Outside

سپیده

در عمق یک دره‌ی مه‌آلود، پری‌ای زندگی می‌کرد که موهاش مثل مه، نرم و آشفته
و چشماش پر از سوال‌های بی‌جواب بود.
اون زیاد حرف نمی‌زد، اما ذهنش هیچ‌وقت ساکت نبود. فکرهاش مثل هزار پروانه‌ی ریز
همه‌جا می‌چرخیدن..
درباره‌ی ستاره‌ها، جادوی زمان و و و

گاهی از خواب می‌پرید چون یه سؤال جدید تو ذهنش برق زده بود. گاهی وسط یه جمله ساکت می‌موند چون فکر دیگه‌ای وارد صف شده بود.
اما یه چیز مشخص بود: با اینکه اون همیشه غرق فکر بود، وقتی کسی واقعاً گم می‌شد،
فقط اون بود که راه درستو نشون می‌داد.

چون ذهن شلوغش، مثل یه کتابخونه‌ی بی‌پایان بود که برای هر مشکلی یه درِ پنهونی توش پیدا می‌شد.

☆ https://t.me/savior_for_who

اسکاتلند
ایرلند
ایسلند و جزایر فارو
یکی از معتبرترین و کهن‌ترین افسانه‌های دریایی شمال اروپا

سِلکی‌ها موجوداتی دریایی هستن که:

در آب به شکل فُک هستن؛
اما وقتی به ساحل میان، پوست فُک رو درمیارن و تبدیل به زن یا مردی بسیار زیبا و هنرمند می‌شن.


روزی مردی تنها در جزیره‌ای دورافتاده، زنی رو می‌بینه که در حال رقصیدن کنار ساحله. او متوجه میشه اون زن، سِلکی هست و پوست فُک‌ش رو مخفی می‌کنه تا نتونه به دریا برگرده.

زن که راه برگشتی نداره، با اون مرد ازدواج می‌کنه و بچه‌دار میشه.
او مهربونه، هنرمنده، آرام و زیبا؛ ولی گه‌گاه در سکوت، به دریا خیره می‌مونه و غمگین می‌شه.

او با خانواده‌اش خوبه، اما دلش جای دیگه‌ست توی موج‌های دریا، توی صدای فُک‌ها.

روزی، بچه‌ی کوچک‌شون، پوست فُک مادر رو که پنهان شده بوده پیدا می‌کنه و به مادر می‌ده.
زن سِلکی، دچار آشوب درونی میشه؛ اما نمی‌تونه مقاومت کنه.
او با اشک، همسر و بچه‌اش رو می‌بوسه و با پوست خودش به دریا برمی‌گرده...

اما روایت می‌گه:
«او گاه‌گاه از آب بالا می‌اومد، از دور به ساحل نگاه می‌کرد... و بچه‌اش رو صدا می‌زد.»