طی سال های 1949 تا 1982 حدود ۱۵۰,۰۰۰ تن زباله رادیواکتیو در اقیانوس اطلس تخلیه شد. مشاهدات اخیر نشان می‌دهد که زباله‌ها در حال نشست هستند.
تصویر یک بشکه در حال نشت زباله رادیواکتیو در کف اقیانوس اطلس را نشان می‌دهد.
نیمه دوم قرن بیستم تا حدودی عصر طلایی فناوری هسته‌ای بود. پس از ویرانی اتمی جنگ جهانی دوم، جهان کاربردهای جدید و مفیدتری برای واپاشی رادیواکتیو یافت. نیروگاه‌ها، درمان‌های پزشکی، تحقیقات علمی و صنعت همگی زیر درخشش خیرخواهانه هسته‌ای شکوفا شدند.
اما با انقلاب هسته‌ای، مشکل قابل‌توجهی به وجود آمد – با هزاران تن زباله رادیواکتیو تولیدشده در این هیجان چه باید کرد؟ برای اروپا، راه‌حل نسبتاً ساده بود. یک بستر دریایی کاملاً مناسب در کف اقیانوس اطلس وجود داشت که به نظر مقامات، هیچ فرد مهمی از آن استفاده نمی‌کرد. بنابراین، بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۲، زباله‌ها به آنجا رفتند – بیش از ۲۰۰,۰۰۰ بشکه زباله رادیواکتیو سطح پایین، در مجموع بیش از ۱۵۰,۰۰۰ تن، که بیشتر در اعماق بین ۳,۰۰۰ تا ۵,۰۰۰ متری (۹,۸۴۰ تا ۱۶,۴۰۰ فوت) تخلیه شدند. برای دهه‌ها، هیچ‌کس واقعاً نمی‌دانست چه بر سر آنها آمده است.
اکنون، دانشمندان با یک زیردریایی سرنشین‌دار به محل لاشه فرود آمده‌اند تا تحقیق کنند – و دریافتند که بسیاری از بشکه‌ها خورده و تخریب شده‌اند و محتویاتشان روی بستر دریا در حال نشت است.
زباله رادیواکتیو طبقه‌بندی‌شده به‌عنوان سطح پایین، یا LLW، به این معنا نیست که خطرناک نیست. این زباله از منابعی مانند استفاده پزشکی و صنعتی می‌آید و معمولاً حاوی سطوح پایین‌تری از رادیونوکلئیدهای با عمر طولانی است.
آژانس بین‌المللی انرژی اتمی توصیه می‌کند که LLW در محفظه‌های مقاوم به‌صورت منزوی برای حداقل چند صد سال دفع شود – اما در اواسط قرن بیستم، توصیه‌ها کمی متفاوت بود.
دستورالعمل‌های هم‌زمان توصیه می‌کردند که ظروف باید سالم به بستر دریا برسند و فقط به‌اندازه‌ای مهر و موم بمانند که رادیونوکلئیدهای با نیمه عمر کوتاه واپاشیده شوند. پس از آن، انتظار می‌رفت که زباله باقی‌مانده به‌آرامی خارج شده و در اقیانوس اطراف پراکنده شود. با این حال، همه چیز در بشکه‌ها به‌راحتی واپاشیده نمی‌شد. آنها حاوی ترکیبی رادیواکتیو بودند، از جمله سزیم-۱۳۷، ایزوتوپ‌های پلوتونیوم و تریتیوم، که برخی از آنها می‌توانند هزاران سال باقی بمانند.
چند سال پیش، مهندس هسته‌ای پاتریک شاردون و زمین‌شناس دریایی خاویر اسکارتین از مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه به این فکر افتادند که چه بر سر زباله‌های تخلیه‌شده آمده است.
این سؤال در نهایت به پروژه "بررسی و پایش محل تخلیه زباله هسته‌ای اقیانوسی" تبدیل شد. یک پروژه میان‌رشته‌ای که فیزیک هسته‌ای، زمین‌شناسی، اقیانوس‌نگاری، زیست‌شناسی و شیمی دریایی را برای یافتن بشکه‌ها و بررسی آنها گرد هم آورد.
اولین سفر اکتشافی در ژوئن ۲۰۲۵ با کشتی تحقیقاتی آغاز شد. در این اولین تلاش، تیم یک وسیله نقلیه زیرآبی را فرستاد تا بستر دریا را نقشه‌برداری و عکس‌برداری کند، در حالی که آب، رسوب، ماهی و سخت‌پوستان را از منطقه اطراف جمع‌آوری می‌کرد. تنها در یک ماه، آنها ۳,۳۵۵ بشکه را مکان‌یابی و نقشه‌برداری کردند.
سپس، در مه ۲۰۲۶، یک زیردریایی سه‌نفره با قابلیت فرود تا ۶,۰۰۰ متر. طی ۲۰ شیرجه، دانشمندان را بیش از ۴,۷۰۰ متر پایین‌تر برد تا بشکه‌ها را مستقیماً بازرسی کنند و نمونه‌هایی از محیط آنها جمع‌آوری کنند.
در نگاه اول، وضعیت برخی از بشکه‌ها هشداردهنده بود. آنها به‌شدت خورده و تخریب شده بودند و مواد به‌طور قابل‌مشاهده‌ای روی شن‌های اطراف در حال نشت بود.
اما اینجاست که سفر اکتشافی حیرت‌آور شد. شقایق‌های دریایی به بشکه‌ها چسبیده بودند. اسفنج‌ها، خیارهای دریایی، ماهی‌ها و سخت‌پوستان در اطراف آنها زندگی می‌کردند و خرچنگ‌ها ظاهراً به‌ویژه به پناهگاه‌های مصنوعی علاقه داشتند. این مشکل غیرمنتظره‌ای را برای محققان ایجاد کرد. بشکه‌ها صرفاً ظروفی نبودند که به‌آرامی مواد رادیواکتیو را در یک ورطه خالی آزاد می‌کنند. آنها بخشی از اکوسیستم شده بودند که سؤال بسیار پیچیده‌تری را مطرح کرد: آیا هیچ‌یک از آن مواد رادیواکتیو به خود حیوانات راه پیدا می‌کرد؟
شکی وجود نداشت که مواد رادیواکتیو از محفظه نشت کرده بود. ابزارهای روی کشتی سیگنال‌های قابل‌توجهی از کبالت-۶۰ و نیوبیوم-۹۴ تشخیص دادند که محققان می‌توانستند به‌طور خاص به زباله‌های تخلیه‌شده مرتبط کنند.
سزیم-۱۳۷ و آمریکیم-۲۴۱ نیز در سطوحی بسیار بالاتر از زمینه مورد انتظار از آزمایش‌های هسته‌ای جوی و حوادث حضور داشتند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🇮🇷کانال مهندسی هسته ای ایران
┄┅═══••✾••═══┅┄
📚🎓☢
https://t.me/nuclearbooks
