😳 تصور کن بخشی از صورت یک انسان، با بافت‌های اهدایی از فردی دیگر بازسازی شود!
در ۲۷ نوامبر ۲۰۰۵، در بیمارستان دانشگاهی شهر آمین فرانسه، جراحی تاریخی‌ای انجام شد که مسیر جراحی ترمیمی را تغییر داد.
👩 بیمار چه کسی بود؟
ایزابل دینوآر (Isabelle Dinoire)، زنی ۳۸ ساله بود که در پی آسیب شدید صورت، بخش‌هایی از بینی، لب‌ها و چانه‌اش را از دست داده بود. تیم جراحی تصمیم گرفت برای بازسازی این نواحی از بافت‌های اهدایی یک فرد مرگ‌مغزی استفاده کند.
🔬 در این جراحی چه اتفاقی افتاد؟
جراحان بافت‌های موردنیاز را از اهداکننده برداشتند و به نواحی آسیب‌دیده صورت بیمار پیوند زدند. برای زنده‌ماندن بافت پیوندی، اتصال دقیق عروق خونی اهمیت حیاتی داشت؛ زیرا بافت جدید باید دوباره خون‌رسانی دریافت می‌کرد.
این عمل حدود ۱۵ ساعت طول کشید و به‌عنوان نخستین پیوند جزئی صورت در یک انسان زنده شناخته شد.
🧠 چرا این جراحی تا این اندازه مهم بود؟
صورت فقط از پوست تشکیل نشده است؛ عضلات، عروق، اعصاب و ساختارهای پیچیده‌ای در آن وجود دارند. هدف پیوند صورت، علاوه بر بازسازی ظاهر، می‌تواند بهبود عملکردهایی مانند صحبت‌کردن، غذاخوردن و حرکات صورت نیز باشد.
⚠️ اما پیوند صورت پایان درمان نیست!
بدن ممکن است بافت اهدایی را پس بزند. به همین دلیل، بیمار به پایش پزشکی طولانی‌مدت، توان‌بخشی و داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی نیاز دارد. این داروها خودشان نیز می‌توانند عوارض جدی داشته باشند.
✨ نکته جالب: این عمل با جراحی زیبایی معمولی تفاوت اساسی دارد؛ در پیوند صورت، بافت از اهداکننده دیگری گرفته می‌شود و جراح باید هم‌زمان به زنده‌ماندن بافت پیوندی و بازسازی عملکردهای صورت توجه کند.
📌 این جراحی نقطه عطفی در تاریخ جراحی ترمیمی و پیوند بافت‌های پیچیده محسوب می‌شود.
#دانستنی_تاریخ_پزشکی
🔸️زهرا حاج امینی
انجمن علمی اتاق عمل ساوه
تلگرام