قسمت ششم

چالش "مدل های جنینی" مفاهیم حقوقی، اخلاقی و بیولوژیکی

رشد اعضای بدن در آزمایشگاه

حتی اگر مدل‌های جنین شباهت بی‌سابقه‌ای به جنین‌های واقعی داشته باشند، باز هم کاستی‌های زیادی دارند. نیکلاس ریورون، زیست‌شناس و جنین‌شناس سلول‌های بنیادی در مؤسسه بیوتکنولوژی مولکولی در وین، اذعان می‌کند که مدل‌های جنین ابتدایی، ناقص، ناکارآمد و فاقد ظرفیت ایجاد یک موجود زنده هستند.

نرخ شکست برای مدل های در حال رشد جنین بسیار بالا است: کمتر از ۱٪ از خوشه های سلولی اولیه، که آن را بسیار دستنیافتنی میکند. هانا گفت، ناهنجاری های ظریف، که بیشتر شامل اندازه های نامتناسب اندام است، اغلب جنینها را از بین می برد. او معتقد است که برای درک شباهت‌های جنین‌های طبیعی و تفاوت‌هایی که ممکن است توضیح دهند که چرا مدل‌های جنین موش قادر به رشد کردن بیش از ۸.۵ روز نبوده‌اند، به کار بیشتری نیاز است.

با این حال، هانا مطمئن است که آنها می توانند با بهبود دستگاه، این محدودیت را کاهش دهند. او گفت: در حال حاضر می‌توانیم جنین‌های موش IVF را در خارج از رحم تا روز 13.5 رشد دهیم که معادل جنین‌های انسان حدود 50 تا 60 روز خواهد بود.

او افزود: وقتی نوبت به مطالعه رشد اولیه انسان می‌رسد، معتقدم این تنها راه ممکن است.

مارتا شهبازی، زیست شناس سلولی در کمبریج که روی جنین زایی کار می کند، موافق نظر هانا است. او گفت: برای انسان، یک سیستم معادل مدل‌های جنین موش واقعاً مفید خواهد بود، زیرا ما جایگزینی برای مطالعه گاسترولاسیون و اندام‌زایی اولیه نداریم.

در حال حاضر، زرنیکا گوتز و هانا در حال یک پیشرفت سریع با مدل‌های جنین انسان هستند.  زمانی که این مقاله قرار بود منتشر شود، ایت دو گروه، به طور همزمان پیش چاپ هایی را ارسال کردند که رشد چنین ساختارهایی را که کاملاً از سلول های بنیادی پرتوان انسانی مشتق شده بود را توصیف می کردند که آنها ادعا کردند که در شرایط آزمایشگاهی تا مرحله‌ای معادل ۱۳-۱۴ روز پس از لقاح برای جنین های طبیعی، رشد می کنند. محققان می‌گویند که مدل‌های جنین انسانی آن‌ها برخی از ویژگی‌های کلیدی رشد جنین‌های طبیعی را در همین مرحله هم نشان می‌دهند، اگرچه این ادعاها هنوز مورد بررسی قرار نگرفته‌اند. با این سرعت پیشرفت، مطمئناً به زودی اصولاً امکان رشد این نهاد‌ها فراتر از محدودیت ۱۴ روزه وجود خواهد داشت و این موضوع این سؤال را ایجاد می کند که آیا ما باید این کار انجام و ادامه دهیم یا خیر.

در تئوری، مدل‌های جنین انسان که در مراحل پیشرفته رشد، رشد کرده‌اند، می‌توانند به منابعی برای پیوند اعضا و تحقیق تبدیل شوند.
هانا گفت: اگرچه جنین‌های مصنوعی که ما می‌سازیم از جنین‌های طبیعی قابل تشخیص هستند، اما آنها هم همه اندام‌های در حال تولد را در موقعیت مناسب دارند.

سلول های بنیادی پرتوان جنینی و القا شده در شرایط آزمایشگاهی در حال حاضر می توانند به سمت اندام های مینیاتوری ابتدایی (یا "ارگانوئیدها") پانکراس، کلیه و حتی بافت مغز هدایت شوند.
اما ارگانوئیدها معمولاً در بازتولید دقیق ساختار اندام های واقعی شکست می خورند، احتمالاً به این دلیل که فاقد سیگنال های ضروری و اجزای چند سلولی هستند که به طور طبیعی در جنین های واقعی به وجود می آیند.
هانا فکر می‌کند که مدل‌های جنینی می‌توانند برای شناسایی اهداف دارویی و غربالگری و به ویژه برای مشکلات باروری مانند ناباروری، از دست دادن بارداری، endometriosis وpreeclampsia استفاده شوند.

او گفت: این یک جایگزین اخلاقی و فنی برای استفاده از جنین طبیعی، تخمک یا مواد مشتق شده از سقط جنین است و با آخرین دستورالعمل‌های ISSCR مطابقت دارد. او قبلاً شرکتی را برای آزمایشِ "کاربردهای بالینی بالقوه مدل‌های جنین انسان" تأسیس کرده است.

اما آلفونسو مارتینز آریاس، زیست‌شناس رشدی در دانشگاه کمبریج و پومپئو فابرا در بارسلونا که نقش سلول‌های بنیادی جنینی را در رشد پستانداران مطالعه می‌کند، تاکید می‌کند که چنین کاربردهایی ثابت نشده است. او فکر می‌کند دشوار است که بفهمیم چقدر می‌توان مسائل مربوط به رشد جنین واقعی را از چنین مدل های تحریف شده جنینی بفهمیم و یاد بگیریم.

علاوه بر این، او گفت، هیچ یک از اینها هنوز در انسان نشان داده نشده است.  او گفت: من فکر نمی‌کنم که ما باید با آرزواندیشی یک حوزه را  پیش ببریم، بلکه باید با فکت ها این کار را کنیم.

ادامه دارد

ترجمه: سام آریامنش

♨️ @ofoghroydadd

قسمت قبلی

عکس:
یک بلاستوسیست انسانی شش روز پس از لقاح فقط یک گلوله توخالی از سلول است. تا همین اواخر، جنین‌های انسان را نمی‌توانستند در شرایط آزمایشگاهی بیش از این نقطه زنده نگه دارند.