تو اینقدر ظریف و نازکی،
که حتی موقع فکر کردن بهت حواسم رو جمع میکنم.

تو اینقدر ظریف و نازکی،
که وقتی صحنه‌ی دست تو و یک کتاب رو متصور میشم، به خودم میگم کاش نویسنده حرف‌هاش رو توی چند صفحه‌ی کوتاه خلاصه کنه تا انگشت‌هات از وزن کتاب خسته نشن.

تو اینقدر ظریف و نازکی،
که از بی‌خار بودن گل‌ها خوشحال میشم، چون می‌دونم نمی‌تونن بهت آسیب بزنن.

تو اینقدر ظریف و نازکی،
که بغض همیشه در کنارت قدم برمی‌داره؛
نزدیک،
نزدیک،
مثل من.

تو خیلی ظریف و نازکی.

و من همیشه در عجبم،
که طوفان و آغوش،
ظرافت و استقامت،
چطور کنار هم، چنین معنایی میسازن.

تو یه معمایی،
یه معمای ظریف و نازک و جان سخت.

پ.ن: حس ساعت ۵:۱۰ صبح.