از افتخارات زندگی‌ام همین بس که هنوز برای بعضی چیزها ذوق دارم.
هنوز ممکن است یک کتاب تازه، مرا چند ساعت از دنیا جدا کند. هنوز گاهی یک آهنگ قدیمی، حال و هوای یک روز فراموش‌شده را برگرداند. هنوز برای یک دیدار ساده ذوق می‌کنم، برای چای خوردن کنار کسی که دوستش دارم، برای یک گفت‌وگوی طولانی که قرار نیست هیچ نتیجه‌ای داشته باشد.
زندگی برایم همیشه اتفاق‌های بزرگ نبوده؛ بیشترش همین لحظه‌های کوچکی بوده که آن موقع جدی‌شان نگرفتم و بعدها فهمیدم چقدر دوستشان داشته‌ام.
آدم‌های زیادی را در مسیرم دیدم. بعضی‌ها شدند بخشی از خاطراتم، بعضی‌ها درس شدند و بعضی‌ها فقط گذشتند. من هم در کنارشان بارها عوض شدم؛ چیزهایی را یاد گرفتم، چیزهایی را فراموش کردم و از بعضی خواسته‌هایم دست کشیدم.
اما یک چیز را نگه داشتم: تواناییِ ذوق کردن.
هنوز اگر چیزی را دوست داشته باشم، دلم می‌خواهد با تمام وجود دوستش داشته باشم. هنوز اگر کسی برایم عزیز باشد، محبت کردن به او را حساب‌وکتاب نمی‌کنم. هنوز وقتی دلم می‌گیرد، به جای اینکه وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده، می‌گذارم دلم کمی گرفته بماند.
شاید این‌ها افتخارهای بزرگی نباشند؛ اما برای من، زندگی دقیقاً همین‌جاها معنا پیدا می‌کند.