به این نتیجه رسیده‌ام که گم‌کردنِ راه نیز جزئی از سفر است؛ همیشه قرار نیست نشانیِ مقصد در دستمان باشد. گاهی باید در پیچ‌وخمِ مسیر سرگردان شد، از راهی برگشت و دوباره قدم برداشت. شاید بعضی بیراهه‌ها، بیهوده نباشند؛ آمده‌اند تا ما را با خواسته‌ها، ترس‌ها و نخواستن‌هایمان روبه‌رو کنند. حالا دیگر از گم‌شدن نمی‌ترسم؛ شاید مقصد را هنوز پیدا نکرده باشم، اما به این یقین رسیده‌ام که بعضی گم‌شدن‌ها، شکل دیگری از یافتن‌اند؛ یافتنِ خود، درست در میانه‌ی راه.