ۹۰ موکول نکن؛ اما اگر به دقیقه ۹۰ رسیدی، هرگز تصور نکن که دیگر همه‌چیز تمام شده است.
گاهی زندگی فرصت زیادی به ما نمی‌دهد؛ اما همان فرصت اندک، اگر با تمرکز، اراده و تلاش همراه شود، می‌تواند نتیجه را تغییر دهد.
زود شروع کن، هوشمندانه پیش برو؛ اما اگر دیر شد، دست از جنگیدن برندار.
چون تا وقتی سوت پایان زده نشده،
هنوز امکان تغییر نتیجه وجود دارد.
و شاید مهم‌ترین درس «دقیقه ۹۰» همین باشد:
برای شروع کردن هیچ‌وقت دیر نیست؛
اما برای تسلیم شدن، همیشه زود است.