Paleolibertarianism

جاناتان ساکس؛ فیلسوف، الهی‌دان و خاخام ارشد سابق جماعات عبری متحد کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا

مقدمه
عموماً پذیرفته شده است که بوروکرات‌ها در روند کار مانع‌تراشی می‌کنند؛ اما حتی در میان طرفداران بازار آزاد نیز سردرگمی فراوانی وجود دارد. این وضعیت به‌ندرت با این واقعیت بهبود می‌یابد که اقتصاددانان غربی ــ همان کسانی که بلوک شرق سابق برای کسب رهنمود به آنان چشم دوخته است ــ خودشان طی شصت سالی که از برقراری سوسیالیسم در اتحاد شوروی به‌دست استالین می‌گذرد، و نیز طی نیم‌قرنی که از تحمیل آن از سوی شوروی‌ بر اروپای شرقی می‌گذرد، عملاً هیچ کاری برای مطالعه این مسئله، چه رسد به حل آن انجام نداده‌اند.
 

ویلیام ادوارد سایمون؛ تاجر و وزیر اسبق خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا

مارک مونتونی؛ فعال حزب لیبرتارین ایالت ویرجینیا

پس، غذا نباید مزه‌مزه می‌شد، بلکه باید بی‌لذت و صرفاً بعنوان وسیله‌ای ضروری برای بقاء خورده می‌شد؛ رابطهٔ جنسی نباید بخاطر لذت خودش انجام می‌شد، بلکه تنها باید بصورت جدی و عبوسانه، بعنوان بازتاب و تأکید دوباره بر «بالاترین ارزش‌ها»ی فرد، صورت می‌گرفت؛ نقاشی یا فیلم نیز تنها زمانی مجاز به لذت‌بردن بود که فرد بتواند «ارزش‌های عقلانی» در آن بیابد.

این ارزش‌ها نیز قرار نبود توسط هرکس در سکوت و برای خودش کشف شود (چراکه چنین‌کاری بدعت «ذهنی‌گرایی» بود) بلکه باید آنها را برای سایر اعضای فرقه اثبات می‌کرد.

درعمل، همانطور که در ادامه خواهیم دید، تنها ارزشها یا موضوعات زیباشناختی و عاشقانهٔ امن برای عضو، آنهایی بودند که آین رند یا دیگر مریدان عالی‌رتبه صراحتاً تأیید کرده بودند. همانند تمام فرقه‌ها و نحله‌ها، یکی از روش‌های حیاتی برای شکل‌دادن به اعضا و واداشتن آنان به ماندن در خط، حفظ فعالیت دائمی و بی‌وقفهٔ آنان در درون جنبش بود.

فرانک مایر توضیح می‌دهد که کمونیست‌ها اعضای خود را از عمل خطرناک "مستقل اندیشیدن"، از طریق نگهداشتن آنان در فعالیت دائمی همراه با دیگر کمونیست‌ها، مصون می‌دارند. او خاطرنشان می‌کند که تقریباً تمام کمونیست‌های برجسته‌ای که در ایالات متحده از حزب جدا شدند، تنها پس از دوره‌ای از انزواء اجباری دست به جدائی زدند. به بیان دیگر، آنان برای نخستین بار فرصت پیدا کردند خودشان فکر کنند؛ مثلاً در ارتش، در زندگی مخفی و زیرزمینی و غیره.

در مورد رندی‌ها، علی‌الخصوص در نیویورک، جایی که جنبش در آنجا بزرگ‌ترین تشکیلات خود را داشت و رند و رهبران عالی‌رتبه همگی در آن زندگی می‌کردند، فعالیت بصورت مداوم جریان داشت. هر شب یکی از رندی‌های عالی‌رتبه برای گروه‌های مختلف اعضا سخنرانی می‌کرد و جنبه‌های مختلف خط حزبی را توضیح می‌داد: مبانی، روان‌شناسی، داستان، مسائل جنسی، تفکر، هنر، اقتصاد یا فلسفه. این ساختار بازتابی بود از تصویری که خود Atlas Shrugged از آرمانشهر ارائه می‌داد؛ جایی که هرشب قهرمانان و قهرمانه‌ها وقت خود را صرف سخنرانی برای یکدیگر می‌کردند. عدم حضور در این سخنرانی‌ها مسئله‌ای بسیار جدی تلقی می‌شد. توجیه فلسفی فشار برای حضور در جلسات چنین بود:
— رندی‌ها عقلانی‌ترین افرادی هستند که ممکن است با آنها روبرو شوید؛ نتیجه‌ای که از این گزاره بدست می‌آمد که رندیسم هم در نظریه و هم در عمل، همان عقلانیت است.
— شما، طبیعتاً، می‌خواهید عقلانی باشید؛ و اگر نمی‌خواستید، در جنبش دچار دردسر جدی می‌شدید.
— بنابراین باید مشتاق باشید تمام وقت خود را با رندی‌های دیگر، و بخصوص در صورت امکان با رند و مریدان عالی‌رتبهٔ او بگذرانید.

ظاهراً این منطقی بی‌نقص بود. اما اگر کسی، همانطور که اغلب اتفاق می‌افتاد، این افراد را دوست نداشت یا حتی نمی‌توانست تحملشان کند، چه؟ براساس نظریهٔ رندی، عواطف همیشه پیامد ایده‌ها هستند و عواطف غلط نتیجهٔ ایده‌های غلطند. بنابراین، بیزاری شخصی از سایر رندی‌ها، علی‌الخصوص از رندی‌های رهبر، باید ناشی از نوعی آفت شدید غیرعقلانیت می‌بود که یا باید پنهان نگه داشته می‌شد یا نزد رهبران اعتراف می‌گردید. چنین اعترافی به فرایندی دردناک از پاکسازی ایدئولوژیک و روان‌شناختی منجر می‌شد؛ فرایندی که فرضاً باید با موفقیت فرد در دستیابی به عقلانیت، استقلال و عزت نفس پایان می‌یافت و در نتیجه او را به اطاعتی بی‌چون‌وچرا و کورکورانه از آین رند می‌رساند. یکی از موارد سرکوب تردید نسبت به اصول رندی، روان‌شناسی حتی اعضاء عالیرتبهٔ فرقه را بخوبی آشکار می‌کند. یکی از رندی‌های جوان بلندپایه، که از اعضاء قدیمی جنبش در نیویورک بود، روزی در خلوت اعتراف کرد که نسبت به یکی از اصول مهم فلسفهٔ رندی تردید جدی دارد. تا آنجا که بخاطر می‌آورم، موضوع، واقعیت وجود خود او بود. او از مطرح‌کردن این سؤال بشدت می‌ترسید، زیرا مسئله آنقدر بنیادی بود که می‌دانست صرفاً مطرح‌کردنش باعث تکفیر فوری خواهد شد. بااینحال ایمان کامل داشت که اگر این سؤال را از رند بپرسند، او پاسخ رضایت‌بخشی خواهد داد و تردیدش را برطرف خواهد کرد.

پس سال‌به‌سال منتظر ماند؛ با امیدی تقریباً نومیدانه که سرانجام شخص دیگری این سؤال را مطرح کند، اخراج شود، اما در جریان آن، تردید خود او نیز برطرف گردد.

کادر فولادآبدیده
فرانک مایر در کتاب The Moulding of Communists دربارهٔ سلسله بحران‌هایی می‌نویسد که کمونیست‌ها در طول دوران عضویت خود در حزب بارها از سر می‌گذرانند؛ از شرح او روشن است که عضو عادی حزب ابتداء بواسطهٔ عقیدهٔ رسمی یا برون‌گرایانه جذب حزب می‌شود؛ اما هرچه در حزب باقی می‌ماند و در ساختار سلسله‌مراتبی آن بالاتر می‌رود، با مجموعه‌ای از بحران‌ها روبرو می‌شود که استواری او را می‌آزمایند و یا او را از حزب بیرون می‌رانند یا هرچه بیشتر به یک کادر فولادآبدیده تبدیلش می‌کنند.

بحران‌ها ممکن است ایدئولوژیک باشند؛ مثلاً توجیه اردوگاه‌های کار اجباری یا پیمان استالین–هیتلر. یا ممکنست شخصی باشند؛ برای اثبات اینکه وفاداری فرد به حزب از وفاداری او به دوستان، خانواده یا عزیزانش بالاتر است.

فشار مداوم چنین بحران‌هایی، بطور قابل‌انتظاری، موجب گردش بسیار بالای اعضای کمونیست می‌شود و دریایی از کمونیست‌های سابق بوجود می‌آورد که در هر مقطع زمانی تعدادشان بسیار بیشتر از خود حزب است. پروسه‌ای مشابه، اما بسیار شدیدتر، در تمام سال‌های جنبش رندی نیز جریان داشت.

تازه‌وارد رندی معمولاً تحت تأثیر عاطفی اطلس و مجذوب مفاهیمی چون عقل، آزادی، فردیت و استقلال وارد جنبش می‌شد. سپس مجموعه‌ای از بحران‌ها و تناقضات فزایندهٔ درونی لازم بود تا بر ذهن و زندگی اعضا قدرت اعمال شود و وفاداری مطلق به رند، هم در مسائل ایدئولوژیک و هم در زندگی شخصی، در آنان نهادینه گردد.

اما رهبران فرقه از چه سازوکارهایی برای ایجاد چنین وفاداری کورکورانه‌ای استفاده می‌کردند؟ یکی از روش‌ها، همانطور که دیدیم، بی‌خبر نگه‌داشتن اعضاء بود. روش دیگر این بود که اطمینان حاصل شود هر کلمه‌ای که عضو رندی بر زبان می‌آورد یا می‌نویسد، نه‌تنها از نظر محتوی، بلکه از نظر فرم نیز درست باشد؛ زیرا کوچک‌ترین تفاوت در لحن یا انتخاب واژه می‌توانست و می‌بایست بعنوان انحراف از موضع رندی مورد حمله قرار گیرد.

از همینرو، همانطور که جنبش‌های مارکسیستی برای جلوگیری از بیان انحرافات، اصطلاحات خاص و شعارهایی ایجاد کرده بودند که اعضا از ترس اشتباه‌گویی بدانها می‌چسبیدند، جنبش رندی نیز چنین بود. بنابراین، بنام «دقت در زبان»، در عمل حتی ظرافت‌های معنایی و مترادف‌ها نیز ممنوع بودند.

روش دیگر، نگه‌داشتن اعضا تا حد امکان در حالت عاطفیِ تب‌آلود از طریق بازخوانی مداوم اطلس بود. اندکی پس از انتشار اطلس، یکی از رهبران بلندپایهٔ فرقه مرا بخاطر اینکه تنها یکبار اطلس را خوانده بودم سرزنش کرد: «وقت آن رسیده که دوباره شروع به خواندنش کنی.» او سپس با لحنی سرزنش‌آمیز افزود: «من اطلس را سی‌وپنج بار خوانده‌ام!»

بازخوانی اطلس برای فرقه از این جهت نیز اهمیت داشت که قهرمانان و قهرمانه‌های چوبی، تصنعی و تک‌بعدی آن قرار بود صراحتاً بعنوان الگوهای رفتاری تمام رندی‌ها عمل کنند. همانطور که هر مسیحی باید در زندگی روزمرهٔ خود در پی تقلید از مسیح باشد، هر رندی نیز باید در پی تقلید از جان گالت، قهرمانِ قهرمانان رند در اطلس، می‌بود.

او باید در هر موقعیتی از خود می‌پرسید: «جان گالت در این موقعیت چه می‌کرد؟» وقتی بخاطر بیاوریم که عیسی، دست‌کم، شخصیتی تاریخی و واقعی بود، در حالی که گالت چنین نبود، عجیب‌وغریب بودن این دستور روشن می‌شود. هرچند از نحوه‌ای که رندی‌ها دربارهٔ جان گالت با حیرت و خشوع سخن می‌گفتند، گاهی چنین بنظر می‌رسید که مرز میان داستان و واقعیت برای آنان واقعاً بسیار باریک بوده است.

انجیلش!
ماهیت کتاب مقدس‌گونهٔ اطلس برای بسیاری از رندی‌ها را می‌توان در مراسم ازدواج یک زوج رندی در نیویورک دید. در مراسم، زوج جوان ابتدا وفاداری مشترک خود را به آین رند اعلام کردند و سپس آن را با گشودن Atlas ــ شاید بطور تصادفی ــ و خواندن بخشی از «متن مقدس» با صدای بلند تکمیل کردند.

همانطور که از این واقعه می‌توان دریافت، شوخی و بذله‌گویی در جنبش رندی ممنوع بود. توجیه فلسفی آن این بود که شوخ‌طبعی نشان می‌دهد فرد «نسبت به ارزش‌هایش جدی نیست». اما دلیل واقعی، البته، این بود که هیچ فرقه‌ای نمی‌تواند در برابر اثر شکافنده و در عین حال آرام‌کنندهٔ شوخ‌طبعی، یعنی چشم‌انداز سالمی که طنز فراهم می‌کند، دوام بیاورد. تمسخر دشمنان مجاز بود؛ اما اگر بتوان آن را شوخی نامید، تنها همین نوع شوخی اجازه داشت. حتی لذت شخصی نیز در جنبش ناپسند شمرده می‌شد و بعنوان «بت‌پرستیِ هوس» و لذت‌گرایی محکوم می‌گردید. بطور خاص، هیچ چیزی را نمی‌شد صرفاً بخاطر خودش لذت‌بخش دانست؛ هر فعالیتی باید کارکردی غیرمستقیم و «عقلانی» می‌داشت.

تقریباً تمام اعضای فرقه از طریق خواندن رمان طولانی رند، Atlas Shrugged، وارد آن شدند؛ رمانی که در اواخر ۱۹۵۷ منتشر شد، یعنی چند ماه پیش از شکل‌گیری فرقهٔ سازمان‌یافته. ورود به جنبش از طریق یک رمان بدان معنا بود که باوجود تعظیمات مکرر در برابر عقل، این عاطفهٔ تب‌آلود بود که نیروی محرک تغییر عقیدهٔ مرید را تشکیل می‌داد. او بزودی درمی‌یافت که ایدئولوژی رندی که در اطلس ترسیم شده بود، با چند مقالهٔ غیرداستانی و علی‌الخصوص با مجلهٔ ماهانهٔ منظم The Objectivist Newsletter که بعدها The Objectivist نام گرفت، تکمیل شده است.

فهرست کتاب‌های مجاز
از آنجا که هر فرقه بر ایمان به خطاناپذیری گورو استوار است، لازم می‌شود مریدان را از نوشته‌های مخالف و کافرانه‌ای که ممکن است آنان را از فرقه دور کند، بی‌خبر نگه داشت. کلیسای کاتولیک فهرست کتب ممنوعه داشت؛ شعار مسلمانان باستان حتی فراگیرتر بود: همهٔ کتب را بسوزانید، زیرا تمام حقیقت در قرآن است! اما فرقه‌هایی که می‌کوشند هر عضو را به جهانی با نگرشی کاملاً یکپارچه و انعطاف‌ناپذیر تبدیل کنند، باید از این هم فراتر بروند. همانطور که کمونیست‌ها اغلب به پیروان خود دستور می‌دهند ادبیات ضدکمونیستی نخوانند، فرقهٔ رند پا فراتر گذاشت و چیزی شبیه به فهرست کتاب‌های مجاز منتشر کرد. از آنجاکه بیشتر نوآمدگان رندی جوان و نسبتاً ناآگاه بودند، هدایت دقیق مسیر مطالعاتی آنان تضمین می‌کرد که برای همیشه از اندیشه‌ها و استدلال‌های غیررندی یا ضدرندی بی‌خبر بمانند؛ مگر آنکه این اندیشه‌ها بصورت مختصر، تحقیرآمیز و بشدت تحریف‌شده در نشریات رندی مطرح می‌شد. توجیه فلسفی نگهداشتن رندی‌ها در این ناآگاهی سعادت‌بخش، نظریهٔ رندی «عدم اعطای تأیید خود به دشمن» بود. خواندن آثار دشمن که باچند استثنای دقیقاً انتخاب‌شده، تقریباً به معنای خواندن آثار تمام غیررندی‌ها یا ضدرندی‌ها بود به معنای «اعطای تأیید اخلاقی به او» تلقی می‌شد و از آنجاکه چنین کاری غیرعقلانی بود، بشدت ممنوع بود.

در چند مورد محدود، استثناهایی برای اعضای برجستهٔ فرقه در نظر گرفته می‌شد؛ البته تنها درصورتیکه می‌توانستند ثابت کنند برای رد آثار دشمن ناچار به خواندن آنها هستند. این ممنوعیت کتاب‌خوانی پس از شکاف عظیم رند—براندن در اواخر ۱۹۶۸ به اوج خود رسید؛ شکافی که از نظر اخلاقی، در مقیاسی کوچک، معادل شکاف میان مارکس و لنین یا عیسی و پولس بود.

در تحولی که بطور شگفت‌آوری یادآور نفرت سازمان‌یافته علیه بدعت‌گذار بزرگ، امانوئل گلدشتاین، در 1984 اورول است، رندی‌ها موظف شدند سوگند وفاداری به رند امضا کنند. بخش اساسی این سوگند آن بود که امضاکننده از آن پس هرگز آثار آیندهٔ براندن، یعنی مرتد و بدعت‌گذار بزرگ، را نخواند. پس از این جدایی، هر رندی که با کتاب یا نوشته‌ای از براندن دیده می‌شد، بلافاصله تکفیر می‌شد. حتی از خویشاوندان نزدیک براندن نیز انتظار می‌رفت و چنین کردند که رابطهٔ خود را با او بطور کامل قطع کنند. جالب آنکه در جنبشی که مدعی فداکاری به اعمال عقلانی فرد، کنجکاوی و پرسش «چرا؟» بود، اعضا مجبور بودند سوگند بخورند که بدون پرسش باور داشته باشند رند درست می‌گوید و براندن اشتباه می‌کند؛ حتی در حالی که اجازه نداشتند از واقعیت‌های پشت جدایی آگاه شوند.

در واقع، صرفاً خودداری از موضع‌گیری، صرفاً تلاش برای یافتن واقعیت‌ها، یا گفتن اینکه بدون دانستن واقعیت‌ها نمی‌توان دربارهٔ مسئله‌ای به این مهمی موضع گرفت، برای اخراج فوری کافی بود. زیرا چنین نگرشی دلیل قطعی «وفاداری» ناقص مرید به گورو، یعنی آین رند، تلقی می‌شد.

در آمریکای دههٔ ۱۹۷۰، همگی بیش از اندازه با فرقه‌های مذهبی آشناییم؛ فرقه‌هایی که در طول دههٔ گذشته بطور فزاینده‌ای گسترش یافته‌اند. ویژگی مشترک فرقه، از هاره کریشنا تا «مونیزها»، EST، ساینتولوژی و خانوادهٔ منسن، سلطهٔ گورو یا «رهبر اعظم» است؛ کسی که در عین حال آفریننده و مفسر نهایی آیینی است که مرید باید بی‌چون‌وچرا به آن وفادار باشد. مهمترین، اگر نگوییم تنها، شرط عضویت و پیشرفت در فرقه، وفاداری مطلق به گورو و ستایش او، و اطاعت مطلق و بی‌چون‌وچرا از فرامین اوست. زندگی اعضاء تحت سلطهٔ نفوذ و حضور گورو قرار دارد.
اگر فرقه از چند عضو بیشتر شود، بطور طبیعی ساختاری سلسله‌مراتبی پیدا می‌کند؛ ولو فقط از آنرو که گورو نمی‌تواند تمام وقت خود را صرف تلقین عقاید و نظارت بر تک‌تک مریدان کند؛ مناصب بالای سلسله‌مراتب عموماً در اختیار همان گروه اندک از مریدان اولیه قرار می‌گیرد؛ کسانیکه بواسطهٔ سنوات طولانی‌تر خدمت وفادارانه و مخلصانه، بدین جایگاهها دست یافته‌اند. گاهی رهبران ردهٔ بالا با یکدیگر نسبت خانوادگی دارند؛ امری که می‌تواند با تقویت پیوندهای خانوادگی، وفاداری درون‌فرقه‌ای را تحکیم کند.
هدف رهبران فرقه پول و قدرت است. قدرت بر ذهن مریدان از طریق واداشتن آنان به پذیرش بی‌چون‌وچرای گورو و آیین او بدست می‌آید. این سرسپردگی نیز از طریق مجازات‌های روانی تحمیل می‌شود. زیرا هنگامی که مرید به این باور برسد که تأیید و ارتباط با گورو برای زندگی او ضروری است، تهدید ضمنی و صریحِ تکفیر، یعنی محرومیت از حضور مستقیم یا غیرمستقیم گورو، به ابزار روانی بسیار قدرتمندی بر «اجراء» وفاداری و اطاعت تبدیل می‌شود. پول نیز از اعضاء، از طریق سلسله‌مراتب، به بالا جریان می‌یابد؛ خواه بصورت کار داوطلبانه‌ای که اعضا انجام می‌دهند و خواه بصورت پرداخت نقدی.
در این مقطع از تاریخ باید روشن شده باشد که یک فرقهٔ ایدئولوژیک می‌تواند همان خصوصیات یک فرقهٔ آشکارا مذهبی را پیدا کند، حتی اگر ایدئولوژی آن صراحتاً خداناباورانه و ضدمذهبی باشد. امروزه دیگر بر بسیاری روشنست که باوجود خداناباوری صریح فرقه‌های هیتلر، موسولینی، استالین، تروتسکی و مائو ماهیتی مذهبی داشتند. ستایش بنیانگذار و رهبر فرقه، ساختار سلسله‌مراتبی، وفاداری بی‌چون‌وچرا، و مجازات‌های روانی و هنگامی که رهبر در اختیار قدرت دولتی است، مجازات‌های جسمانی همگی بیش از اندازه آشکارند.

برون‌گرایانه و درون‌گرایانه
هر فرقهٔ مذهبی دو مجموعه عقاید متفاوت و متمایز دارد: عقاید برون‌گرایانه (exoteric) و عقاید درون‌گرایانه (esoteric). عقیدهٔ برون‌گرایانه، آموزهٔ رسمی و علنی است؛ آیینی که در وهلهٔ نخست مرید را جذب می‌کند و اورا بعنوان عضوی عادی وارد جنبش می‌سازد. اما عقیدهٔ کاملاً متفاوت، برنامهٔ پنهان و ناشناخته‌ایست که تنها رهبران عالی‌رتبهٔ فرقه، یعنی «کاهنان اعظم» و حافظان اسرار از تمام ابعادش آگاهند.

اما فرقه‌ها زمانی جذاب‌تر می‌شوند که عقاید درون‌گرایانه و برون‌گرایانه نه فقط متفاوت، بلکه بطور آشکار و بنیادین با یکدیگر در تناقض باشند. آشوبی که این تناقض بنیادی در ذهن و زندگی مریدان ایجاد می‌کند، به‌آسانی قابل تصور است.

برای نمونه، فرقه‌های مارکسیست-لنینیست رسماً و علناً عقل و علم را ستایش و تمام ادیان را محکوم می‌کنند، اما در همان حال اعضایشان بصورت عرفانی جذب فرقه و خطاناپذیری ادعایی آن می‌شوند. آلفرد جی. مایر در اینباره دربارهٔ دیدگاه لنینیستی نسبت به خطاناپذیری حزب می‌نویسد: «به‌نظر می‌رسد لنین معتقد بود حزب، بعنوان آگاهی سازمان‌یافته و آگاهی‌ای که همچون یک دستگاه تصمیم‌گیری عمل می‌کند، از قدرت استدلالی برتری برخوردار است. در واقع، این پیکرهٔ جمعی بتدریج هاله‌ای از خطاناپذیری پیدا کرد؛ هاله‌ای که بعدها به یک جزم تبدیل شد و وفاداری عضو، تا اندازه‌ای، با پذیرش همین امر سنجیده می‌شد. این امر به بخشی از اعتراف ایمانی کمونیستی تبدیل شد که حزب هرگز اشتباه نمی‌کند. حزب خود هرگز مرتکب اشتباه نمی‌شود.»

اگر تناقضات آشکار درونی فرقه‌های لنینیستی آنها را به موضوعاتی جذاب برای مطالعه تبدیل می‌کند، فرقهٔ آین رند از این هم جالب‌تر است؛ فرقه‌ای که هرچند به معنایی هنوز بصورت کم‌رنگی زنده است، تنها حدود ده سال، در دههٔ ۱۹۶۰، شکوفا شد؛ دقیق‌تر بگوییم، از تأسیس سلسله سخنرانی‌های ناتانیل براندن در اوایل ۱۹۵۸ تا جدایی رند و براندن ده سال بعد؛ زیرا فرقهٔ رند نه‌تنها آشکارا خداناباور و ضدمذهب بود و عقل را می‌ستود، بلکه وابستگی برده‌وار به گورو را بنام استقلال، ستایش و اطاعت از رهبر را بنام فردیت هر انسان، و عاطفه و ایمان کور به گورو را بنام عقل ترویج می‌کرد.

انقلاب آمریکا با اوج عصر روشنگری هم‌زمان شد. خودِ این انقلاب نیز تا حدی محصول همین عصر بود. در اروپا، همانند آمریکا، کسانی بودند که انقلاب آمریکا را درسی و تشویقی برای نوع بشر می‌دیدند. این انقلاب ثابت کرد که ایده‌های لیبرال عصر روشنگری را می‌توان در عمل اجرا کرد. این انقلاب نشان داد ــ یا چنین تصور شد که نشان می‌دهد ــ اندیشه‌های مربوط به حقوق انسان و قرارداد اجتماعی، آزادی و برابری، شهروندی مسئولانه و حاکمیت مردم، آزادی مذهبی، آزادی اندیشه و بیان، تفکیک قوا و قوانین اساسی مکتوب و آگاهانه طراحی‌شده، مجبور نیستند در قلمرو نظریه و در میان نویسندگان کتاب‌ها باقی بمانند؛ بلکه می‌توانند در همین جهان و همین زمان، به بافت واقعی زندگی عمومی میان انسان‌های واقعی تبدیل شوند.

موری ان روتبارد

لودویگ فون میزس و فردیریک آگوست فون هایک عموماً برجسته‌ترین متفکران لیبرال کلاسیک این قرن بشمار می‌روند. آنها همچنین دو اقتصاددان شناخته‌شده‌تر مکتب اطریش هستند. هر دو دانشمندانی عظیم و مردانی کبیر بودند. من خوش‌شانس بودم که هر دو را به‌عنوان اساتید خود داشتم... بااینحال روشنست که جهان با این دو بسیار متفاوت رفتار می‌کند. میزس از دریافت جایزهٔ نوبل اقتصاد محروم ماند؛ جایزه‌ای که هایک یک سال پس از مرگ میزس دریافت کرد. هایک گاه در مجامع دانشگاهی گنجانده می‌شود و در دوره‌های دانشگاهی تدریس می‌شود؛ آن هم زمانیکه دیگر نمی‌توان از حضور یک مدافع بنگاه آزاد اجتناب کرد. اما میزس تقریباً در دانشگاه‌های آمریکا ناشناخته است. حتی در میان سازمان‌هایی که بطور کلی از بازار آزاد حمایت می‌کنند، این هایک است که مورد تجلیل قرار می‌گیرد و به او استناد می‌شود، درحالی‌که میزس نادیده گرفته می‌شود یا به حاشیه رانده می‌شود.

تا زدم لاف هنر، خواجه به هیچم نخرید
بی‌هنر شو که هنرهاست در این بی‌هنری

راس اولبریکت؛ کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا، بنیان‌گذار و یکی از مدیران وبگاه سیلک رود

... لسه‌فر همچنین فرض می‌کند که باید یک انحصار اجباری واحد برای اعمال زور و تصمیم‌گیری در جامعه وجود داشته باشد؛ برای مثال، باید یک دیوان عالی وجود داشته باشد که احکام نهایی و غیرقابل‌اعتراض صادر کند. اما او نمی‌تواند این واقعیت را ببیند که جهان در سراسر تاریخ خود، به‌خوبی بدون یک تصمیم‌گیرندهٔ نهایی و واحد بر تمام سطح مسکون زمین زندگی کرده است.

برای مثال، یک آرژانتینی در رابطه با یک شهروند اروگوئه یا سیلان در وضعیت «آنارشی» یا «بی‌حکومتی» قرار دارد. بااینحال، شهروندان خصوصی این کشورها و کشورهای دیگر با یکدیگر زندگی و تجارت می‌کنند، بدون آنکه وارد تعارضات حقوقی حل‌ناشدنی شوند؛ با وجود اینکه یک حاکم حکومتی مشترک بر آنها وجود ندارد.
اگر یک آرژانتینی معتقد باشد که مثلاً یک شهروند سیلان به او تجاوز کرده است، شکایت خود را به دادگاه آرژانتین می‌برد و تصمیم آن دادگاه توسط دادگاه‌های سیلان نیز به رسمیت شناخته می‌شود؛ و اگر شهروند سیلان طرف زیان‌دیده باشد، همین روند در جهت معکوس عمل خواهد کرد.
گرچه درست است که دولت-ملت‌های جداگانه بارها و بارها با یکدیگر جنگیده‌اند، شهروندان خصوصی کشورهای مختلف، با وجود تفاوت گسترده میان نظامهای حقوقیشان، توانسته‌اند بدون داشتن یک حکومت واحد بر فراز سرشان، در هماهنگی با یکدیگر زندگی کنند.

اگر شهروندان شمال مونتانا و ساسکاچوان در آن سوی مرز می‌توانند بدون حکومت مشترک با یکدیگر در صلح زندگی و تجارت کنند، شهروندان شمال و جنوب مونتانا نیز می‌توانند همین کار را انجام دهند.
خلاصه اینکه مرزهای کنونی ملت‌ها صرفاً تاریخی و دل‌بخواهی هستند و هیچ نیاز بیشتری به یک حکومت انحصاری میان شهروندان یک کشور وجود ندارد تا میان شهروندان دو کشور متفاوت.

از قضا، عجیبتر اینکه لسه‌فرها، اگر منطق موضع خود را دنبال کنند، باید طرفداران سرسخت یک حکومت جهانی واحد باشند تا هیچکس در رابطه با شخص دیگری در وضعیت «آنارشی» قرار نداشته باشد؛ اما تقریباً هیچ‌گاه چنین موضعی ندارند.

هنگامیکه پذیرفتیم یک حکومت جهانی واحد ضروری نیست، از نظر منطقی مرز پذیرش دولت‌های جداگانه کجاست؟ اگر کانادا و ایالات متحده می‌توانند کشورهای جداگانه‌ای باشند، بدون اینکه بدلیل قرار داشتن در وضعیت غیرمجاز «آنارشی» محکوم شوند، چرا جنوب آمریکا نتواند از ایالات متحده جدا شود؟ چرا ایالت نیویورک نتواند از اتحادیه جدا شود؟ چرا شهر نیویورک نتواند از ایالت جدا شود؟ چرا منهتن نتواند جدا شود؟ هر محله چطور؟ هر بلوک؟ هر خانه؟ هر شخص؟

تنها دولتی با اختیارات تمامیت‌خواهانه است که می‌تواند پاسخگوی مطالبهٔ برابری در وضعیت مادی باشد.