شب‌ها که می‌رسم خونه فقط می‌خوام فرو بریزم توی خودم. ولی یکم استراحت می‌کنم، یک چیزی می‌خورم و بلند می‌شم به کارام می‌رسم. گمونم واقعا روز باید اون‌جا تموم شه، همون‌ موقع که پام رو می‌ذارم توی خونه. که دیگه هیچی نتونه دست کنه تو مغزم و نورون‌هاش رو ریش‌ریش کنه. همون‌جا خودم، زندگیم و وظایفم تموم شن. ولی خب. ادامه داره.