🔰برشی از کتاب «اخبار بد از اسرائیل»

گرِگ فیلو و مایک بِری ✍

بخش ششم

🔰اعلامیه‌ی بالفور و قیمومیت بریتانیا

در سرتاسر دهه‌ی 1920، دشمنی عرب در قبال پروژه‌ی صهیونیستی، خود را در ظهور خشونت‌های درازدامن نشان داد. در سال 1921، عرب‌ها در جشن روز می40 به یهودیان در یافا حمله کردند و خشونت به دیگر شهرها و به حومه نیز کشیده شد. تا زمانی که ارتش بریتانیا توانست وضعیت را تحت تسلط بگیرد، 200 یهودی و 120 عرب کشته یا زخمی شدند. بریتانیا یک کمیسیون تحقیق برای کندوکاو در این خشونت، ترتیب داد. کمیسیون هی‌کرافت گزارش داد که این خشونت، خودانگیخته و ضدصهیونیستی بوده و نه ضدیهود. این گزارش عر‌ب‌ها را بابت خشونت مقصر دانست، اما به هراس عرب‌ها از این‌که ورود گسترده‌ی مهاجران یهودی منجر به انقیاد آن‌ها بشود نیز اشاره کرد. ژنرال ویلیام کانگرِو ، فرمانده نیروهای بریتانیایی در خاورمیانه، سیاست هربرت ساموئل مبنی بر تلاش برای تأسیس یک وطن ملی یهود در فلسطین به رغم مخالفت اکثریت جمعیتِ بومی را مورد انتقاد قرار داد. اندکی بعد، عرب‌ها درخواستی به جامعه‌ی ملل ارسال کردند که طی آن خواهان انتخابات دموکراتیک و استقلال فلسطین می‌شدند. در سال 1922، دولت بریتانیا یک اظهاریه‌ی تفصیلی منتشر کرد که هدف از آن تسکینِ هراس مردم عرب بود. این اظهاریه‌ی تفصیلی، منکر آن شد که اعلامیه‌ی بالفور زمینه‌ساز تشکیل یک دولت یهود، و به تبع آن در موقعیت فرودست قرار گرفتن جمعیت، فرهنگ و زبان جمعیت عرب، خواهد شد. این اظهاریه همچنین تشکیل یک شورای قانون‌گذاری را متشکل از نمایندگانی یهودی، مسلمان و مسیحی پیشنهاد داد؛ پیشنهادی که عرب‌ها آن را نپذیرفتند.

دهه‌ی 1920 و 1930، شاهد آشوب‌های خشن بیشتری بود؛ و در پی هر رویداد، یک کمیسیون تحقیق از جانب بریتانیا برای بررسی علل اعزام می‌شد. پس از 1921، یک دوره آرامش نسبی برقرار شد، تا سال 1929 که ظهور خشونت گسترده‌ی بعدی، رخ داد.

جرقه‌ی خشونت 1929 جدالی بود بر سر حاکمیت ناحیه‌ای که مکان‌های مذهبیِ مهم یهودیان و مسلمانان را در بر می‌گرفت. چند ماهی بود که تنش‌ها بر سر این موضوع در حال افزایش بود، و اظهارات پر شر و شور در مطبوعات عربی و عبری نیز در آتش این تنش‌ها می‌دمید. در اواخر آگوست 1929، گروهی از عرب‌های مسلح، به عبادت‌کنندگان یهودی در اورشلیم حمله کردند، و در یک هفته شورش و خشونت، 113 یهودی و 116 عرب کشته شدند. در هبرون، بیش از 60 عضوِ یک جماعت باسابقه‌ی یهودیان غیرصهیونیست کشته شدند. در پاسخ، بریتانیا کمیسیون تحقیق شاو را ترتیب داد؛ جمع‌بندی این کمیسیون این بود که جرقه‌ی خشونت‌ها، حاصل تظاهرات یهودیان در دیوار ندبه بود، اما علل ریشه‌ای خشونت، شکایت‌های موجود اقتصادی و سیاسی علیه نظام قیمومیت بود.
یک هیأت عرب، شامل مفتیِ اورشلیم، با مقامات بریتانیایی دیدار کردند و خواستار منع فروش زمین از عرب‌ها به غیرعرب‌ها، پایان یافتن مهاجرت یهودیان و تشکیل یک پارلمان ملی شدند. کمیسیون هوپ‌سیمپسون که اندکی پی از آن توسط بریتانیا اعزام شد، به برجستگی مشکل جمعیتِ رو به افزایشِ عرب‌های بی‌زمین اشاره کرد و اعمال کنترل‌هایی بر مهاجرت یهودیان و بر خرید زمین را پیشنهاد داد.

این پیشنهادها در اظهاریه‌ی تفصیلیِ پسفیلد در سال 1930 اعمال شدند. اما صهیونیست‌ها این تحولات را ضربه‌ای جدی تلقی کردند و از طریق رایزنی توانستند شرایط قید شده در این اظهاریه‌ی تفصیلی را ملغی کنند.

ادامه

@Nviolence2 | اوضاع گردون
@JAAMEbaaz | علوم اجتماعی

▪️بخش اول کتاب

▪️ مربوط