اول امنیت، بعد آموزش

روزگاری نه‌چندان دور، والدین با خیال آسوده فرزندانشان را راهی مدرسه می‌کردند. مدرسه، امتداد امنیت خانواده بود؛ جایی برای آموختن، رشد کردن و ساختن آینده.
اما به راستی چه شد که از «مدرسه امن» به جایی رسیدیم که امروز نام مدرسه، برای بسیاری از خانواده‌ها با تردید، ابهام و نگرانی گره خورده است؟ چه شد که اشتیاق ثبت‌نام، جای خود را به اضطراب سپردن فرزندانمان به مدرسه را داد؟

از قلدری و خشونت گرفته تا فشارهای روانی، از بی‌توجهی به نیازهای عاطفی دانش‌آموزان تا ضعف در پیشگیری و مداخله مؤثر، همه و همه باعث شد که بخشی از خانواده‌ها مدرسه را نه فقط یک محیط آموزشی، بلکه فضایی پر از نگرانی و تنش ببینند.

سال‌هاست که نمره، رتبه، معدل، درصد قبولی و آمار، مهم‌ترین معیارهای موفقیت نظام آموزشی شده‌ و کمتر کسی می‌پرسد: در طول سال تحصیلی چند دانش‌آموز با آرامش وارد مدرسه می‌شود؟ چند نفر احساس می‌کنند در مدرسه دیده، شنیده و درک می‌شوند؟ چند خانواده با خیال آسوده فرزندشان را تا پایان روز به مدرسه می‌سپارند؟

وقتی سلامت روان دانش‌آموز به حاشیه رانده شود، مدرسه آرام‌آرام مهم‌ترین سرمایه خود، یعنی اعتماد خانواده‌ را از دست می‌دهد. هیچ پدر و مادری نباید هر صبح، هنگام خداحافظی با فرزندش، نگران این باشد که امروز چه آسیبی ممکن است روح و روان او را تهدید کند.

اگر امنیت روانی دانش‌آموزان به اولویت نخست آموزش تبدیل نشود، دیر یا زود با بحرانی روبه‌رو خواهیم شد که نه با تغییر کتاب‌های درسی حل می‌شود و نه با افزایش ساعت آموزش.

پیش از آنکه بحران‌های امروز، سرمایه اجتماعی آموزش و پرورش را فرسوده تر کند و اندک اعتماد باقی‌مانده به مدرسه رنگ ببازد، صدای فرزندان این سرزمین و صدای معلمان و خانواده‌ها را بشنویم.

نجات مدرسه، از بازگرداندن احساس امنیت آغاز می‌شود؛ زیرا هیچ آموزشی، بدون امنیت روانی، ماندگار نخواهد بود.

🖇 تهیه‌شده در «پاک‌کن مدیا»
🖇 انتشار با منبع بلامانع است.

https://t.me/pakkonmediaedu