Частка 2. Прачытайце, калі ласка, частку 1.

Дык вось, цытата Франака.
“Тое, што з’яўлецца некалькі арганізацый … гэта, канешна, не спрыяе адчуванню адзінства, таму што беларусы бачать, што ну, калі не могуць лідэры дамовіцца, то чаму я буду далучацца? Але ўсё роўна мы … гэта пастаянна пераадолевалі. Зараз, пасля двадцатага года, ужо больш за тры гады нам удаецца падтрымліваць дэмакратычны рух не ў ідэальным адзінстве, але прынамсі ў нейкай каардынацыіі. Бачым, што дзейнічае кабінет, дзейнічае каардынацыйная рада, Офіс Ціханоўскай, іншыя недзяржаўныя арганізацыі, палітычныя партыіі так сама каардынуюць сваю дейнасць. І калі канфлікты разгараюцца, яны ўсё раўно такія, кропкавыя, яны хутка лакалізуюцца, яны ўсё роўна вырашаюцца, і я думаю гэта самае важнае, чаго мы павінны трымацца, гэта калі разгараецца канфлікт – умець яго прызнаць, умець яго вырашыць, не дазваляць ніякім асабістым эмоцыям задушыць самае галоўнае – веру ў перамены і веру ў агульную мэту.”

Тутака ёсць усе прыкметы таго дыагназу, аб якім ідзе гаворка ў першай частцы. Франак абсалютна роўным голасам піздзіць, як дыхае. Першапачаткова адзінства і здольнасць лідэраў дамовіцца разбурылася менавіта дзякуючы дзеянням Вячоркі. Дакладна вядома, што яшчэ ў верасні 2020 года першую спробу аднавіць былы трыумвірат ці шырока разумелае адзінства прапанаваў Латушка, толькі-толькі вывезены ў багажніку польскага пасла за мяжу. Я асабіста не з’яўляюся фанатам Пал Палыча, але ў сваіх разважаннях ён прапанаваў адзіна вернае вырашэнне як на той, так і на цяперашні час – пайсці смелымі і шырокімі крокамі яшчэ далей , арганізаваць інаўгурацыю Ціханоўскай і прызначыць часовы урад. Мяркую, што Франак, які на той момант ужо здолеў увайсці ў моцны давер да Ціханоўскай, звычайна вырашыў што ў гэтым урадзе для яго не знайдзецца месца і ён атрымае каленам пад тлустую сраку. Таму, як выразіўся шаноўны спадар Чалы, Вячорка адправіў Латушку на фіг. У тым самым кірунку былі адпраўленыя бабарыканцы, Наталля Радзіна, а так сама пара Цапкалаў. З таго часу Ціханоўскую атачаюць людзі, якія ўдзельнічалі ў выбарчай кампаніі вельмі ускосна, і на сам рэч неверагоднае адзінства 20-га года распалася толькі праз неабмежаване імкненне псіхапатычнай асабовасці Франака Вячоркі да ўлады.

Калі я аднаго разу пераказаў свае думкі былой жонцы, яна апісала Франака адзіным ёмістым словам – шмак. Гэта як поц, толькі горш. Шмак – гэта такі поц, які дзейнічае са злым намерам, але прыкідаецца бязгрэшнай нявіннасцю. Калі хто не ведае, то ў гэтым сэнсе найбліжшым перакладам слова “поц”з ідіш будзе слова “хуіла” албо “гандон”. Дык вось, Франак-шмак “пасля двадцатага года, ужо больш за тры гады … пастаянна пераадолеваў” створаныя уласнымі рукамі і прафанствам клопаты, стараючыся як мага спрытней перакласці ўласную адказаннасць галоўнага дарадцы на іншых. Спачатку срака з ЧКБ і спробай заграбсці ўсё сена пад плот, пасля Інфапоінт з яго неадназначным дырэктарствам, потым Зарэцкая, якую ён прывёў амль што за руку. Гэта бесталковая варушня цягнецца ўжо боль за два с паловай гады. І пакуль “канфлікты”, якія нібыта “кропкавыя” і “хутка лакалізуюцца” не інакш як праз падпісанне цудоўнай рабска-арыетаванай паперкі NDA, у вязніцах Беларусі сядзяць і паміраюць безвінныя людзі.

Галоўны дарадца Святланы Ціханоўскай Франак Вячорка ніколі не прызнаў уласнай віны.
Галоўны дарадца Святланы Ціханоўскай Франак Вячорка ніколі не сказаў, што хоть у чымсьці вінаваты персанальна ён.

Кожны, хто хоць месяц прапацаваў у любой арнганізацыі, ведае, што за памылкі адказвае самы галоўны. Ціханоўская, пры ўсёй павазе да яе смеласці, была і застаецца хутчэй сімвалам і рупарам, але ўсё ж такі несамастойнай фігурай, якая дзейнічае ў рамка досведу і ведаў уласных дарадцаў.

Адсюдь пытанне. Ці не пара пазбавіцца ад галоўнага дарадцы Святланы Ціханоўскай, калі ягоныя парады і дзеянні завялі нас туды, дзе мы знаходзімся цяпер? Можа фактычна гэта неяк паспрыяе нам знайсці “веру ў перамены і веру ў агульную мэту”?