Princess Areteژانر: فانتزی، ماجراجویی، درام روان‌شناختی
کارگردان: سونائو کاتابوچی
سال اکران: ۲۰۰۱
مدت زمان: ۱۰۵ دقیقه
خلاصه داستان:
روایت در یک قلمرو پادشاهی قرون‌وسطایی می‌گذرد؛ در برجی بلند و دلگیر، جایی که سنت‌های مردسالارانه، انتظارات کلیشه‌ای از زنان و انفعال مطلق بر زندگی شاهزاده‌خانم‌ها حاکم است. در مرکز داستان، آرت (با صدای هوکو کوواشیما)، شاهزاده‌خانم جوان، متفکر و بااستعدادی قرار دارد که توسط پادشاه مأمور (یا در واقع مجبور) می‌شود تا تن به ازدواج با یکی از شوالیه‌های خواستگارش بدهد که برای بردن او مسابقه راه انداخته‌اند؛ اما ناگهان جادوگری مرموز به نام بوکسو (با صدای تاکاشی ساسانو) وارد می‌شود و او را به قلعه دورافتاده خود می‌برد.
آرت که از این سبک زندگی تکراری و ازدواج‌های نمایشی متنفر است، حاضر به پذیرش نقش یک عروس منفعل نیست، پس باید در قلعه‌ی جادوگر به عنوان یک زندانی بی‌اختیار، روزها را در تنهایی بگذراند و شب‌ها مخفیانه به دنبال راهی برای بازپس‌گیری اراده و جادوی درونی‌اش باشد. با گذر زمان، رابطه‌اش با این محیط تاریک و جادوگرِ ناامید از احتیاط و فاصله به یک تقابل فکری و فلسفی تبدیل می‌شود؛ نگاه‌های عمیق به معنای زندگی، انزوای شبانه، کشف متقابل مفهوم آزادی و پیوندی ذهنی میان او و ماهیت سحر و جادو شکل می‌گیرد. آمپله، زن روستایی که وظیفه آوردن غذا را دارد، هم در این فضای خفقان‌آور سهیم می‌شود و لحظاتی از همبستگی، واقع‌گرایی و برابری انسانی را تجربه می‌کنند.
این اثر با رویکردی کاملاً فمینیستی و نمادین، کلیشه‌های رایج افسانه‌های شاه پریان را در برابر واقعیتِ تلاش یک زن برای خودشناسی و استقلال فکری قرار می‌دهد. شخصیت‌ها مدام درگیر چالش‌های درونی مثل غلبه بر طلسم ناامیدی، کشف قدرت ذهن در برابر جادوی بیرونی و ایستادگی در برابر سرنوشتِ تحمیل‌شده هستند و هر بن‌بستِ روحی به یک آگاهی عمیق و بیداریِ فردی ختم می‌شود. با شکستن حصارهای ذهنی و رو شدن حقیقتِ جادوگر، زنجیرهای اسارتِ سنتی از دست و پای آرت باز می‌شود و فینالِ آرام، الهام‌بخش و رهایی‌بخشِ او، همه‌چیز را با ریتمی صبورانه، رنگ‌های کدر و تصویرسازی‌های مینیاتوریِ خیره‌کننده به یک رهایی اصیل و واقعی می‌رساند.