Notiq - Rahimboy Jumaniyozovning rasmiy kanali
Kurslarga ro'yxatdan o'tish uchun:
@Notiqlik_akademiyasi_menejeri
+998935446510
Bizning ijtimoiy tarmoqlardagi sahifalarimiz:
taplink.cc/rahimboyjumaniyozov
Post #11988
130
Kimning qanday o‘qishi uning shunday tushunishidir. Ifodali o‘qish o‘ziga xos tahlil qilish.
Bu naql chuqur haqiqatni aytadi: o‘qish — shunchaki harflarni ovoz chiqarib aytish emas, balki matnni qalbdan o‘tkazish. Kim qanday o‘qisa, shunday tushunadi, chunki tushunish o‘qishning ichida tug‘iladi.
Ifodali o‘qish — ovozga kiyintirilgan tahlil. O‘quvchi to‘xtamni qayerga qo‘yishni, qaysi so‘zga urg‘u berishni, qayerda ovozni pasaytirib, qayerda ko‘tarishni hal qilar ekan, aslida o‘zidan so‘raydi: «Muallif bu yerda nima demoqchi? Qahramon nima his qilyapti?» Bu savollarga javob bergan odam matnni tahlil qilib bo‘lgan bo‘ladi. Bitta jumla — «Yaxshi, boraman» — ikki xil o‘qilishi mumkin: rozilik bilan yoki ichidagi alam bilan. Qaysi biri to‘g‘ri ekanini faqat matnni tushungan odam biladi.
Quruq o‘qigan — yuzaki tushunadi. Bir xil ohangda, his-tuyg‘usiz o‘qilgan she’r ham, hikoya ham o‘z jonini yo‘qotadi. Aksincha, mantiqiy urg‘u, to‘xtam, ohang va sur’at o‘z o‘rnida bo‘lsa, tinglovchi ham muallifning dardini, quvonchini his qiladi. Shuning uchun ifodali o‘qish tinglovchiga ham matnni «tushuntirib» beradi.
O‘qish — ikki tomonlama ko‘prik. Bir tomonda muallifning qalbi, ikkinchi tomonda tinglovchining qalbi, o‘rtada esa o‘quvchining ovozi turadi. Ko‘prik puxta bo‘lsa, fikr va tuyg‘u yo‘qolmay yetib boradi.
Alisher Navoiy aytganidek, so‘z — insonning ko‘zgusi. Ifodali o‘qigan odam esa o‘sha ko‘zgudagi aksni ham, o‘zini ham ko‘ra oladi.
Bu naql chuqur haqiqatni aytadi: o‘qish — shunchaki harflarni ovoz chiqarib aytish emas, balki matnni qalbdan o‘tkazish. Kim qanday o‘qisa, shunday tushunadi, chunki tushunish o‘qishning ichida tug‘iladi.
Ifodali o‘qish — ovozga kiyintirilgan tahlil. O‘quvchi to‘xtamni qayerga qo‘yishni, qaysi so‘zga urg‘u berishni, qayerda ovozni pasaytirib, qayerda ko‘tarishni hal qilar ekan, aslida o‘zidan so‘raydi: «Muallif bu yerda nima demoqchi? Qahramon nima his qilyapti?» Bu savollarga javob bergan odam matnni tahlil qilib bo‘lgan bo‘ladi. Bitta jumla — «Yaxshi, boraman» — ikki xil o‘qilishi mumkin: rozilik bilan yoki ichidagi alam bilan. Qaysi biri to‘g‘ri ekanini faqat matnni tushungan odam biladi.
Quruq o‘qigan — yuzaki tushunadi. Bir xil ohangda, his-tuyg‘usiz o‘qilgan she’r ham, hikoya ham o‘z jonini yo‘qotadi. Aksincha, mantiqiy urg‘u, to‘xtam, ohang va sur’at o‘z o‘rnida bo‘lsa, tinglovchi ham muallifning dardini, quvonchini his qiladi. Shuning uchun ifodali o‘qish tinglovchiga ham matnni «tushuntirib» beradi.
O‘qish — ikki tomonlama ko‘prik. Bir tomonda muallifning qalbi, ikkinchi tomonda tinglovchining qalbi, o‘rtada esa o‘quvchining ovozi turadi. Ko‘prik puxta bo‘lsa, fikr va tuyg‘u yo‘qolmay yetib boradi.
Alisher Navoiy aytganidek, so‘z — insonning ko‘zgusi. Ifodali o‘qigan odam esa o‘sha ko‘zgudagi aksni ham, o‘zini ham ko‘ra oladi.
