یادداشت‌های مه‌آلود

چقدر تیرِ ملامت به قلبِ من زده‌ای
مرا که جز دلِ عاشق، سلاح و سنگر نیست

#آبی

کسی چو من به هوای تو دل به دریا زد؟
بگو به دیدهٔ انصاف، که من چه کم دارم؟

#آبی

پاییز را از دست نده!🍂
جهت یادآوری برای لذت بردن از پاییز؛
برای وقت‌هایی که آن‌قدر درگیر روزمرگی می‌شویم که یادمان می‌رود فصل‌ها را باید زندگی کرد، نه فقط از آنها رد شد.
وقتی نارنگی پوست می‌کنی، عجله نکن. بگذار عطرش روی دست‌هایت بماند و تمام اتاق را پر کند.
انار دون کن و دانه‌ به دانه بخور؛ همان‌طور که ترشی و شیرینی‌اش را مزه می‌کنی، چند لحظه چشم‌هایت را ببند و از همین خوشی کوچک لذت ببر.
برای خودت چای بریز و نوشِ جان کن؛ گاهی تنها، گاهی کنار خانواده و گاهی هم با دوستان. 
یک دمنوش تازه امتحان کن، 
برای خودت یک پلی‌لیست بساز که بعدها با شنیدنش یادت بیاید این روزها چه حالی داشتی.
بیرون برو. هر روز یک مسیر را انتخاب کن و کمی آرام‌تر از همیشه راه برو. به درخت‌ها نگاه کن، هوای خنک را نفس بکش و به خش‌خش برگ‌های زرد و نارنجی زیر قدم‌هایت گوش بده. پاییز آن‌قدر زیباست که حیف است فقط از پشت پنجره تماشایش کنیم.
لباس‌های پاییزی‌ات را بپوش، شال گردنت را بردار و حتی اگر قرار نیست جای خاصی بروی، برای خودت
خوش‌پوش باش. به پارک برو، روی یک نیمکت بنشین و چند دقیقه هیچ کاری نکن.
کتاب بخوان، شعر بخوان، فیلم ببین، پادکست گوش کن و شب‌ها دفترت را باز کن و برای خودت بنویس؛ نه برای اینکه کسی بخواند، فقط برای اینکه بعضی حرف‌ها جایی برای ماندن و یادگار شدن داشته باشند.
و هر روز یک چیز کوچک را تجربه کن.
قرار نیست اتفاق بزرگی بیفتد تا از
زندگی لذت ببری.
گاهی حال خوب، همین یک عصر پاییزی‌ست؛
یک فنجان چای، بوی نارنگی و پرتقال روی دست‌ها، صدای برگ‌ها زیر قدم‌ها
و دلی که برای چند دقیقه هیچ چیز بیشتری نمی‌خواهد.
این پاییز را فقط پشت سر نگذار؛ یک‌بار، آرام و با حوصله، زندگی‌اش کن.

بنازم قلمِ نقاشِ طبیعت را؛ چه بی‌دریغ رنگ می‌پاشد بر بومِ جهان و از منظره دشت و صحرا، تماشایی‌ترین شعرها را می‌آفریند.

آنقدَر از عطر گیسویت نوشتم سال‌ها
در میان شاعران، عطار نیشابوری‌ام

#سجاد_حرمی

🔹آغوش خیال

🔹@aghooshekheial

- خزان شد و نیامدی؛ عزیزِ لحظه‌های من..!

‌
توان کشمکشم نيست بی تو با ايام
برونم آور از اين ماجرا که می‌ميرم

#حسین_منزوی

دلِ خود را به تو دادم که امانت باشد
تو ولی با دلِ من آنچه نباید کردی

#آبی

شعر من شرحِ دلِ سوخته‌ام بود، ولی
تو به تحسینِ غزل، از دلِ من رد شده‌ای

#آبی

...

عشقِ ما قصه‌ای از سوختن و ساختن است

#آبی

در آغاز فیلم «ماهی‌ها عاشق می‌شوند» ساخته‌ی علی رفیعی، دیالوگ‌ها این‌طور بود:
ـ می‌دونی محلی‌ها به این ماهی (قزل‌آلا) چی می‌گن؟
ـ نه، چی می‌گن؟
ـ یه عده می‌گن نترس‌ماهی، یه عده دیگه هم می‌گن عاشق‌ماهی.
ولی اگر من فیلمنامه‌نویسش بودم، دلم می‌خواست گفت‌وگو کمی ادامه پیدا کند:
ـ حالا تو کدومشو بیشتر دوست داری؟ نترس‌ماهی یا عاشق‌ماهی؟
ـ خب، نترس نباشه که عاشق نمی‌شه!
ـ عاشق می‌شن، ولی صداشون درنمیاد.
...
بله، قزل‌آلا خلاف جریان آب شنا می‌کند؛ شاید برای همین «عاشق‌ماهی» اسم بدی برایش نباشد.
آخر، بعضی مسیرها را نمی‌شود با جریان آب رفت.
باید خلافش شنا کرد.
باید از جایی که ایستاده‌ای دل بکنی و بروی سمتِ آن چیزی که دلت را آن‌جا جا گذاشته‌ای.
شاید قزل‌آلا هم عاشق است؛
فقط فرقش این است که
عاشق که می‌شود،
راه می‌افتد.
و شاید بد نباشد آدم‌ها بعضی وقت‌ها
از عاشق‌ماهی یاد بگیرند...

از افتخارات زندگی‌ام همین بس که هنوز برای بعضی چیزها ذوق دارم.
هنوز ممکن است یک کتاب تازه، مرا چند ساعت از دنیا جدا کند. هنوز گاهی یک آهنگ قدیمی، حال و هوای یک روز فراموش‌شده را برگرداند. هنوز برای یک دیدار ساده ذوق می‌کنم، برای چای خوردن کنار کسی که دوستش دارم، برای یک گفت‌وگوی طولانی که قرار نیست هیچ نتیجه‌ای داشته باشد.
زندگی برایم همیشه اتفاق‌های بزرگ نبوده؛ بیشترش همین لحظه‌های کوچکی بوده که آن موقع جدی‌شان نگرفتم و بعدها فهمیدم چقدر دوستشان داشته‌ام.
آدم‌های زیادی را در مسیرم دیدم. بعضی‌ها شدند بخشی از خاطراتم، بعضی‌ها درس شدند و بعضی‌ها فقط گذشتند. من هم در کنارشان بارها عوض شدم؛ چیزهایی را یاد گرفتم، چیزهایی را فراموش کردم و از بعضی خواسته‌هایم دست کشیدم.
اما یک چیز را نگه داشتم: تواناییِ ذوق کردن.
هنوز اگر چیزی را دوست داشته باشم، دلم می‌خواهد با تمام وجود دوستش داشته باشم. هنوز اگر کسی برایم عزیز باشد، محبت کردن به او را حساب‌وکتاب نمی‌کنم. هنوز وقتی دلم می‌گیرد، به جای اینکه وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده، می‌گذارم دلم کمی گرفته بماند.
شاید این‌ها افتخارهای بزرگی نباشند؛ اما برای من، زندگی دقیقاً همین‌جاها معنا پیدا می‌کند.

اگر اینجا را دوست دارید،
شاید آن یکی را هم دوست داشته باشید.
آنجا کمی شخصی‌تر می‌نویسم؛
از شعر، فکر، زندگی و چیزهایی که اینجا کمتر می‌شود گفت.
خوشحال می‌شوم آنجا هم ببینمتان.
https://t.me/+8JNrExgSuf00ZDll

ابتدا بسمِ ربِّ چشمانش،
انعکاسِ تمامِ زیبایی؛
صورتش، قبله‌گاهِ حیرانی،
خنده‌اش، آفتابِ پنهانی!

ابروانش کمانِ تقدیرند،
چشم‌هایش دو شب که درگیرند؛
لب، انارِ رسیده‌ی تبریز،
بوسه‌اش، وعده‌ی بهشتِ عزیز!

مویِ او، شب‌نشینِ شانه‌ها،
قدّ او، سروِ سبزِ رؤیاها؛
شانه‌هایش حصارِ امنِ من‌اند،
دست‌هایش قرارِ قلبِ من‌اند!

راه رفتن، وقارِ یک سردار،
حرف‌هایش نسیمِ نیمه‌شب است؛
در سکوتش هزار حرف نهان،
در نگاهش هزار قصه عیان!

من زنی بودم از تبارِ گریز،
دل نبستم به هیچ عشقِ عزیز؛
تا نگاهش به چشم من افتاد،
دلِ سرکش به دستِ او افتاد،

من که از عشق دم نمی‌زدم
پیشِ او خویشتن نمی‌یافتم؛
حال، هر شب میانِ خلوتِ خویش
نامِ او را غزل غزل خوانم!

#آبی

جهان آمیزه‌ای از شور و شیرینی‌ست، باور کن
گهی لبخند و گاهی چشمِ خونینی‌ست، باور کن

اگر امروز جامت از شرابِ غم لبالب شد
همین پیمانه فردا پر ز شیرینی‌ست، باور کن

نمک بر زخمِ دل بسیار خواهد ریخت این دنیا
ولی در عاقبت هر زخم، تسکینی‌ست، باور کن

غمِ دیروز اگر امروز خنده بر لبت آورد
بدان هر رنج، در تقدیر، تمرینی‌ست، باور کن

چه می‌دانی که فردا از همین اندوهِ جان‌فرسا
برای خاطراتت قصه‌ای شیرین‌ست، باور کن

نه شادی را بقا باشد، نه اندوهی تا ابد ماند
که هر حالِ جهان روزی دگرگون می‌شود، باور کن

دلا، از گردشِ گردون شکایت کمترت باشد
که هر چیزی که می‌آید، گذر کردنی‌ست، باور کن

#آبی

«اما سکوت من به معنای بی‌تفاوتی نیست عزیزِ من.»