​نورِ تک‌افتاده‌ای، مرزِ تاریکی و روشنایی را روی زمین رقم می‌زد و او در مرکزِ آن نقطه ایستاده بود؛ بی‌حرکت، مانند مجسمه‌ای از اقتدار و سکوت.
​نگاهش را به سایهٔ دراز کشیده‌اش دوخت و با صدایی محکم و استوار گفت:
— سنگینیِ این سکوت و این دنیا رو روی شونه‌هام حس می‌کنم...
​سایه‌ای در تاریکی زمزمه کرد:
— سکوت‌ها همیشه با فشار و زخم همراهه. اینو می‌دونستی و می‌خواستی فرار کنی؟
​دستش را آرام روی موهای نم‌دارش کشید، کتِ جینش را روی شانه‌اش جابه‌جا کرد و با نگاهی مطمئن پاسخ داد:
— فرار؟ من از وسطِ همین روزهای قد کشیدم. داستان تازه شروع شده و برنده این بازی منم.
​قدم‌هایش روی صحنهٔ سفید و سیاه طنین‌انداز شد؛ آزادانه حرکت می‌کرد، آغوشش را برای مسیرِ پیشِ رو باز کرد و مستقیم به دوربین زل زد:
— بعضی زخم‌ها تاوانی دارن... یا تاریکی رو فتح می‌کنی، یا خودت توی تاریکی گم میشی.
— و تولدت مبارک سایه .